Lahat ng Kabanata ng เจ้านายสายฟ้าแลบ: Kabanata 641 - Kabanata 650

ฮั่วสวินเจินมองเจินอวิ๋นด้วยความประหลาดใจในดวงตาของเธอฉายแววความกังวลที่ปิดไม่มิดเจินอวิ๋นเป็นคนผิวขาวมาก ทำให้จุดด่างดำและริ้วรอยบนใบหน้าของเธอเห็นได้อย่างชัดเจน ยามที่เธอขมวดคิ้วมองมา แววตาคู่นั้นดูราวกับมีหยาดน้ำใสเอ่อล้นอยู่ภายใน ทว่ากลับทำให้ฮั่วสวินเจินรู้สึกแปลกหน้าไปในชั่วขณะเธอยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของเจินอวิ๋น ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ทำไมต้องเป็นแบบนั้นคะ?”“ทำไมหนูต้องไม่แย่งชิง? ในเมื่อหนูเหมาะสมกับวงการเครื่องประดับอัญมณีมากกว่าพี่เจ๋อ แล้วทำไมหนูถึงต้องยอมปล่อยมือด้วยล่ะคะ?”“แม่คะ แม่รู้ไหมว่าพี่สะใภ้ต้องทุ่มเทพยายามมากแค่ไหนเพื่อให้หนูได้ทำงานออกแบบอย่างสบายใจ? แม่รู้ไหมว่าตอนที่เราต้องยืนอยู่ท่ามกลางหิมะโปรยปรายหน้าประตูบ้านของปรมาจารย์เสิ่นอิ้นซาน เพื่ออ้อนวอนให้ยอมเปิดประตูให้พวกเรานั้น ในตอนนั้นหนูกำลังคิดอะไรอยู่?”เจินอวิ๋น “แกคิดอะไรอยู่?”“หนาวจังเลย หนาวเสียจนตลอดชีวิตนี้หนูไม่เคยรู้สึกหนาวขนาดนี้มาก่อน แต่ในใจของหนูกลับเร่าร้อน”ในใจเธอพลันนึกเสียใจในภายหลังทว่าเมื่อหันไปมองสวี่เพียวเพียวที่อยู่ข้างกาย ฮั่วสวินเจินกลับรู้สึกว่าเธอไม่มีท

หากนี่เป็นเพียงเพื่อนธรรมดา ปานนี้คงตัดหางปล่อยวัดไปนานแล้วภายในตัวบ้านผู้อาวุโสแห่งตระกูลเหลียงกำลังรอคอยอยู่แล้ว รวมถึงเหลียงเชียนหลาน แม่ของเหลียงเจียเหยียน และเหลียงว่านจื่อ แม่ของเจี่ยนหลิน ต่างก็กำลังรอการมาถึงของแขกอยู่เช่นกันพ่อของเหลียงเจียเหยียนเป็นบุตรเขยที่แต่งเข้าบ้าน ตั้งแต่เล็กเหลียงเชียนหลานจึงพาเขากลับมาอยู่บ้านเดิมและใช้นามสกุลของตระกูลเหลียง นับว่าเป็นบุตรหลานของตระกูลเหลียงคนหนึ่งเจี่ยนหลินก้าวเข้ามาคว้ามือของฮั่วสวินเจินไว้แล้วแนะนำให้รู้จัก “ผู้อำนวยการฮั่วคะ นี่คือคุณตาของฉัน ซึ่งเจียเหยียนเรียกว่าคุณปู่ค่ะ”ผู้อาวุโสแห่งตระกูลเหลียงดูมีสุขภาพแข็งแรงกระฉับกระเฉง ท่านสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมแท้นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานพลางมองฮั่วสวินเจินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ทว่าแววตานั้นกลับทำให้ฮั่วสวินเจินรู้สึกราวกับว่ากำลังถูกท่านมองทะลุปรุโปร่งเข้าไปถึงข้างในฮั่วสวินเจินหยิบกล่องใบหนึ่งออกมาจากถุงของขวัญที่เหลียงเจียเหยียนถืออยู่แล้วส่งให้“สวัสดีค่ะท่านผู้อาวุโส นี่เป็นของขวัญที่คุณตาของหนูฝากมาให้ท่านค่ะ”ก่อนออกจากบ้าน ฮั่วสวินเจินยังนึกสงสัยอยู่เลยว่า เจิ

เหลียงเชียนหลานเอ่ยถาม “ที่บ้านยังจัดการเรื่องดูตัวให้หนูอยู่อีกเหรอจ้ะ? พวกเขาไม่รู้เรื่องของเจียเหยียนหรอกเหรอ?”“คุณปู่ไม่ทราบค่ะ เป็นพี่ใหญ่ของหนูที่บอกว่าสุขภาพของคุณปู่ไม่ค่อยดี ไม่อยากให้ท่านต้องคิดกังวลเรื่องอะไรให้มากนัก”ความจริงแล้วคือเจินอวิ๋นไม่อยากบอกคุณปู่ฮั่วตั้งแต่แรกเพราะไม่อยากให้คุณปู่ฮั่วนึกครึ้มคิดแผนการพิสดารออกมาอีกเหลียงเชียนหลานพยักหน้าเข้าใจ“ก็จริงนะ เขาอายุมากแล้ว รอให้พวกหนูเป็นฝั่งเป็นฝากันจริง ๆ แล้วค่อยบอกก็ยังไม่สาย”ผู้อาวุโสเหลียงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นบ้าง “ถ้าหากพวกเธอสามารถเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกันได้จริง ๆ ทางเราก็สนับสนุนเต็มที่ เพียงแต่ว่าในอนาคตเจียเหยียนอาจจะต้องย้ายไปรับตำแหน่งในพื้นที่อื่น พวกเธอมีแผนการอย่างไรกันบ้าง?”ประเด็นที่คนรุ่นก่อนพิจารณานั้นค่อนข้างละเอียดถี่ถ้วนและครอบคลุมซึ่งก็ไม่พ้นปัญหาเรื่องความเป็นจริงในชีวิตคู่นั่นเองฮั่วสวินเจินนิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้มือเท้าคางพลางเอ่ยขึ้นว่า “ถ้าความสัมพันธ์ดีต่อกัน สำหรับหนูแล้วจะพัฒนาอาชีพที่ไหนก็เหมือนกันค่ะ มันก็แค่การย้ายที่ทำงาน แต่ในเมื่อเขาถูกย้ายไปเมืองอื่น มันเกี่ยวอ

เขาจะไปร่วมวงวุ่นวายทำไมกันทว่าฮั่วสวินเจินกลับเปิดประตูรถออกไปแล้ว หันกลับมากำชับเขาสั้น ๆ “เดี๋ยวฉันไปดูเอง ถ้าคุณไม่ไป ก็รออยู่ในรถดี ๆ นะคะ”เธอเปิดประตูลงจากรถไปจริง ๆ เพียงเพราะแค่อยากไปมุงดูความวุ่นวายข้างหน้าในเมื่อรถขาดคนขับไม่ได้ ต่อให้การจราจรจะติดขัดเพียงใด เหลียงเจียเหยียนก็จำต้องนั่งรออยู่ในรถต่อไปฮั่วสวินเจินเดินข้ามผ่านแถวรถราไปจนถึงแนวหน้าสุดไม่ทราบว่าเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เธอสวมใส่นั้นทำมาจากผ้าชนิดใด ยามที่เธอเดินผ่านท่ามกลางแสงไฟจากหน้ารถ เสื้อผ้าเหล่านั้นกลับสะท้อนประกายสีรุ้งออกมา ราวกับผีเสื้อตัวน้อยที่มีสีสันสดใส กำลังโบยบินไปมาระหว่างกระแสธารของรถยนต์เหลียงเจียเหยียนพลันรู้สึกขึ้นมาว่า บางทีเขาควรจะสูบบุหรี่สักมวนจริง ๆ มิฉะนั้น ความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจ ก็ทำให้เขาไม่รู้จะหาทางระงับมันได้อย่างไรฮั่วสวินเจินเดินไปถึงจุดหน้าสุด ก็พบว่าเกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ส่งอาหารเดริเวอรี่ล้มกองอยู่กับพื้นพร้อมกับสุนัขจรจัดที่โผล่มาจากไหนก็ไม่ทราบ ข้าง ๆ กันมีรถยนต์นั่งส่วนบุคคลคันหนึ่งจอดอยู่โดยที่กระจกหน้าแตกละเอียด และมีรถอีกหลายคันที่เ

นึกอยากจะตบหน้าตัวเองสักสองฉาดให้รู้แล้วรู้รอดไปทว่าในช่วงครึ่งคืนหลัง เธอดันฝันถึงเหลียงเจียเหยียนอีกรอบคราวนี้เขาถือกล่องยาใบใหญ่มาด้วย แกะฟอยล์ออกแล้วยัดยาเข้าไปในปากรวดเดียวโดยไม่ดื่มน้ำตาม ซ้ำยังเคี้ยวสด ๆ กลืนลงไปอย่างหน้าตาเฉยจากนั้นเขาก็โยนกล่องยาทิ้งถอดเสื้อผ้าออกแล้วปาลงพื้น ก่อนจะจ้องมองมาที่ฮั่วสวินเจินด้วยสายตาเร่าร้อน “ลองดูไหม?”ฮั่วสวินเจินสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียงกลางดึกคราวนี้เป็นอันนอนไม่หลับอีกเลยเธอจึงตั้งปณิธานกับตัวเองในใจไว้เดี๋ยวนี้เลยว่า ชาตินี้จะไม่ขอพูดจาเหลวไหลไร้สาระอีกเด็ดขาด จะต้องรู้จักสำรวมปากสำรวมคำให้มากกว่านี้ไม่อย่างนั้น แม้แต่ในฝัน เขาก็คงไม่ยอมปล่อยเธอไปแน่สวี่เพียวเพียวเอ่ยขึ้น “ฉันกับพี่ใหญ่เธอเพิ่งย้ายออกไป ช่วงนี้ที่บ้านอาจจะเหลือแค่เธอกับคุณอาสะใภ้สามนะ”“หือ? ทำไมย้ายกะทันหันแบบนั้นล่ะคะ?”“ก็ไม่กะทันหันหรอก บ้านเตรียมไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วแล้วล่ะ”สวี่เพียวเพียวใคร่ครวญคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันนี้ให้ฮั่วสวินเจินฟัง ซึ่งฟังแล้วทำเอาฮั่วสวินเจินตื่นเต็มตาหายง่วงเป็นปลิดทิ้งเธอแค่ออกไปข้