جميع فصول : الفصل -الفصل 590

เช้าวันรุ่งขึ้นณ ศาลเจ้าลัทธิเต๋าที่ตั้งตระหง่านอยู่บนภูเขาสูงนอกตัวเมือง ประตูไม้บานใหญ่เพิ่งจะถูกแง้มเปิดออกรับแสงอรุณแรกของวัน หยาดน้ำค้างยังคงเกาะพราวอยู่บนบานไม้ส่งประกายระยิบระยับลูกศิษย์หาวหวอดด้วยความงัวเงียขณะถือไม้กวาดเดินออกมาเพื่อเตรียมทำความสะอาดลานวัดทว่าหน้าประตูกลับมีชายคนหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้วศิษย์น้อยเตรียมจะเอ่ยปากห้ามปรามและแจ้งว่าทางศาลเจ้ายังไม่เปิดให้ผู้มาเยือนเข้า แต่เสียงราบเรียบของอาจารย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ดังขึ้น“ให้เขาเข้ามาเถอะ”ศิษย์น้อยจึงลดไม้กวาดลงแล้วผายมือเชิญด้วยความนอบน้อม “เชิญท่านตามสบายครับ”ฮั่วจี้เซินก้าวเท้าผ่านธรณีประตูเข้าสู่เขตศาลเจ้าลัทธิเต๋านักพรตเต๋าชราในชุดคลุมสีแดงเข้มมองผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มละไม “ไม่ได้พบกันเสียหลายปี โยมฮั่วดูท่าดวงชะตาการค้าจะรุ่งเรืองนะ”นักพรตเต๋าชราผายมือไปยังเก้าอี้ตัวข้าง ๆ เป็นเชิงเชิญให้นั่งฮั่วจี้เซินไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อยว่าบนเก้าอี้จะมีหยาดน้ำค้างเกาะอยู่ เขาทรุดตัวลงนั่งทันทีโดยไม่รีรอก่อนจะเอ่ยถาม “ที่ผมมาในวันนี้เพราะมีเรื่องสำคัญที่อยากจะขอให้ท่านช่วยคำนวณว่า ดวงชะตาของผมกับภรรยาเข้า

สวี่เพียวเพียวถึงกับพูดไม่ออกจะมีใครที่ไหนไปอธิษฐานกับเทพเจ้าขอให้ภรรยาตัวเองอ้วนขึ้นกันเล่า!คำขอพรอันน่าเหลือเชื่อแบบนี้ เธอชักไม่แน่ใจแล้วว่าท่านเทพจะตอบรับคำขอของเขาไหม?หรือท่านอาจจะกำลังนึกสงสัยอยู่ว่าสมองของฮั่วจี้เซินกำลังมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?พอนึกถึงตรงนี้ สวี่เพียวเพียวก็รู้สึกว่าด้ายแดงที่ข้อมือพลันร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีในขณะที่สวี่เพียวเพียวถูกคำหยอกล้อเล่นงานอยู่ สวี่เจินหลี่กลับมองว่ามันเป็นเรื่องดีเสียอีกเธอรีบตักข้าวต้มชามใหญ่ส่งให้สวี่เพียวเพียวสวี่เจินหลี่ไม่ยอมอนุญาตให้เธอได้ปฏิเสธ “คนเราถ้าจิตใจเบิกบานร่างกายแข็งแรง ย่อมไม่มีทางที่จะไม่เจริญอาหารหรอก หากจะกินไม่ลง ก็มีอยู่แค่สองเหตุผลเท่านั้น ไม่เพราะอารมณ์ไม่ดี ก็เพราะอาหารไม่อร่อย ลูกลองบอกแม่มาสิว่าปัญหาของลูกคืออะไรกัน? เราจะได้แก้ไขให้ถูกจุด”อันที่จริง ช่วงนี้เพราะมัวแต่ยุ่งกับการงานจนอารมณ์แปรปรวนอยู่บ่อยครั้ง เธอจึงไม่มีความอยากอาหารอย่างที่ว่าจริง ๆ นั่นแหละพี่แม่บ้านหม่านั้นเป็นผู้ช่วยกุ๊กในโรงแรมห้าดาวมาก่อน ทั้งยังเคยรับหน้าที่เป็นแม่ครัวใหญ่ด้วยตัวเองอยู่พักหนึ่ง ทุก ๆ ปีเธอยังขยันขันแข็งไปเ

ซูหว่านนั่งนิ่งอยู่บนเบาะที่นั่งข้างคนขับรถของซาลวี่เอินไม่ได้ผ่านการทำความสะอาดมานานแล้ว บนพื้นผิวกระจกรถจึงมีฝุ่นละอองบาง ๆ เกาะตัวอยู่ชั้นหนึ่งเธอมองม่านฝุ่นเหล่านั้น พลันรู้สึกขึ้นมาว่าระหว่างเธอกับซาลวี่เอินนั้น จริง ๆ แล้วมีบางสิ่งที่มองไม่เห็นและสัมผัสไม่ได้คอยกั้นขวางอยู่หยาดฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้งตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้วันนี้ซูหว่านสวมเพียงเสื้อตัวบางทับด้านนอก ส่วนด้านในเธอใส่ชุดจั๊มพ์สูทเพื่อให้ความสะดวกต่อการทำงานทว่าทุกครั้งที่เธอนั่งลง ความอึดอัดที่รัดแน่นจากด้านหลังทำเอาเธออึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกจนสุดท้ายต้องตัดสินใจปลดกระดุมเม็ดบนสุดออก เธอถึงได้รู้สึกดีขึ้นหน่อยน้ำเสียงของเธอยังคงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความรู้สึกประชดประชันที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่อาจรู้ตัว“ฉันไม่เข้าใจว่าตกลงแล้วพี่ต้องการคำตอบอะไรจากฉันกันแน่ คนที่บอกว่าจะคบหากันก็เป็นพี่ คนที่อยู่ดี ๆ ก็หาเรื่องทะเลาะก็เป็นพี่ ส่วนคนที่บล็อกทุกช่องทางการติดต่อของฉันไป ก็ยังเป็นพี่อีก”ซูหว่านเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ “ฉันเหนื่อยที่ต้องมานั่งเดาความคิดของพี่”หัวใจของซาลวี่เอินกระตุกวูบไปจังหวะ

เนื่องจากรถของซูหว่านคันเล็กเกินไป ส่วนรถของสวี่เพียวเพียวก็คันใหญ่เกินความจำเป็น ในขณะที่ฉีเหมี่ยวขี่เพียงรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันจิ๋วพวกเธอจึงตกลงจะโดยสารรถของฮั่วสวินเจินไปพร้อมกันทั้งหมดโดยมุ่งหน้าสู่แหล่งค้าส่งทองคำในย่านชานเมืองเอตามเส้นทางที่ระบบนำทางกำหนดไว้ย่านที่ฉีเหมี่ยวเล็งบ้านเอาไว้ก็อยู่แถวนั้น ซึ่งแม้ในเชิงภูมิศาสตร์จะถือว่าอยู่นอกเขตเมืองเอแต่ก็เป็นพื้นที่ที่ติดกับตัวเมืองอย่างแนบชิดพนักงานออฟฟิศหลายคนจึงเลือกพักอาศัยที่นี่เพื่อความสะดวกสบายในการใช้ชีวิตและค่าครองชีพที่ย่อมเยากว่าในตัวเมืองชั้นในฉีเหมี่ยวจัดการเรื่องการเข้าเรียนแบบนักเรียนชั่วคราวให้ฉีจี้ เดิมทีทางโรงเรียนปฏิเสธการรับเข้าเรียนกลางคัน แต่หลังจากที่ได้ให้ฉีจี้ทำข้อสอบวัดระดับชุดหนึ่ง ผลคะแนนที่ออกมานั้นพิสูจน์ให้เห็นว่าเด็กคนนี้มีพรสวรรค์สูงเกินวัยอย่างน่าทึ่งเมื่อได้ฟังดังนั้น ฮั่วสวินเจินจึงเอ่ยขึ้น “ถ้าเกิดว่าน้องสาวเธอมีปัญหาเรื่องหาโรงเรียนในอนาคต ไปเข้าโรงเรียนเอกชนก็ได้นะ ฉันพอจะมีเส้นสายหาที่ที่เหมาะสมให้ได้”ด้วยความที่ตระกูลฮั่วมีส่วนร่วมลงทุนในโรงเรียนเอกชนชั้นนำอยู่หลายแห่งด้วยผลกา

คำพูดของสวี่เพียวเพียว ทำให้หัวใจของซูหว่านสั่นไหวอย่างรุนแรงเธอกับซาลวี่เอินยังหาจุดสมดุลที่เหมาะสมในการอยู่ร่วมกันไม่ได้จริง ๆ ความสัมพันธ์เป็นสิ่งที่ต้องอาศัยการปรับจูนเข้าหากัน เพื่อที่เข้าใจความต้องการของอีกฝ่าย รวมถึงหัวใจของตัวเราเองว่าโหยหาอะไรน้ำเสียงของซูหว่านสั่นเครือเล็กน้อย“แล้วคุณไม่เคยรู้สึกบ้างเหรอคะว่าตัวเองกับคุณฮั่วเข้ากันไม่ได้ และควรแยกทางกันไปให้มันจบ ๆ ดีกว่า?”“มีสิ ไม่อย่างนั้นเธอคิดว่า ทำไมฮว่าฮว่าเกิดมาตั้งสองปีกว่าแล้ว เขาถึงเพิ่งจะมารู้ล่ะ?”สวี่เพียวเพียวฉีกยิ้มพลางหลุบตาลงต่ำ เธอเอื้อมมือข้างหนึ่งไปลูบหัวซูหว่านอย่างแผ่วเบา“แต่คำแนะนำของฉันคือ การได้รักใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องง่าย แม้ว่าบนโลกนี้จะมีคนมากมาย แต่ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่พบเจอแล้วจะทำให้หัวใจเต้นแรงได้ ในเมื่อคน ๆ นี้สามารถสั่นคลอนหัวใจเธอได้แล้ว ก็อย่าเพิ่งรีบปล่อยมือไปง่าย ๆ เลย”“แน่นอนว่า ถ้าหากมันไม่มีความสุขจริง ๆ ก็ควรรู้จักหยุดเพื่อลดความเสียหาย”ขนตาของซูหว่านสั่นระริกเธอชอบซาลวี่เอินการได้อยู่กับซาลวี่เอินย่อมทำให้เธอมีความสุขอย่างแน่นอนเศษเสี้ยวความทรงจำอันงดงามเหล่า