All Chapters of เล่ห์ลวงห้วงรัก: Chapter 101 - Chapter 110

โหลวฟางอี๋ที่แอบสังเกตเสียนเหวินเงียบๆ นับตั้งแต่รู้จักกัน ครั้งนี้นับเป็นครั้งที่นางเคยเห็นสองพี่น้องตระกูลเสียนทะเลาะกันรุนแรงที่สุด ทุกครั้งที่นางติดตามผู้เป็นพี่ชายไปเที่ยวในยามที่เขานัดกับสหาย บางครั้งนางกับเหลียนเยี่ยเหยา อวี่ซินเยียนและเหอฉิงลี่ ทั้งสี่คนมักจะเห็นชายหนุ่มจากตระกูลต่าง ๆ ทะเลาะเบาะแว้งมีปากเสียงกันหากให้เทียบแล้วน้อยครั้งที่เสียนเหวินจะมีปากเสียงกับเสียนซีหลิว ทั้งนี้ก็เพราะเสียนเหวินมักจะเป็นฝ่ายยอมผู้เป็นพี่ชายเสมอ และทุกครั้งเสียนซีเหวินไม่เคยตำหนิหรือใช้คำพูดรุนแรงกับน้องชายเลยแม้แต่ครั้งเดียวโหลวฟางอี๋สะดุ้งเฮือกเมื่อเผลอจ้องเสียนเหวินนานเกินไปกระทั่งชายหนุ่มรู้ตัว เขาหันมาเลิกคิ้วมองนางเป็นเชิงถาม หญิงสาวก้มหน้างุดจากนั้นก็เดินไปอยู่ข้างๆ เสียนฉิงเยว่ที่กำลังสนทนาอยู่กับหลงจู๊ลู่ วันนี้นอกจากออกมาเที่ยวแล้วยังเป็นข้ออ้างให้หลงจู๊ลู่ได้ปรึกษาหารือกับเสียนฉิงเยว่ รวมไปถึงการตั้งร้านใหม่ของเสียนเหวินในเมืองฉางอันหากทุกอย่างเรียบร้อยแน่นอนว่าร้านใบชาและสมุนไพรตากแห้งส่างเลอ สาขาเมืองฉางอัน จะมีเสียนเหวิน เสียนฉิงเยว่ และหลงจู๊ลู่ร่วมลงทุนด้วยกัน

“พอที!!!” เสียนฮั่วตวาด “เจ้ามองดูตัวเองบ้างหรือไม่ฮูหยิน เจ้าเอาแต่มองเห็นแค่ตัวเจ้ากับลูก เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าพวกนางก็เป็นมารดาของผู้อื่น บุตรสาวของพวกนางไม่มีสินเดิมจะแต่งออกไปได้อย่างไรเจ้าเคยคิดแทนพวกนางบ้างหรือไม่ หรือคิดถึงแต่ตัวเจ้าเอง พวกนางทั้งสองก็เป็นบุตรสาวของข้า ของข้า!!!”ตวาดออกมาสุดเสียงก็ก้าวฉับ ๆ ออกมาจากห้องโถง เขาเดินออกไปโดยไม่มีจุดหมายปลายทาง ไม่สนใจเสียงกรีดร้องของเสียนหรูซวงกับเสียงตะโกนเรียกของจูอิ๋ง เขาอยากจะทิ้งเรื่องราวทุกอย่างเอาไว้เบื้องหลัง ออกเดินไปเรื่อย ๆ แล้วไม่กลับมาอีกเลยตลอดกาล.... เดินเท้าออกมาจากกำแพงเมืองเสียนหยางอยู่นาน ในที่สุดเสียนฮั่วที่ในมือมีไหสุราพลันมาหยุดอยู่ที่สุสานบรรพชนตระกูลเสียน เขานั่งลงก่อนจะเหม่อมองท้องฟ้าที่กำลังมืดลงเรื่อย ๆ ถอนหายใจเพราะมองไม่เห็นทางออกหลายปีมานี้เขาทุ่มเทเพื่อทำให้กิจการค้าหนังสัตว์รุ่งเรืองดังที่ผ่านมา แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไรก็ยังคว้าน้ำเหลว เขาไม่รู้ว่านับจากเมื่อไหร่ที่เขากลายเป็นคนเห็นแก่ตัวเช่นนี้ มองหาเพียงผลประโยชน์ของตัวเอง คิดถึงแต่ตัวเอง คิดถึงแต่ซวงเอ๋อร์ เขามองข้ามทุกคนทั้งยังคิดว

“ท่านป้าสะใภ้ เมื่อคืนพี่ซีหลิวเมามายทั้งยังยืมเรือนด้านหลังของข้าหลับนอน ดังนั้นข้าจึงพาสาวใช้มาอาศัยเรือนเล็ก ตอนนี้พี่ซวงเอ๋อร์มาหายตัวไปเช่นนี้ ยินดีด้วยท่านกำลังจะมีข่าวมงคลกระมัง” หญิงสาวยิ้มกว้าง ก่อนจะหัวเราะให้กับแผ่นหลังของจูอิ๋งที่ออกวิ่งตรงไปยังเรื่องด้านหลัง“คุณหนู” จินเอ๋อร์กระซิบเสียงเบา “ท่านว่าเป็นไปได้หรือไม่ว่า...”“ไปดูเดี๋ยวก็รู้” นางขยับตัวออกเดินใบหน้าสนุกสนานเตรียมไปรอดูชมความครึกครื้นเต็มที่บ่าวไพร่ที่เห็นท่าทีของทั้งนายหญิงกับคุณหนูเล็กเช่นนางต่างก็อยากรู้อยากเห็น พวกเขาแอบเดินตามไปด้านหลัง กระทั่งเสียงกรีดร้องของเสียนหรูซวงดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงด่าทอและร่ำไห้ของจูอิ๋งงิ้วบทนี้น่าดูจนเสียนฉิงเยว่ยังสามารถยืนชมอย่างเพลิดเพลิน กระทั่งนางลืมไปสนิทว่าวันนี้นางต้องรีบออกไปพบโหลวตงอวี้ที่ร้านใบชาส่างเล่อแต่เช้าสิ่งแรกที่เสียนซีหลิวมองเห็นคือใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาของเสียนหรูซวง นางคว้าผ้าห่มมาพันกายเอาไว้ ทว่าผิวเนื้อนวลที่โผล่พ้นออกมาให้เห็น กลับเต็มไปด้วยร่องรอยเขียวช้ำที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเกิดจากสัมผัสใกล้ชิดเสียนซีหลิวยกมือขึ้นนวดขมับ เขากวาดสายตาออกไปเห

“ข้าเห็นด้วย” โหลวตงอวี้พยักหน้าแต่นางถลึงตาใส่เขาด้วยท่าทางดุร้าย“เขากำลังโกรธ ท่านอย่ายั่วยุเขาสิ” นางพูดจบก็หันไปคว้าข้อมือของเสียนเหวินออดอ้อนเสียงเบา “พี่เหวินคืออย่างนี้นะ ข้ามีแผนในใจแล้ว ท่านอย่าโกรธสิ...ข้าจะเล่าให้ท่านฟังทุกเรื่องเลย จริง ๆ นะ จะไม่ปิดบังแม้แต่นิดเดียวจริง ๆ ”สวรรค์...เหตุใดนางรู้สึกเหมือนนางกำลังกล่อมบิดาให้ใจเย็นลงเช่นนี้นะ สนิทสนมกันได้ไม่นานพี่เสียนเหวินของนางถึงกับมองนางเป็นบุตรสาวตัวน้อย ๆ ทั้งที่เขาเองก็อายุห่างจากนางไม่มากแต่...เห็นเขาโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงแทนนางเช่นนี้ นางก็ยังคงรู้สึกดีจนสมควรตายจริง ๆ นะ!!หลังปรับความเข้าใจกับเสียนเหวินผู้เป็นน้องชาย เสียนซีหลิวพลันมีเรื่องใหม่ให้วุ่นวาย เรื่องที่เขาเมามายแล้วชิงสุกก่อนห่าม กระทำการล่วงเกินเสียนหรูซวงทำให้เสียนฮั่วโกรธมาก แม้จะรู้สึกงุนงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของผู้เป็นอาที่ทั้งโกรธและเข้มงวดกว่าเดิมที่สำคัญเขาถึงกับตวาดสองแม่ลูกทั้งยังสั่งกักบริเวณทั้งสองคนเอาไว้แต่ในเรือน ในขณะที่ตัวเองนั้นนั่งครุ่นคิดอยู่ภายในห้องโถงเพียงลำพังเสียนซีหลิวเดินเข้าไปคุกเข่าขอขมาเสียนฮั่ว อีกทั้งยังรับปากว่าจะตบ

“ท่านพี่ ท่านก็ทำตามที่คุณชายใหญ่ว่ามาไม่ได้หรือ” จูอิ๋งมีท่าทีไม่ยินยอมเมื่อเสียนฮั่วไม่ต้องการยื้อสิ่งใดเอาไว้อีก “ไม่ต้องแล้ว ข้าปล่อยวางแล้วทั้งสิ้น ที่ข้าบอกว่าจะออกบวชข้าหาได้พูดไปเช่นนั้น ไปเรียกคนทั้งหมดมารวมกันเถิด” “ถึงอยากจะไถ่คืนก็คงจะยากเสียแล้ว เพราะนี่ก็เลยกำหนดมาหลายวัน อีกทั้งข้าได้ขายต่อทุกอย่างให้ผู้อื่นไปแล้วเมื่อวาน ตอนนี้เขารอเพียงพวกท่านย้ายออกก็จะจัดการย้ายเข้า หรือหากท่านอยากจะลองเจรจากับเขาก็ย่อมได้”หลงจู๊หลัวเหยาแนะนำขึ้นเสียงสั่น เพราะในยามที่สบตากับเสียนซีหลิวเขาให้รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง มองออกจากท่าทางของเสียนหรูซวงที่เอาแต่เกาะท่อนแขนของอีกฝ่ายชายหนุ่มตรงหน้าคงจะเป็นคู่หมายของนาง เช่นนั้นที่เขายื่นข้อเสนอรับหญิงสาวมาเป็นอนุเสียนซีหลิวผู้นี้ย่อมล่วงรู้กระมัง หาไม่สายตาคมกริบเชือดเฉือนเช่นนี้ จะทำให้เขารู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ เช่นนี้หรือ“คนผู้นั้นคือผู้ใด ผู้ที่สามารถซื้อทุกอย่างต่อจากท่านในเวลาอันรวดเร็ว” เสียนซีหลิวและเสียนฮั่วถามขึ้นพร้อมกัน“หลงจู๊ลู่ หลงจู๊ร้านใบชาส่างเล่อ” หลงจู๊หลัวเหยากล่าวจบก็ลอบกลืนน้ำลาย วันนี้เขาได้รับอ