All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 621 - Chapter 630

ท่าทีของคุณปู่ฮั่วเช่นนี้ เป็นเครื่องยืนยันได้ว่าเขาได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วจริง ๆ เจินอวิ๋นโกรธจนแทบคลั่ง ทั้งตกใจและหวาดกลัวชีวิตของเธอเสมือนพังทลายลงไปแล้ว เธอจึงไม่อยากให้ลูกสาวต้องซ้ำรอยเดิมตระกูลฮั่วที่ภายนอกดูสวยหรูสมฐานะ ทว่าเนื้อแท้ข้างในที่เก็บซ่อนไว้นั้นกลับเน่าเฟะถึงจะรู้ดีว่าฮั่วสวินเจินไม่ใช่คนที่จะถูกชายหนุ่มที่คุณปู่จัดหามาหลอกล่อได้โดยง่าย แต่เจินอวิ๋นก็ยังไม่อาจวางใจได้อยู่ดีฮั่วสวินเจินแม้จะมีนิสัยดื้อรั้นและอารมณ์ร้ายบ้าง แต่ลึก ๆ แล้วเธอก็ยังเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายคนหนึ่ง โดยเฉพาะยามต้องเผชิญหน้ากับการตัดสินใจของคุณปู่ฮั่ว เธอไม่ได้มีท่าทีขัดขืนอย่างที่ใครต่อใครเข้าใจเลยยิ่งไปกว่านั้น ในเมืองจิง ฮั่วสวินเจินก็เป็นเพียงคนต่างถิ่นที่ไม่คุ้นเคยสถานที่ แม้ตระกูลฮั่วจะพอกิจการอยู่ที่นั่นบ้าง แต่ทุกอย่างก็ล้วนอยู่ในกำมือของฮั่วจี้เจ๋อทั้งสิ้นระยะทางระหว่างสองเมืองที่ห่างไกลกันด้วยเวลาเดินทางบนรถไฟความเร็วสูงหลายชั่วโมง ในสายตาของเจินอวิ๋นและฮั่วสวินเจิน มันไม่ต่างอะไรกับกรงขังอีกแห่งเจินอวิ๋นลุกพรวดขึ้นยืน ใบหน้าฉายแววแน่วแน่“ไม่ได้การแล้ว ฉันต้องโทรหา

เมื่อวางสายลง เจินอวิ๋นก็ยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้นเธอนึกย้อนถึงช่วงเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมา ชีวิตที่เปรียบดั่งตกนรกทั้งเป็นและความพยายามทนอยู่เพื่อทรมานอีกฝ่ายให้ถึงที่สุดนั้น บางทีมันอาจจะเป็นเพียงความว่างเปล่าสิ่งที่เธอทำก็เพียงเพื่อเฝ้าจับตาดูฮั่วเยวียน เพื่อให้แน่ใจว่าลูก ๆ จะได้รับผลประโยชน์ให้มากที่สุด แต่เธอกลับหลงลืมไปว่า ตัวเธอเองก็เป็นลูกสาวของพ่อแม่เช่นกันหากวันหนึ่งฮั่วสวินเจินต้องมาเผชิญชะตากรรมเช่นเดียวกันนี้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต เธอก็พร้อมจะพาฮั่วสวินเจินหนีไปให้พ้นจากกรงขังนี้หากเธอมีความคิดที่รักลูกถึงเพียงนี้ แล้วพ่อเจินล่ะ?เจินอวิ๋นรู้ดีว่าพ่อเป็นคนอารมณ์ฉุนเฉียวและดุร้ายเพียงใด ทว่าเขากลับยอมทำถึงขนาดรับสายแม้กระทั่งเบอร์มิจฉาชีพ เพียงเพราะหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่านั่นจะเป็นการโทรจากลูกสาวสวี่เพียวเพียวยื่นกระดาษทิชชูให้ “คุณสะใภ้สามคะ หาเวลาว่างกลับไปเยี่ยมท่านดูเถอะค่ะ”เจินอวิ๋นสะอื้นไห้ออกมาเป็นพัก ๆ “ฉันกลัวว่าพ่อกับแม่เห็นฉันในสภาพที่แหลกสลายแล้วพวกท่านจะยิ่งเสียใจ”ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ชีวิตของเธอเรียกได้ว่าพังทลายไม่เหลือชิ้นดี

เรื่องราวเกิดขึ้นกะทันหันเกินไปกว่าสวี่เพียวเพียวจะทันตั้งตัว ถงซินก็คว้าร่างของเหลียนฮว่ากับโสงโสงเข้ามากอด ก่อนจะม้วนตัวกลิ้งไปกับพื้นจนไปถึงพื้นที่ปลอดภัยแล้วตอนนั้นเองรถมอเตอร์ไซค์คันนั้นถึงได้หยุดหมวกกันน็อกถูกถอดออกจากศีรษะ ฮั่วจี้เจ๋อเอ่ยปากอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษทีครับ พอดีผมไม่ทันเห็นว่ามีคนอยู่ข้างหน้า”“พวกคุณเป็นอะไรไหม?”ถงซินยังคงกอดเหลียนฮว่ากับโสงโสงเอาไว้ ดวงตาทั้งสามคู่จ้องเขม็งไปยังฮั่วจี้เจ๋อเป็นตาเดียวด้วยท่าทางเอาเรื่อง!ฮั่วจี้เจ๋อชะงักไปเล็กน้อย ตัวเขาถึงกับมองเห็นเงาร่างของพี่ใหญ่ยามโกรธสะท้อนอยู่บนใบหน้าของเหลียนฮว่าเสียอย่างนั้นช่วงก่อนหน้านี้ เป็นเขาเองที่ปล่อยข่าวลือออกไปว่าเหลียนฮว่าไม่ใช่ลูกของฮั่วจี้เซินเหตุผลก็ไม่มีอะไรมาก เขาแค่คิดว่าคนอย่างฮั่วจี้เซิน ต่อให้จะปักใจเชื่อแค่ไหนว่าเหลียนฮว่าเป็นลูกสาวของตัวเอง ขอเพียงแค่สามารถสะกิดให้เกิดความคลางแคลงใจขึ้นมาในส่วนลึกของหัวใจได้ แค่นั้นก็ส่งผลพอแล้วเพราะยังไงเสีย ตอนที่สวี่เพียวเพียวคลอดลูก เธอก็แยกกันอยู่กับฮั่วจี้เซินเขาไม่เชื่อหรอกว่าฮั่วจี้เซินจะใจกว้างจนไม่มีความตะขิดตะขวงใจเลยสักนิด แ

ภายในตึกย่อยหลังจากแพทย์ทำแผลที่แขนให้ถงซินเสร็จเรียบร้อย ก็เอ่ยกำชับ “ว่าง ๆ ลองไปเอกซเรย์ดูหน่อยก็ดีนะ จะได้มั่นใจว่ากระดูกไม่เป็นอะไร คนหนุ่มคนสาวจะทำอะไรก็เพลา ๆ ลงบ้าง”แพทย์ผู้นี้เข้าใจไปว่าถงซินคงพลาดท่าหกล้มขณะเล่นกับเหลียนฮว่าแต่ตัวถงซินเองกลับรู้สึกว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก หากกระดูกได้รับบาดเจ็บจริง เธอคงต้องรู้สึกเจ็บไปแล้วหลังจากส่งแพทย์กลับไป ถงซินก็เห็นสวี่เพียวเพียวนั่งรออยู่ที่ห้องโถงด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเธอจึงค่อย ๆ ย่างเท้าให้เบาที่สุดก่อนจะเอ่ยเรียกอย่างระมัดระวัง“คุณผู้หญิงคะ?”“เธอมานี่สิ นั่งลงก่อน ส่วนเรื่องฮว่าฮว่า ให้เสี่ยวสวินกับคนอื่น ๆ ช่วยดูแลไปก่อนเถอะ”อันที่จริง ตารางเรียนประจำวันของเหลียนฮว่าไม่ได้มีเพียงถงซินคนเดียวที่เป็นผู้ดูแลสวี่เพียวเพียวหลังจากได้อ่านประวัติของทีมงานทุกคนแล้ว ก็อดคิดไม่ได้ว่าการที่ฮั่วจี้เซินสรรหาบุคลากรที่เปี่ยมด้วยวุฒิการศึกษาสูงและมีความสามารถระดับแนวหน้ามามากมายเพียงเพื่อดูแลเด็กคนหนึ่งนั้น ดูจะเป็นการใช้คนไม่ถูกกับงานไปบ้างทว่าฮั่วจี้เซินกลับเคยกล่าวกับเธอว่า ในเมื่อคนเหล่านั้นเต็มใจจะมา นั่นย่อมพิสูจน์ได้ว่างา

ภายในตึกหลัก ฮั่วจี้เซินนั่งอยู่ในห้องทำงานนิ้วมือเรียวยาวของเขาควงปากกาหมึกซึมไปมาอยู่ในมือสายตาที่เขามองฮั่วจี้เจ๋อนั้นล้ำลึกและนิ่งงัน บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบ ต่างฝ่ายต่างรอคอยให้อีกฝ่ายเป็นคนเปิดบทสนทนาฮั่วจี้เซินเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน “แผลบนหน้าเจ็บไหม?”ตอนที่สวี่เพียวเพียวลงมือ เธอใช้แรงไม่น้อยเลย เล็บของเธอยังข่วนใบหน้าของฮั่วจี้เจ๋อจนเป็นรอยเลือดหลายทาง ซึ่งเพิ่งจะได้รับการปฐมพยาบาลจากหมอเมื่อครู่นี้เองมันไม่ใช่บาดแผลที่ร้ายแรงระดับความรุนแรงต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่ระดับความอัปยศนั้นพุ่งสูงการลงมือต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนั้น สวี่เพียวเพียวไม่ได้คิดจะรักษาความสัมพันธ์ใด ๆ ไว้เลยแม้แต่นิดเดียว เธอไม่สนแม้แต่น้อยว่าฮั่วจี้เจ๋อจะโกรธหรือไม่ หรือฮั่วหงและโสงเจี๋ยจะรู้สึกอย่างไรฮั่วจี้เจ๋ออ้าปากค้าง “ไม่เจ็บครับ เป็นเพราะผมทำอะไรไม่รู้จักยั้งคิดจนเกือบทำร้ายฮว่าฮว่า การที่พี่สะใภ้จะโกรธก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ครับ”น้ำเสียงที่เขาเอ่ยออกมานั้นดูคล้ายกับคนที่มีความน้อยเนื้อต่ำใจแฝงอยู่ฮั่วจี้เซินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เมื่อกี้พี่สะใภ้ใหญ่ของนายโทรมา ถ้าฉันไม