All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 601 - Chapter 610

ตอนที่ฮั่วจี้เซินยังไม่แต่งงาน เจินอวิ๋นเคยแนะนำผู้หญิงให้เขาไปกี่คนเชียว?ถ้าเทียบกันแล้ว กรณีของฮั่วสวินเจินนับว่ายังดีเสียกว่า อย่างน้อยก็ไม่แสดงสีหน้าไม่พอใจตรง ๆ หรือประกาศว่าไม่ชอบหน้าใครเจี่ยนหลินเอ่ยถามสวี่เพียวเพียว “เธอคิดว่าลูกพี่ลูกน้องฉันคนนี้เป็นยังไงบ้าง?”ย้อนกลับไปตอนที่เพิ่งรู้จักกับสวี่เพียวเพียวใหม่ ๆ เจี่ยนหลินยังไม่รู้เลยว่าสวี่เพียวเพียวมีลูกแล้ว จึงเคยมีความคิดที่จะแนะนำเหลียงเจียเหยียนให้เธออยู่เหมือนกันสวี่เพียวเพียวตอบตามตรง “ฉันว่า เขาก็หล่อดีนะ แต่ก็น่าเบื่อจริง ๆ นั่นแหละ”เจี่ยนหลินหัวเราะร่า “คุณฮั่วเองก็มีความน่าเบื่อไม่แพ้กันเลยไม่ใช่เหรอ?”หากวัดกันที่ความน่าเบื่อหน่าย ฮั่วจี้เซินกับเหลียงเจียเหยียนเรียกได้ว่าแทบจะกินกันไม่ลงเลยทีเดียวสวี่เพียวเพียวทำหน้าขรึมก่อนจะส่ายหัว “ช่วยไม่ได้หรอก ตอนที่ฉันเจอฮั่วจี้เซินครั้งแรกน่ะ เขาหล่อมากจริง ๆ แล้วฉันก็เป็นคนฉาบฉวยเสียด้วยสิ”สวี่เพียวเพียวยังจำได้แม่นถึงช่วงเวลาที่เจอฮั่วจี้เซินเป็นครั้งแรก ท่ามกลางผู้คนมากมายเขากลับโดดเด่นราวกับเรืองแสงออกมาคนแบบนี้ ยากนักที่จะไม่ตกเป็นเป้าสายตาของใครเจี่ย

ฮั่วจี้เจ๋อแสร้งทำเป็นเพิ่งสังเกตเห็นว่าเขาเหยียบลูกบอลเอาไว้ ก่อนจะขยับเท้าออกแล้วก้มตัวลง เช็ดฝุ่นบนลูกบอล และยื่นส่งให้เหลียนฮว่า“นี่ครับ คราวหน้าเวลาเล่นอย่าประมาทแบบนี้อีกนะ เจ้าหมาน้อย ชีวิตน่ะ มันเปราะบางมาก”นิ้วมือเรียวยาวของฮั่วจี้เจ๋อลูบไปที่หัวของโสงโสงทว่าโสงโสงที่ในอ้อมแขนกลับครางหงิงออกมา เหลียนฮว่าจึงรีบถอยกรูดออกไปอีกหลายก้าว“ขอบคุณค่ะ คุณอาเจ๋อ”เมื่อได้ลูกบอลกลับมา เหลียนฮว่าก็อุ้มโสงโสงวิ่งกลับเข้าไปในตึกย่อยทันทีฮั่วจี้เจ๋อเงยหน้าขึ้นมองตามหลังไปสวี่เพียวเพียวยืนอยู่ที่ประตูรั้วหน้าตึกเล็ก เธอสวมชุดคลุมไหล่พู่ประดับสีฟ้า สายตาจับจ้องไปยังฮั่วจี้เจ๋อบนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความจับผิดหลังจากก้มตัวลงพูดอะไรบางอย่างกับเหลียนฮว่า สวี่เพียวเพียวก็ยื่นมือไปลูบหัวเหลียนฮว่าและตบตัวโสงโสงเบา ๆ ราวกับเป็นการปลอบโยนเจ้าตัวน้อยทั้งสองเมื่อหันกลับไปมองอีกครั้ง ฮั่วจี้เจ๋อก็เดินลับสายตาไปเสียแล้วทว่าใจของสวี่เพียวเพียวกลับยังคงเต้นระรัว เธอจึงรีบกำชับถงซินที่ยืนอยู่ด้านหลังว่า “ต่อไปนี้เวลาคุณหนูไปเล่นที่ไหนนอกเหนือจากในรั้วบ้านเรา ให้พวกเธอคอยระวังให้ดี ๆ ห้

ตัวของฮั่วจี้เซินเองยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุดนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของสวี่เพียวเพียวที่ได้สวมชุดเจ้าสาวอย่างเต็มรูปแบบแม้ก่อนหน้านี้เธอจะเคยสวมชุดราตรีที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันมาบ้าง แต่บางทีอาจเป็นเพราะบรรยากาศและความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใน ชุดกระโปรงตัวนี้จึงให้ความรู้สึกที่ไม่เหมือนกันฮั่วจี้เซินที่อุ้มเหลียนฮว่าอยู่ถึงกับยืนนิ่งค้างไปชั่วขณะเส้นผมของสวี่เพียวเพียวถูกเกล้าไว้อย่างเรียบง่าย ชุดกระโปรงทรงหางปลาแบบเกาะอกโอบกระชับเน้นสัดส่วน ทุกรอยเย็บและส่วนโค้งเว้าถูกตัดเย็บมาอย่างประณีตราวกับรังสรรค์มาเพื่อเธอโดยเฉพาะ แสงไฟจากเบื้องบนสาดส่องลงมากระทบกับงานปักเพชรบนชายกระโปรงส่องประกาย ทว่าไม่อาจเทียบได้กับความงดงามเย้ายวนของเธอฮั่วจี้เซินค่อย ๆ ก้มตัวลงวางเหลียนฮว่าลงกับพื้นหนูน้อยรีบวิ่งตื๋อเข้าไปหาเธอ พร้อมกับหมุนตัวอวดชุดกระโปรงฟูฟ่องสีฟ้าอ่อนของตนเอง ชายกระโปรงตกแต่งด้วยลวดลายผีเสื้อปักประณีตและประดับเม็ดเพชร “คุณแม่คะ ดูหนูสิคะ!”“หนูใส่ชุดที่เข้ากับของคุณแม่ด้วยล่ะค่ะ!”“สวยมากเลยค่ะ ฮว่าฮว่าเป็นเจ้าหญิงน้อย”เหลียนฮว่าชูนิ้วเล็ก ๆ ขึ้นมาส่ายไปมา “ไม่ค่ะ ไม่เอา หนูอยากเป

ฮั่วจี้เซินแก้คำพูดของเธอ “ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรทั้งนั้น แค่ถูกเธอปั่นหัวจนหงุดหงิด ถึงได้โพสต์ระบายไป แล้วฉันก็ลืมลบมัน”“แล้วที่บอกว่าฉันปากแข็งน่ะ ไม่จริงหรอก ตรงไหนในตัวฉันที่แข็งที่สุด เธอเองก็รู้ดีไม่ใช่หรือไง?”สวี่เพียวเพียว “...”เธอทำได้เพียงกระแอมเบา ๆ กลบเกลื่อน“ตอนนั้นที่ฉันไปหาเจียงซ่ง ก็แค่ให้เขาช่วยจัดการเอกสารให้จริง ๆ ไม่ได้มีเจตนาอื่นแอบแฝงเลย”สวี่เพียวเพียวเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของเขา “ฮั่วจี้เซิน นับตั้งแต่ฉันอายุสิบเจ็ด คนที่ฉันทั้งรักและเกลียดมากที่สุด ก็มีแค่คุณคนเดียวเท่านั้น”ฮั่วจี้เซินหันขวับมามองเธอแทบจะทันทีสวี่เพียวเพียวสบตากับเขาความกังวลใจที่เคยเกาะกินใจพลันเลือนหายไปจนหมดสิ้นเพราะโพสต์ที่เขาเคยโพสต์ไว้บัดนี้เธอมองเห็นความลำบากใจ ความอึดอัด และความน้อยเนื้อต่ำใจที่เขาต้องแบกรับไว้ในเวลานั้นผ่านมุมมองของคนนอกได้อย่างชัดเจนที่แท้แล้ว ในตอนนั้นเขาก็ไม่ต่างอะไรกับเธอเลยหรือบางที อาจจะหนักกว่าเธอเสียด้วยซ้ำไม่ใช่เพียงแค่เธอ แต่ใครก็ตามที่เคยเข้าไปอ่านโพสต์นั้นต่างก็ดูออกว่า ทุกตัวอักษรที่ฮั่วจี้เซินเขียนออกมานั้น มันช่างสวนทางกับความร

แต่ถึงอย่างนั้น การได้รับรู้ว่าจะได้ทานมื้อใหญ่ถึงสองรอบและได้ลิ้มรสเค้กถึงสองก้อน สำหรับเหลียนฮว่าก็ถือเป็นกำไรชีวิตชิ้นโตเค้กที่วางอยู่ตรงหน้ามีขนาดไม่ใหญ่โตนัก เป็นเพียงเค้กขนาดสี่นิ้วที่สมาชิกครอบครัวทั้งสามคนต่างช่วยกันตักทานคนละช้อนสองช้อนก็ถึงก้นถ้วยขณะที่สวี่เพียวเพียวกำลังลิ้มรส เธอกลับรู้สึกถึงรสชาติที่แปลกไป เนื้อเค้กเองก็ดูเหมือนจะอบจนขอบเกรียมไหม้อยู่บ้าง เธอจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางเอ่ย “นี่นายลงมือทำเองทั้งหมดเลยเหรอ?”ใบหน้าของฮั่วจี้เซินเผยความประหม่าออกมาให้เห็นเพียงชั่วครู่“ไม่อร่อยเหรอ?”เค้กชิ้นนี้ดูเรียบง่ายที่สุด ไม่ได้มีการตกแต่งประดับประดาหรือบีบครีมให้สวยงาม เป็นเพียงเนื้อเค้กสีขาวที่วางหน้าด้วยสตรอว์เบอร์รีและโรยผงโกโก้ สวี่เพียวเพียวในตอนแรกจึงดูไม่ออกเลยว่านี่คือฝีมือของฮั่วจี้เซินทว่าทันทีที่เค้กเข้าปาก เธอจึงถึงเพิ่งค้นพบว่า แม้กระทั่งเค้ก เขาก็เป็นคนเตรียมการด้วยตัวเองหัวใจของเธอในชั่วขณะนั้นพลันถูกเติมเต็มด้วยความหวานละมุนที่ซึมลึกอยู่ในเนื้อเค้กราวกับหัวใจของคนเราเป็นเพียงภาชนะใบหนึ่งที่ถูกอัดแน่นไปด้วยครีม ทำให้พื้นที่ในใจถูกความหอมหวานอบอ