All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 541 - Chapter 550

ส่วนเครื่องประดับชิ้นอื่น ๆ ที่ลดหลั่นระดับลงมานั้น พวกเธอไม่ได้แยแสแต่อย่างใดแม้สวี่เพียวเพียวจะเชื่อมั่นสุดหัวใจว่า สักวันหนึ่งแบรนด์ àl'aube จะต้องเติบโตและก้าวขึ้นสู่แถวหน้าของเครื่องประดับหรูระดับไฮเอนด์ได้สำเร็จ ทว่าก็ไม่ใช่ในเวลานี้เธอรู้ดีแก่ยิ่งกว่าใครต่อให้จะมีฮั่วซื่อกรุ๊ปหนุนหลังอยู่ แต่นั่นก็ยังไม่เพียงพอที่จะดึงดูดสายตาของเหล่าดาราหญิงระดับแนวหน้าเหล่านั้นให้หันมามองแบรนด์ของเธอได้ทว่าในเมื่อพวกเธอเป็นฝ่ายติดต่อเข้ามาก่อน สวี่เพียวเพียวจึงพร้อมที่จะเปิดใจพิจารณา“คุณมีความเห็นว่ายังไงบ้างคะ?”ซูหว่านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ในระยะสั้นนี้ ฉันคิดว่า àl'aube ยังไม่จำเป็นต้องมีพรีเซนเตอร์หลักค่ะ แต่ถ้าเป็นการโปรโมตเฉพาะคอลเลกชั่นก็นับว่าน่าสนใจ อย่างนักแสดงเจ้าของรางวัลออสการ์ท่านนี้ เธอเคยถูกใส่ร้ายจนต้องอยู่ในคุกอยู่หลายปี ทันทีที่ได้รับอิสรภาพ เธอมุ่งมั่นพัฒนาฝีมือจนสามารถกอบกู้ชื่อเสียงและคว้ารางวัลระดับโลกมาครองได้สำเร็จ เรื่องราวของเธอเหมาะกับคอลเลกชั่นนฤมิตปีกของเรามากค่ะ”“ที่สำคัญไปกว่านั้น นักแสดงท่านนี้แม้จะมีสัญญากับแบรนด์หรูเจ้าอื่นอยู่แล้ว แต่เป็น

น้ำเสียงของจวีหย่าเชี่ยนตึงขึ้นเล็กน้อย“ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะคะคุณสวี่”เมื่อสายตัดไป สวี่เพียวเพียวก็ก้าวขึ้นรถเพื่อเดินทางกลับบ้าน-ทันทีที่มาถึงตึกย่อย ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือถงซินกำลังนั่งทบทวนบทเรียนให้เหลียนฮว่าอย่างตั้งใจเมื่อเห็นสวี่เพียวเพียวกลับมา พี่แม่บ้านหม่าก็รีบตรงเข้ามาช่วยรับกระเป๋าจากมือเธอ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความสงสาร “คุณผู้หญิงคะ วันนี้คุณหนูเรียนหนักเกินไปหรือเปล่าคะ?”เหลียนฮว่านั่งอยู่ตรงนั้น ขาเล็ก ๆ ของเธอห้อยต่องแต่งไม่ถึงพื้นทว่าเจ้าตัวกลับพยายามนั่งหลังตรงอย่างตั้งใจ บนแก้มนวลยังมีก้อนไขมันเด็กที่ดูน่ารักน่าหยิกป่องออกมาให้เห็นนับตั้งแต่ย้ายมาอยู่ตระกูลฮั่ว เธอได้รับการประคบประหงมจากทุกคนในบ้าน จนดูอวบอิ่มสมบูรณ์ขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยสวี่เพียวเพียวมองลูกสาวแล้วถามขึ้น “ฮว่าฮว่าเรียนมานานเท่าไหร่แล้ว?”“ตามตารางเรียนเลยค่ะ เพิ่งพักไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ช่วงพักเขาก็ขอดูเกมในแท็บเล็ตไปสิบนาทีค่ะ”สวี่เพียวเพียวพยักหน้ารับเบา ๆ “ถ้าแบบนั้นก็ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ”“แต่ฉันมองดูคุณหนูแล้วรู้สึกว่ามันเหนื่อยเกินไปค่ะ ชวนออกไปเดินเล่นข้างนอก

อาจวีถามต่อ “คุณผู้หญิงพอจะทราบตัวแล้วใช่ไหมคะ?”สวี่เพียวเพียวจิบชาลงคอคำหนึ่ง ก่อนจะเผยยิ้มบาง ๆ ออกมา“ช่วงนี้ห้องของฮว่าฮว่าที่ตึกย่อยต้องมีการปรับปรุงซ่อมแซม ฝากป้าช่วยบอกคนทางตึกหลักให้ส่งคนที่พอจะว่างเว้นจากงานมาช่วยจัดการที่นี่สักหน่อยนะคะ”“ได้ค่ะ เดี๋ยวป้าจะรีบกลับไปจัดการให้ค่ะ”ในห้องของเหลียนฮว่านั้นเต็มไปด้วยของเล่นมากมายพวกเธอช่วยกันจัดเก็บกวาดกันมาหลายวันต่อเนื่องแล้วของเล่นส่วนใหญ่เป็นของที่มีคนส่งมาให้ รวมถึงยังมีของจากแบรนด์ต่าง ๆ ที่ต้องการให้สวี่เพียวเพียวช่วยทำคอนเทนต์แกะกล่องโปรโมต แม้เธอจะปฏิเสธไปแล้ว แต่ของเหล่านั้นก็ยังคงถูกส่งมาให้อยู่ไม่ขาดสายปัจจุบัน ของเล่นเหล่านั้นจึงกองสุมกันอยู่ในห้องของเหลียนฮว่าเต็มไปหมดแถมยังมีกล่องที่ยังไม่ได้แกะอยู่อีกมากมายสวี่เพียวเพียวจึงถือโอกาสนี้พาเหลียนฮว่ามาจัดระเบียบของเล่นเหล่านี้เสียใหม่ จริง ๆ แล้วการจะทำคลิปแกะกล่องนั้นไม่ใช่เรื่องที่ทำไม่ได้ เพียงแต่เธอไม่มีช่องทางโซเชียลมีเดียที่เหมาะสม จะให้ไปยืมใช้บัญชีของฮั่วจี้เซินที่แม้แต่ตัวตนเจ้าของบัญชียังดูไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิงมานั่งลงคลิปแกะกล่องของเล่นก็น่

โสงเจี๋ยโกรธจนความอยากอาหารมลายหายไปสิ้น ใบหน้าฉายแววคุกรุ่น เธอแค่นเสียง เหอะ ออกมา “อาจวี ไปดูสิว่าที่ข้อมือของนังคนนี้มีกำไลของฉันอยู่ไหม!”แม่บ้านฉู่พยายามขัดขืนไม่ยอมให้อาจวีเข้ามาใกล้ พลางโวยวายสบถด่าไม่หยุด“พวกเธอจะทำอะไร? เราก็เป็นคนรับใช้ในตระกูลฮั่วเหมือนกัน พวกเธอมีสิทธิ์อะไรมาจับตัวฉัน?”อาจวีไม่รอช้า เธอส่งสายตาให้พี่แม่บ้านหม่าทั้งสองคนจึงร่วมมือกันจับตัวแม่บ้านฉู่เอาไว้แน่น แล้วเลิกแขนเสื้อของเธอขึ้นดูอย่างรวดเร็ว และเป็นไปตามคาด ภายใต้แขนเสื้อที่ยาวปิดมิดชิดนั้น มีกำไลหยกสีม่วงที่มีเนื้อใสแจ๋วซ่อนอยู่จริง ๆเครื่องประดับของโสงเจี๋ย โดยเฉพาะหยกทุกชิ้นล้วนเป็นงานสั่งทำพิเศษ แทบไม่มีทางที่ใครจะหาของที่เหมือนเป๊ะมาสวมใส่ได้เลยยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้แม่บ้านฉู่จะพยายามซื้อเอง ก็ไม่มีทางยอมทุ่มเงินมหาศาลเพื่อซื้อกำไลที่ขนาดไม่พอดีกับข้อมือของตนเองแน่โสงเจี๋ยเป็นคนที่มีกระดูกข้อมือค่อนข้างเล็ก แต่กระดูกฝ่ามือแข็งแรง กำไลจึงต้องสั่งทำไซส์ที่ใหญ่กว่าปกติเล็กน้อยเมื่อกำไลวงนี้ไปอยู่บนข้อมือที่อวบอ้วนของแม่บ้านฉู่ มันจึงดูหลวมโคร่งจนเห็นได้ชัดอาจวีถอดกำไลวงนั้นออกมาจาก

แม้ในแต่ละครั้งเธอจะเพียงแค่พูดสอดแทรกเข้ามาในตอนที่นำน้ำชายามบ่ายหรือนมมาให้แต่เหลียนฮว่ากลับจดจำได้เป็นอย่างดีสีหน้าของฮั่วจี้เซินในยามนี้ดำมืด เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปนและเต้นตุบ ๆ อย่างเห็นได้ชัด สวี่เพียวเพียวเห็นดังนั้นจึงเอื้อมไปกุมมือเขาไว้ “ความโกรธทำลายตับนะ ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ก็จัดการให้ถูกต้องเถอะนะ”เมื่อต้องเผชิญกับสายตาของฮั่วจี้เซินที่ดูนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่นิ่งสนิท ทว่าภายในกลับเดือดพล่านไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้น แม่บ้านฉู่ก็ตื่นตระหนกจนสติแตก“คุณผู้ชายคะ ฉันไม่มีเจตนาอื่นเลยค่ะ ฉันแค่รู้สึกว่าคุณผู้หญิงไม่คู่ควรกับคุณ! ร่างกายเธอก็ไม่แข็งแรง แถมยังให้กำเนิดลูกกับคุณไม่ได้ด้วย ผู้หญิงแบบนี้ไม่คู่ควรที่จะเป็นภรรยาของคุณหรอกค่ะ! คุณชายคะ ทั้งหมดนี้ฉันทำเพื่อตัวคุณทั้งนั้นเลยนะคะ!”แม่บ้านฉู่คลานเข้าไปกอดขาของฮั่วจี้เซินพลางร้องขอชีวิตอย่างน่าสมเพชฮั่วจี้เซินยกเท้าขึ้นหมายจะเตะสั่งสอน แต่ถูกสวี่เพียวเพียวดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน“แจ้งความเถอะ เธออาจจะไม่ได้ขโมยไปแค่กำไลชิ้นเดียว ซึ่งกำไลวงนี้ก็เพียงพอที่จะดำเนินคดีได้แล้ว เรื่องที่เหลือให้เป็นหน้าที่