All Chapters of เจ้านายสายฟ้าแลบ: Chapter 611 - Chapter 620

ซูหว่านนวดขมับ “หนูไม่มีเงินพอจะซื้อบ้านหลังใหญ่ให้หรอกค่ะ ถ้าแม่มี ก็เชิญจัดการย้ายเองได้เลยค่ะ”“ไม่มีเงินงั้นเหรอ? แกเนี่ยนะไม่มีเงิน? ตอนนี้แกเป็นถึงผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของกลุ่มบริษัทเลยนะ!”“หนูบอกว่าไม่มีก็คือไม่มีค่ะ มีธุระอะไรอีกไหมคะ?”ต่งเอ๋อเหม่ยขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “งั้นให้พวกเราจะย้ายไปอยู่กับแกเป็นไง? ครอบครัวจะได้อยู่กันพร้อมหน้า มีอะไรก็จะได้ช่วยเหลือดูแลกัน”“บ้านหนูน่ะเหรอคะ? บ้านหนูเล็กกว่าที่พวกคุณอยู่อีกค่ะ ถ้าพวกคุณสี่คนย้ายมาจะให้หนูจับมานอนเรียงเป็นชั้นเหมือนปาท่องโก๋หรือยังไงคะ?”บ้านของซูหว่านเป็นเพียงห้องชุดขนาดสองห้องนอนเล็ก ๆ เท่านั้น ทุกครั้งที่ซาลวี่เอินมาหา แค่ที่ยืนแทบจะไม่มีด้วยซ้ำ แล้วนี่ต่งเอ๋อเหม่ยกับคนอื่น ๆ ในครอบครัวยังคิดจะแห่กันมาอีกงั้นเหรอ?ต่งเอ๋อเหม่ยไม่ยอมเชื่อ“แกจะไปอยู่บ้านรูหนูขนาดนั้นได้ยังไง? ต่อให้แกยอม แต่คุณชายเล็กซาจะยอมเรอะ?”“หนูกับเขา... เราเลิกกันแล้วค่ะ และหนูจะอยู่ที่ไหน มันก็ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเขา”ทันใดนั้น ต่งเอ๋อเหม่ยก็แผดเสียงลั่น“เลิกกันแล้ว?! ซูหว่าน แกพูดว่าอะไรนะ? ทำไมแกถึงกล้าไปเลิกกับคุณชายเล็กซา? แกคิดว่าหลั

“อืม พี่เมาจริง ๆ นั่นแหละ แต่ถ้าเกิดว่าพี่มีสติอยู่ล่ะก็ พี่ไม่มีวันเดินมาหาเธอแน่”“ทำไมคะ?”ซาลวี่เอินเงยหน้าขึ้นมองเธอ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้หางตาคมคู่นั้นขึ้นสีแดงระเรื่อ เขามองจ้องซูหว่านด้วยนัยน์ตาฉ่ำวาวที่ดูเว้าวอน“เห็นพี่หน้าด้านเหรอ?”ยังไม่ทันที่ซูหว่านจะได้เอ่ยปาก เขาก็พึมพำตอบตัวเองขึ้นมาเบา ๆ “พี่มันก็แค่คนหน้าไม่อายคนหนึ่งเท่านั้นแหละ”ทำเอาซูหว่านถึงกับหลุดขำออกมาเบา ๆ ในสภาพที่คนหนึ่งยืนอีกคนหนึ่งนั่ง แถมเธอยังถูกอ้อมแขนแข็งแกร่งพันธนาการไว้แน่น ไม่ใช่ท่าทางที่น่าสบายตัวเลยสักนิด“พี่ปล่อยฉันเถอะค่ะ”“ไม่ปล่อย ถ้าปล่อยเดี๋ยวเธอก็บินหนีไปหรอก”ซูหว่านทำหน้าหน่ายใจ “...”เธอไม่ใช่ผีเสื้อเสียหน่อย จะบินหนีไปได้อย่างไร?นี่บ้านของเธอแท้ ๆ ต่อให้คิดจะบินหนีไปจริง ๆ แล้วเธอจะไปที่ไหนกันล่ะ?เธอเองก็ช่างสรรหาเรื่องมาโต้เถียงกับคนเมาอยู่เรื่อย“ซาลวี่เอิน พี่ปล่อยฉันค่ะ”เพียงแค่ซูหว่านปรับน้ำเสียงให้ดูดุดันขึ้น ซาลวี่เอินก็เหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกขัดใจ เขารีบปล่อยมือออกทันทีทว่าสายตาคมคู่นั้นกลับยังคงคอยจ้องมองซูหว่านไม่วางตา เธอขยับตัวเดินไปทางไหน สายตาเขาก็ติด

เมื่อนำมาเปรียบเทียบกันเช่นนี้ ความอึดอัดขุ่นมัวที่ค้างคาอยู่ในใจของซาลวี่เอินพลันมลายหายไปเขาเอ่ยเสียงอู้อี้ “หว่านหว่าน เธอเปลี่ยนไปมากเลยนะ”จากที่เคยขี้ขลาด กลับกลายเป็นคนตรงไปตรงมาและเปิดเผยเช่นในตอนนี้ซาลวี่เอินเองก็บอกไม่ได้ว่าการเปลี่ยนแปลงนี้เป็นเรื่องดีหรือไม่ แต่เขารู้เพียงว่าไม่ว่าจะเป็นซูหว่านคนไหน เขาก็ยังคงเป็นเขาที่หลงรักเธออยู่ดีซูหว่านดันร่างเขาเบา ๆ “ฉันต้องลุกไปทำงานแล้วค่ะ พี่... พี่ไปอาบน้ำเย็นอีกสักรอบไหมคะ?”การกอดกันแนบชิดเช่นนี้ ทำให้สัมผัสทุกอย่างจากร่างกายของอีกฝ่ายชัดเจนขึ้นซาลวี่เอินรับคำสั้น ๆ ในลำคอ เขาตั้งท่าจะขยับเข้าไปจูบซูหว่าน แต่ก็ถูกเธอผลักออกมาเสียก่อนเขาเบิกตากว้างขึ้นทันที ราวกับจะประท้วงเธอ“เมื่อกี้ก็ตกลงจะคืนดีกันแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้แค่จูบยังไม่ให้จูบอีก? พี่ก็ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย นี่เธอคิดจะหลอกพี่เหรอ พอพี่กลับไปก็จะบล็อกอีกใช่ไหม?”“ไม่ใช่นะคะ” ซูหว่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เธอก็ยังก้าวข้ามความประหม่าในใจไม่ได้อยู่ดี “พวกเรายังไม่ได้แปรงฟันกันเลยค่ะ”ซาลวี่เอินถึงกับไปไม่เป็นและต้องพ่ายแพ้ไปโดยปริยายหลังจากล้างหน้า

ในยามที่ความรักยังมาไม่ถึง ก็ต้องอนุญาตให้ตัวเองตั้งตารอคอยมันอยู่เสมอเปรียบเช่นเดียวกับตัวเธอเอง ก่อนที่จะได้พบกับสวี่เพียวเพียว เธอก็ไม่เคยกล้าเชื่อมาก่อนเลยว่าตนเองจะสามารถประกอบอาชีพด้านการออกแบบเครื่องประดับบางที ความรู้สึกนึกคิดในด้านลบหรือท่าทีที่เป็นปฏิปักษ์ต่อความรักที่เธอเคยยึดถือมาโดยตลอด วันหนึ่งอาจมีโอกาสได้ผลิใบอ่อน และเติบโตอย่างงดงามท่ามกลางแสงแดดในฤดูใบไม้ผลิก็เป็นได้สวี่เพียวเพียวเอ่ยขึ้น “นอกจากนี้ เรากำลังจะเปิดตัวแบรนด์ลูกในเครือของเรา โดยผู้รับหน้าที่ออกแบบยังคงเป็นผู้อำนวยฮั่วเช่นเคยค่ะ”แนวโน้มการเติบโตของ àl'aube ในขณะนี้ถือว่าแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยพลัง แม้จะต้องเผชิญกับวิกฤตครั้งใหญ่ แต่พวกเขาก็สามารถฟื้นตัวและกลับมายืนหยัดได้อย่างมั่นคงในเวลาอันรวดเร็วการเปิดตัวแบรนด์ลูกในเวลานี้นับเป็นการตัดสินใจที่สอดคล้องกับทิศทางธุรกิจ แต่ก็สร้างความประหลาดใจให้แก่สื่อมวลชนที่มาร่วมงานไม่น้อยพึงรู้ไว้ว่าการบริหารแบรนด์เครื่องประดับระดับไฮเอนด์ที่มีตำแหน่งทางการตลาดสูงส่งอย่าง àl'aube แถมยังมียอดขายที่พุ่งสูงจนน่าเหลือเชื่อนั้น ต้องอาศัยพลังงานและทุ่มเทความพยายา

อกของอีกฝ่ายแข็งราวกับทำมาจากเหล็กกล้า แรงปะทะทำให้ฮั่วสวินเจินถึงกับร้องเสียงหลงออกมา “โอ๊ย!”“ขอโทษครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?”“นี่คุณเดินไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือเลยหรือไง คุณ... เอ๊ะ คุณนี่เอง?”พอเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเหลียงเจียเหยียนกำลังยืนนิ่ง สวมเสื้อแจ็กเกตแบบเจ้าหน้าที่ดูภูมิฐาน เขามองฮั่วสวินเจินด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ขอโทษทีครับ ผมชนคุณหรือเปล่าครับ?”“ไม่เป็นไรค่ะ แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่คะ?”เหลียงเจียเหยียนชี้ไปทางร้านค้าต่าง ๆ และกลุ่มเจ้าหน้าที่จากสำนักงานอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ที่กำลังจดบันทึกข้อมูลของแต่ละร้านอยู่ “ทางสำนักงานอุตสาหกรรมฯ มาลงทะเบียนตรวจสอบน่ะครับ ผมเลยมาดูแลความเรียบร้อยด้วย”ถึงอย่างไรตลาดค้าส่งทองคำแห่งนี้ก็ตั้งอยู่บนพื้นที่ที่ขึ้นตรงกับหมู่บ้านของเขา แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในความดูแลของทางหมู่บ้านโดยตรงเพราะเป็นหน่วยงานระดับเมืองที่เป็นผู้จัดการก็ตามฮั่วสวินเจินนวดข้อมือตัวเองเบา ๆ “คุณคุ้นเคยกับทองคำแถวนี้ดีใช่ไหมคะ?”“ก็พอสมควรครับ แต่ทำไมคุณถึงมาซื้อของที่นี่ได้ล่ะ?”ไม่แปลกใจเลยที่เหลียงเจียเหยียนจะรู้สึกประหลาดใจเพราะในฐานะคุณหนูห้าแห่งตระกูลฮ