All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 591 - Chapter 600

แค่ลองจินตนาการภาพดูแล้ว สวี่เพียวเพียวก็อดหัวเราะไม่ได้เธอถือโทรศัพท์เดินวนไปรอบ ๆ พลางเล่าเรื่องที่พวกเธอตั้งใจจะสร้างแบรนด์ลูกภายใต้ชื่อ àl'aube ให้เขาฟังฮั่วจี้เซินรับฟัง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “โมเดลการบริหารของพวกเธอตอนนี้ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีมาก หลายบริษัทกำลังจับตามองและศึกษาทิศทางของพวกเธออยู่ ถ้าดูจากแนวโน้มข้อมูลและยอดขายแล้ว การแตกไลน์แบรนด์ใหม่ถือเป็นก้าวย่างที่สมเหตุสมผล อีกไม่กี่วันจะมีงานนิทรรศการทองคำ เดี๋ยวฉันจะให้เจินเจินไปแล้วกัน บัตรเข้างานฉันส่งเข้าอีเมลเธอเรียบร้อยแล้ว”“ทำไมต้องเป็นเจินเจินล่ะ ฉันไปเองไม่ได้เหรอ?”ฮั่วจี้เซินมองสวี่เพียวเพียวผ่านหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง “ศุกร์หน้า เธอไปไม่ได้”“ศุกร์หน้าทำไมเหรอ?”ใบหน้าของสวี่เพียวเพียวเต็มไปด้วยความงุนงง เธอสบสายตากับฮั่วจี้เซิน ต่างฝ่ายต่างเงียบไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาครู่ต่อมา ฮั่วจี้เซินมองใบหน้าเอ๋อ ๆ ของสวี่เพียวเพียวแล้วก็ต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้เสียเอง เขาหยิกสันจมูกตัวเองเบา ๆ “ถ้าเธออยากไป ก็ไปเถอะ”หลังจากวางสายไปแล้ว ฉีเหมี่ยวสังเกตเห็นรอยยิ้มจาง ๆ ที่แต้มอยู่เต็มใบหน้า เธอจึงใช้ศอกสะกิดเบา ๆ “ศุกร์หน

ฮั่วสวินเจินไม่ได้เก็บเหตุการณ์เล็กน้อยระหว่างทางมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย-หลายวันต่อมา ณ ตึกย่อยของบ้านสองตระกูลฮั่ว ฮั่วจี้เจ๋อเดินทางกลับมาด้วยสภาพที่ดูเหนื่อยล้า ดวงตาคมคู่นั้นปรากฏร่องรอยความอ่อนเพลียที่ปิดไม่มิดในเวลานี้ฮั่วจี้รุ่ยยังคงรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลภายในตึกมีเพียงคนรับใช้ไม่กี่คน บริเวณห้องชั้นสองยังมีข้าวของส่วนตัวของผู้หญิงบางคนวางทิ้งไว้โดยไม่ได้ถูกจัดการเก็บกวาด ฮั่วจี้เจ๋อเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงรังเกียจ “นี่ของใคร?”“เป็นของอดีตคุณนายสี่ค่ะ คุณชายสี่ไม่ได้สั่งการอะไร พวกเราก็เลยไม่กล้าไปแตะต้องค่ะ”ฮั่วจี้รุ่ยและหานรุ่ยได้ยกเลิกการหมั้นหมายแล้ว ฝ่ายตระกูลหานเองก็อยู่ในสภาพร่อแร่เต็มทน หลังจากล้มละลายก็เสียหลักจนไม่เหลือเค้าเดิม ไม่สามารถกลับมาเชิดหน้าชูตาในสังคมได้อีกต่อไปฮั่วจี้เจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “ทิ้งไปให้หมด”“รับทราบค่ะคุณชาย”ตระกูลหานนี่ช่างไร้น้ำยาเสียจริง เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้ยังทำพังพินาศได้ถึงเพียงนี้ ทั้งที่ในความเป็นจริง หลังจากได้หมั้นหมายกับฮั่วจี้รุ่ย หุ้นของตระกูลหานควรจะพุ่งทะยานและมีชื่อเสียงที่น่าเกรงขามใ

เมื่อเห็นสวี่เพียวเพียวทำท่าบ่ายเบี่ยงไม่อยากทานต่อ ฮั่วจี้เซินจึงเลื่อนชามกุ้งเข้าไปใกล้เธออีกนิด“เมื่อกี้เธอสอนฮว่าฮว่าไว้ยังไงนะ? การเป็นแบบอย่างที่ดีให้เด็กดูน่ะเป็นเรื่องสำคัญนะ”สวี่เพียวเพียวตอบกลับอย่างเต็มปากเต็มคำว่า “ฉันไม่ต้องสูงไปกว่านี้แล้ว”“จะว่าไม่ต้องได้ยังไง? เอาไว้ให้เธอสูงแซงฉันเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นจะมาบอกว่าไม่ต้องสูงเพิ่มก็ยังไม่สายหรอก”สวี่เพียวเพียวมองเขาอย่างขุ่นเคืองนี่มันตรรกะภาษาอะไรกันส่วนสูงของพวกเขานั้นต่างกันตั้งยี่สิบเซนติเมตร ต่อให้ตอนนี้เธอจะกินวัวเข้าไปทั้งตัว ร่างกายก็มีแต่จะขยายออกทางข้าง ไม่มีความเป็นไปได้เลยที่จะสูงขึ้นไปได้มากกว่านี้ทว่าช่วงนี้ฮั่วจี้เซินกลับนึกครึ้มอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ถึงได้จ้องแต่จะขุนให้เธออ้วนเอา ๆ สวี่เพียวเพียวรีบทานกุ้งในชามจนหมด ด้วยความกังวลว่าเขาจะแกะมาให้อีก เธอจึงรีบคว้าชามนั้นมาโอบกอดไว้แนบอกท่าทางของเธอในตอนนี้ ดูไปแล้วก็ไม่ได้ต่างอะไรกับเหลียนฮว่าฮั่วจี้เซินมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู เขาขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะหยิบชามออกมาจากอ้อมกอดของเธอ “อย่าทำเลอะเทอะสิ ไม่แกะให้แล้วก็ได้ วางใจ

“แล้วจะให้ดูตัวกับใครบ้างคะ?”“หลายคนเลยล่ะ แม่กลัวแกจะรู้สึกอึดอัด เลยจัดเป็นปาร์ตี้ที่บ้านแล้วเชิญพวกเขามาพร้อมกันซะเลย แถมยังมีเพื่อน ๆ ของพี่ชายแกมาด้วย ไม่ต้องห่วงนะ”เจินอวิ๋นเองไม่ได้คิดจะให้ฮั่วสวินเจินใช้วิธีดูตัวแบบตัวต่อตัวตามขนบธรรมเนียมเดิม ๆ อยู่แล้วเธอจึงจัดเป็นงานปาร์ตี้แทนฮั่วสวินเจินถูกช่างทำผมสองคนรุมทำผมจนต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บพลางเอ่ย “แล้วใช้ชื่อในนามของอะไรจัดปาร์ตี้คะ?”“วันเกิดพี่ชายแกไง”มุมปากของฮั่วสวินเจินกระตุกยิก ๆ เจินอวิ๋นคนนี้ช่างเป็นแม่บังเกิดเกล้าเสียจริงวันเกิดของฮั่วจี้จั๋วนั้นอยู่ช่วงครึ่งปีหลัง แต่เพื่อหาข้ออ้างในการจัดปาร์ตี้ให้เธอ เจินอวิ๋นถึงกับยอมเลื่อนวันเกิดลูกชายให้เร็วขึ้นกว่าเดิมตั้งครึ่งปีเจินอวิ๋นไม่ได้ใส่ใจอะไร “เดี๋ยวพอพวกเขามาถึงก็ค่อยบอกว่าเข้าใจผิดกันไปเอง จริง ๆ แล้วคือวันเกิดของเจ้าโสงโสงต่างหาก ส่วนตอนวันเกิดจริงของอาจั๋วในครึ่งปีหลัง แม่ก็จะจัดอีกรอบโดยเชิญบรรดาคุณหนูมาเพิ่ม จะได้ไม่เสียเปล่าไงล่ะ”ทว่าเจ้าโสงโสงที่เป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งนั้นคงไม่มีวันรู้เลยว่า วันเกิดครั้งแรกในชีวิตของมัน จะถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งให

เธอชะเง้อมองไปรอบ ๆ พลันดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา เธอจึงโบกมือเรียกชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก “เจียเหยียน มาทางนี้หน่อยสิ”ที่หน้าโต๊ะวางขนมหวาน ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหันขวับกลับมามองเมื่อได้ยินเสียงเรียกของเจี่ยนหลิน เขาก็พยักหน้าให้คนข้าง ๆ เล็กน้อยก่อนจะสาวเท้าตรงมาทางพวกเธอวันนี้เขาสวมเสื้อแจ็คเก็ตเบสบอลดูเรียบง่ายจนไม่สามารถหาเสื้อที่สามารถเรียบง่ายไปมากกว่านี้ได้แล้ว ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตที่แอบเผยให้เห็นขอบลูกไม้สีสันสะดุดตาแลดูสบาย ๆ เป็นกันเองแตกต่างจากวันที่เจอครั้งแรกอย่างสิ้นเชิง จนฮั่วสวินเจินแทบจำไม่ได้เลยว่าชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ คือคู่กรณีที่โชคชะตาเล่นตลกให้ต้องขับรถชนท้ายกันในวันนั้นเจี่ยนหลินยิ้มพลางแนะนำ “นี่ลูกพี่ลูกน้องของฉัน เหลียงเจียเหยียน ชื่อเจียเหยียนแปลว่าถ้อยคำอันไพเราะ คุณป้าหวังว่าเขาจะพูดแต่สิ่งดี ๆ แต่ดูเหมือนจะสวนทางกันนะ ความหวังนั้นล้มเหลวไม่เป็นท่าเลยล่ะ”แม้จะชื่อเจียเหยียน แต่ในปากของเหลียงเจียเหยียนกลับแทบหาคำพูดดี ๆ ฟังรื่นหูไม่ได้เลยสักคำลำพังแค่ไม่ทำให้คู่สนทนาโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงได้ก็นับว่าบุญโขแล้วเหลียงเจียเหยียนพยักหน้าให้