All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 631 - Chapter 640

ฮั่วจี้เซินจะทนรับความโดดเดี่ยวได้จริงเหรอ เขาไม่กลัวคำครหาจากคนรอบข้างเลยหรืออย่างไร?ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตอบกลับด้วยท่าทีสงบนิ่ง “คนมากไปใจก็วุ่นวาย ความคิดความอ่านสับสนไร้ทิศทาง แล้วจะมีประโยชน์อะไร?”ฮั่วจี้เจ๋อชะงักไปทันทีนี่คือคำสั่งสอนที่ฮั่วจี้เซินจงใจตอกย้ำเขาทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากหน้าห้องทำงาน มือของพี่แม่บ้านหม่ายังคงเช็ดอยู่กับผ้ากันเปื้อนพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหม่า “คุณผู้ชายคะ คุณผู้หญิงพาคุณหนู แล้วก็คุณนายสวี่ขนข้าวของย้ายออกไปหมดแล้วค่ะ”ฮั่วจี้เซินลุกพรวดขึ้นทันที“ย้ายออกไป?”“ใช่ค่ะ คุณผู้หญิงสั่งกำชับนักหนาว่าไม่ให้บอกคุณ แต่คุณนายใหญ่ฝากคำพูดให้มาแจ้งให้คุณทราบค่ะ ฉันเองก็จะขออนุญาตย้ายตามคุณผู้หญิงไปด้วย คุณผู้ชายเชิญยุ่งกับงานของตัวเองต่อเลยค่ะ!”เมื่อพูดจบ พี่แม่บ้านหม่าก็ไม่รอช้าที่จะปิดประตูแล้วรีบวิ่งลงบันไดไปทันทีสวี่เพียวเพียวกับเหลียนฮว่าย้ายออกไปโดยไม่ได้พาฮั่วจี้เซินไปด้วย แต่จะพาเธอไปด้วยเธอต้องรีบไปเก็บข้าวของเพื่อย้ายตามคุณผู้หญิงไปด้วยฮั่วจี้เซินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งกดขมับของตนเองเขารู้ว่าสวี่เพียว

“ทำไมถึงไม่บอกฉัน?”“ผมกลัวที่รักเป็นห่วงครับ อีกอย่างมันไม่ใช่บาดแผลที่หนักหนาอะไร ตอนนั้นฮว่าฮว่าก็อยู่ด้วย กลัวว่าลูกเห็นเข้า จะตกใจ”ฮั่วจี้เซินรู้ดีว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด ครั้นต้องเผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาของสวี่เพียวเพียว เขาก็อดรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาไม่ได้สวี่เพียวเพียวโกรธจนหลุดหัวเราะออกมาอย่างเหลืออด“กลัวฉันเป็นห่วง? ถึงขนาดไม่ยอมทายาเลยงั้นเหรอ? ฮั่วจี้เซิน ฉันว่านายคงอยากรอให้ตัวเองเป็นอะไรไป เพื่อที่ฉันจะได้พาลูกไปแต่งงานใหม่เสียเลยสินะ?”ฮั่วจี้เซินคุกเข่าลงตรงหน้าเธอทันที ทว่าเพียงแค่ขยับตัว บาดแผลที่แผ่นหลังก็ถูกดึงรั้งจนปวดร้าวขึ้นมาถึงกระดูก เขาอดไม่ได้ที่จะสูดปากด้วยความเจ็บปวดทว่าสวี่เพียวเพียวกลับเค้นยิ้มเย็นชาคิดจะเล่นบทน่าสงสารต่อหน้าเธออย่างนั้นหรือเธอไม่มีทางหลงกลหรอกฮั่วจี้เซินเอ่ยอธิบาย “ตอนอยู่ที่บริษัทตอนกลางวันผมทายาแล้วจริง ๆ ครับ ถ้าที่รักไม่เชื่อ จะลองถามเซ่ามู่ดูก็ได้ แต่ก่อนจะกลับถึงบ้าน ผมกลัวว่าที่รักจะได้กลิ่นยา เลยล้างออกครับ”สวี่เพียวเพียวโกรธจนอยากจะฟาดเขาสักฉาด“ฮั่วจี้เซิน นายคิดว่าฉันกำลังเล่นสงครามกองโจรอยู่เหรอ?”เธอ

สวี่เพียวเพียวเคยเปรยเรื่องนี้ให้ฟังอยู่บ้าง แต่ก็เป็นเพียงแค่ถ้อยคำสั้น ๆ เท่านั้นการที่ได้รับรู้รายละเอียดเพิ่มเติมจากสวี่เจินหลี่ในตอนนี้ ยิ่งทำให้หัวใจของฮั่วจี้เซินเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหวสวี่เจินหลี่เอ่ยต่อ “เพียวเพียวเป็นคนเข้มแข็งมาก เธอมองโลกในแง่ดีตลอด บอกว่าถ้าพวกเราสู้ หนทางในการรักษาโรคมะเร็งก็ยังยืนยาวได้ แต่เพราะอาการป่วยของคุณพ่อถูกปิดบังมานานเกินไป มันเลยลามไปทั่วร่างกายจนเกินเยียวยา ไหนจะแม่สามีของฉัน หรือก็คือย่าของเพียวเพียวที่อาการโคม่าอีก ส่วนตัวฉันเองก็ป่วย ในขณะที่เพียวเพียวก็กำลังตั้งครรภ์อยู่”“บางครั้งฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า การที่ให้เธอเกิดมาลืมตาดูโลกใบนี้ แท้จริงแล้วคือการให้เธอเกิดมาเพื่อเผชิญกับความเจ็บปวดอย่างนั้นเหรอ?”“ฉันรู้สึกผิดต่อเพียวเพียวมาก”พี่แม่บ้านหม่าเองก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่า ช่วงเวลาที่ผ่านมาของสวี่เพียวเพียวจะต้องพบเจอกับความทุกข์ถึงเพียงนี้ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทุกครั้งที่พูดถึงช่วงเวลาที่ให้กำเนิดคุณหนู สวี่เจินหลี่มักจะแอบเช็ดน้ำตาอยู่ลับ ๆ และเมื่อครั้งก่อนที่สวี่เพียวเพียวเกิดภาวะแท้งจนต้องสูญเสียคุณชายน้อยไม่ก็คุณหนูน้อยนั้น คุณนายใ

โสงเจี๋ยเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ให้นึกสงสัยในใจเจ้าลูกชายตัวดีนี่ไปก่อเรื่องอะไรมาถึงทำให้ลูกสะใภ้ของเธอโกรธเคืองขนาดนี้?ทว่าเธอกลับเห็นฮั่วจี้เซินขยับเก้าอี้ของตนเองเข้าไปใกล้ฝั่งของสวี่เพียวเพียวด้วยสีหน้าราบเรียบเมื่อสวี่เพียวเพียวไม่สนใจเขา เขาก็อดทนอดกลั้นแล้วเรียกเธอเสียงนุ่ม “ที่รัก ทำไมถึงบล็อกกันล่ะครับ?”เสียงออดอ้อนนี้ทำเอาตะเกียบในมือของโสงเจี๋ยแทบจะหลุดมือช่างเหมือนกับฮั่วหงไม่มีผิด ชอบทำตัวน่าหมั่นไส้ออกนอกหน้าแบบนี้แต่สวี่เพียวเพียวไม่ได้หน้าหนาเท่าเขา เธอเงยหน้าขึ้นตวัดสายตามองค้อน “หุบปาก”“หมอบอกว่าผมไม่เป็นไรครับ ผมพยายามจะส่งผลตรวจไปให้ แต่ที่รักบล็อก”“แล้วยังไงล่ะ? ถ้าหมอบอกว่าเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะบล็อกนายไม่ได้หรือไง?”โสงเจี๋ยเอ่ยถามขึ้น “เกิดอะไรขึ้นน่ะ? แล้วทำไมถึงเข้าโรงพยาบาลกัน?”เหลียนฮว่าจิบซุปคำหนึ่ง ก่อนจะเตรียมแบ่งปันเรื่องราวอย่างใจกว้าง“คุณย่าไบรเออร์คะ พ่อพาหนูไปขี่ม้าแล้วพ่อก็ตกม้าค่ะ พ่อไม่ยอมให้บอกแม่ แต่หนูบอกแม่ไปแล้วค่ะ”โสงเจี๋ยรู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้าทันทีแต่ฮั่วหงกลับเอื้อมมือมาปรามไว้ไม่ให้เธอวู่วามก็ไหนว่าหมอบอกว่าไม่เป็

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ฮั่วจี้เซินก็สวมกอดเอวบางของเธอจากทางด้านหลัง ร่างกายแนบชิดราวกับต้องการหลอมรวมร่างของเธอให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเขา“ที่รักครับ อย่าโกรธกันเลยนะครับ”ใบหูของสวี่เพียวเพียวรู้สึกชาหนึบ ราวกับน้ำเสียงออดอ้อนที่เจือไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจของเขาแทรกซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก ทำให้เธอรู้สึกใจอ่อนยวบยาบจนแทบจะยืนไม่อยู่“ขอสัญญาว่าต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ยอมรับผิดทุกอย่างครับ ”สวี่เพียวเพียวกลับไม่เชื่อ “แล้วนายเอาอะไรมาเป็นหลักประกัน?”ฮั่วจี้เซินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกระซิบคำมั่น “ถ้าหาก ฉันยังแอบปกปิดอะไรเธออีก ให้ฉันถูกห้ามกอดเธอเลยหนึ่งเดือนเต็ม ๆ ”สวี่เพียวเพียว “...”ฟังดูราวกับว่าเป็นบทลงโทษที่หนักหนาสาหักสากรรจ์เสียเหลือเกิน“ฉันส่งฮั่วจี้เจ๋อไปที่บ้านใหญ่แล้วครับ เพื่อให้เขาโอนหุ้นส่วนหนึ่งที่เขาถืออยู่ให้กับเจินเจิน”สวี่เพียวเพียวชะงักไปเล็กน้อย “เขาจะไม่กลับมาแก้แค้นเจินเจินทีหลังเหรอ?”“ทางด้านเจินเจิน ผมได้เตรียมคนคอยดูแลไว้แล้ว เจินเจินเป็นคนในตระกูลฮั่ว ตั้งแต่เล็กก็มีบอดี้การ์ดติดตามตัวอยู่ตลอด อีกอย่างเมื่อเช้านี้คุณปู่ตระกูลเจินได้โทรศัพท์