All Chapters of เล่ห์ลวงห้วงรัก: Chapter 121 - Chapter 130

“เจ้ามีเรื่องจะสนทนากับแม่หรือ”“ขอรับ”บทสนทนาที่ดังแว่วมาจากด้านหลัง ทำให้เสียนฉิงเยว่เร่งฝีเท้าออกมาทั้งยังเรียกต้าเฮยให้เดินออกมาพร้อม ๆ กับนางเรื่องราวที่เสียนซีหลิวกำลังจะบอกเสียนฮูหยินครั้งนี้ นางจะไม่ขอเข้าไปข้องเกี่ยวโดยเด็ดขาด เขาจะจัดการเช่นไรและเสียนฮูหยินจะคิดเห็นเป็นประการใด นางล้วนขออยู่ให้ห่างทั้งสิ้น“พี่ต้าเฮยหลายวันมานี้ขอบคุณท่านจริง ๆ ตอนนี้ทุกอย่างน่าจะไม่มีอะไรต้องกังวลท่านกลับไปพักผ่อนเถิด ข้าเองก็จะย้ายกลับเข้าไปอยู่ที่เรือนเล็กแล้ว”“แน่ใจแล้วหรือขอรับ”“ไม่มีอะไรหรอก ข้าเองก็จะไปจากที่นี่ในอีกไม่นาน ท่านไปบอกนายของท่านให้เร่งมาพาข้ากลับฉางอันได้แล้ว” นางหยอกล้อกับเขาด้วยรอยยิ้มกว้างต้าเฮยหัวเราะออกมาเสียงเบา เขาค้อมตัวให้หญิงสาวก่อนจะเดินออกมาจากคฤหาสน์ตระกูลเสียนมองส่งอีกฝ่ายกลับไปแล้วเสียนฉิงเยว่จึงหมุนตัวไปยังเรือนเล็ก แต่เสียนจวินที่กำลังเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มทำให้นางชะงัก“ท่านลุง” นางย่อกายคารวะเขาด้วยรอยยิ้ม“เจ้ากำลังย้ายกลับเรือนกระมัง”“เจ้าค่ะ”เสียนจวินผายมือให้หญิงสาวเป็นเชิงบอกให้นางออกเดินไปกับตน ทางเดินยาวเส้นนี้ลัดเลาะไปยังสวนข้างคฤหาสน์ที

เสียนฮูหยินลืมตาขึ้นมาหลังจากที่โดนทุบศีรษะจนสลบ นางมองไปยังห้องเก็บฟืน ก่อนตระหนกวาบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้น มองไปรอบกายที่เงียบงันไร้ซึ่งเงาของหลานสาวทั้งสองคน หัวใจของนางพลันหล่นวูบ“ช่วยด้วย!! มีใครอยู่หรือไม่!”เสียงที่ตะโกนออกมาทำให้มีคนเข้ามาช่วยนางออกไป และตรอกที่มีคนพานางมาขังเอาไว้นั้น ก็คือถนนซึ่งห่างจากตระกูลเสียนเพียงสามมุมถนนนางให้คนส่งตัวไปที่ว่าการ จากนั้นก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นโดยละเอียด เรื่องนี้หากจะว่ากันตรงๆ แม้จะดูเหมือนการลักพาตัวธรรมดา แต่ถึงขั้นรู้ว่าพวกนางจะออกจากคฤหาสน์ในเวลาใดและบุกเข้าโจมตีตอนไหนนั้นช่างน่าสงสัยนัก“พวกมันอ้างว่ากำลังมองหาหญิงสาวจากตระกูลใหญ่ที่มีกำลังทรัพย์สามารถนำเงินไปไถ่ตัวคน หากไม่นำเงินไปไถ่ก็จะขายสตรีเหล่านั้นเข้าหอคณิกา แต่ข้าสงสัยเหตุใดจึงดูเหมือนการจัดฉาก พวกเขาคล้ายรู้เวลาที่แน่ชัด ทั้งยังมั่นใจว่าข้าและพวกนางจะตามออกมาทีหลัง”ได้ยินดังนั้นโหลวตงอวี้พลันชะงัก เขาหันไปมองต้าซื่อและต้าเฮย ทั้งสองก้าวออกไปนอกห้องเงียบ ๆ เข้าใจดีว่าเรื่องนี้คงต้องยืมมือชาวยุทธ์ที่พวกเขารู้จักในการช่วยสืบหาตัวคน คนที่มีความสามารถเข้าออกเมือ

เสียนฉิงเยว่ร่ำร้องก่นด่าในใจ ครั้งนี้นางเพิ่งจะรู้ตัวว่าตนเองช่างหูตาคับแคบ เคยได้ยินชื่อของกวงซานมานับครั้งไม่ถ้วน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้มาเยือนอย่างแท้จริงนางไม่รู้ทิศทางทั้งยังไม่รู้หนทางออกจากหุบเขา มองทางเดินลดเลี้ยวที่ลดลั่นกันลงไปยังเบื้องล่าง ก่อนจะหันหลังกลับไปมองเสียนหรูซวงที่พยุงกายเดินตามมาห่างๆนับจากออกเดินเท้ามาจากยอดเขา หญิงสาวไม่ได้ปริปากพูดอะไรกับอีกฝ่าย ทั้งสองเพียงแค่ก้าวเดินต่อไปเงียบ ๆเสียนหรูซวงล้มลงเมื่อทั้งสองเดินมาถึงทางลาดชันที่มองเห็นแล้วว่าด้านหน้าคับแคบลงเรื่อย ๆ ทางเดินที่เป็นหินและกรวดทรายทำให้เดินลำบาก ทั้งยังต้องระวังทางเดินที่ติดจะสูงชันฝั่งหนึ่งซึ่งคล้ายหน้าผา เบื้องล่างเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ที่ไม่ค้องคาดเดาก็รู้ว่าลึกมากเสียนฉิงเยว่เลือกเส้นทางเดินแทนเส้นทางที่รถม้าสามารถวิ่งผ่าน พยายามหลีกเลี่ยงเส้นทางหลักเนื่องจากจะอย่างไรพวกนางก็เป็นเพียงอิสตรีที่ไม่สามารถคุ้มครองตัวเอง หากประจวบเหมาะโชคร้ายเจอเข้ากับบุรุษชั่วช้า ครั้งนี้อาจไม่สามารถหนีเอาตัวรอดมาได้เสียงสะอื้นราวใจจะขาดของเสียนหรูซวงทำให้นางถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย นางให้หงุดหงิ

เสียนฮูหยินไม่ได้ว่ากล่าวตำหนิเขา เพราะเข้าใจดีว่าทุกคนต่างก็ห่วงใยในอาการของเสียนฉิงเยว่ทั้งสิ้น เมื่อชายหนุ่มมาถึงก็เป็นช่วงที่ท่านหมอกำลังตรวจอาการทั่วไปของหญิงสาว ทว่า...ทุกคนตกตะลึงเมื่อรับรู้ว่าเสียนฉิงเยว่สูญเสียความทรงจำไปโดยสิ้นเชิง!!!นางจดจำผู้อื่นไม่ได้เลยสักคนแม้กระทั่งตัวเองคือผู้ใดนางก็บอกไม่ได้เสียนฮูหยินดึงโหลวตงอวี้เข้ามาใกล้หน้าเตียง นางเอ่ยถามเสียนฉิงเยว่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่หญิงสาวก็ยังคงเอาตาส่ายหน้า ดวงตาของนางปรากฏแววหวาดหวั่นหวาดกลัวขึ้นมา“ข้า...จำไม่ได้” นางน้ำตาคลอพร้อมกับกวาดสายตามองทุกคนเพราะนางไร้ซึ่งความคุ้นเคยโดยสิ้นเชิงโหลวตงอวี้ตัวแข็งทื่อ ชายหนุ่มเห็นคนรักมองผ่านเขาไปราวเป็นคนแปลกหน้า หัวใจของเขาวูบโหวงจนแทบสิ้นเรี่ยวแรง ยิ่งมองเห็นนางกอดเข่าลงแล้วร้องไห้ออกมาอย่างสิ้นหวัง หัวใจของเขาก็ยิ่งบีบรัดนาง...ลืมเขาไปจนหมดสิ้น!!!“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้” เสียนฮูหยินเช็ดน้ำตาพร้อมกับมองประตูห้องที่ถูกปิดลง แผ่นหลังอ้างว้างของโหลวตงอวี้ทำให้นางรู้สึกสะเทือนใจ “เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเสียเหลือเกิน”นางถอนหายใจออกมาพร้อมกับน้ำตาที่รินลงมาจากสองข้างแก้ม สงสารก็สงสา

“จินเอ๋อร์ขอบใจมากนะ ข้ารู้สึกว่าเจ้าดีต่อข้ามาก”“คุณหนูก็ดีต่อข้ามากเจ้าค่ะ” จินเอ๋อร์น้ำตาคลอ “หลับเสียนะเจ้าคะ จินเอ๋อร์จะปกป้องท่านเอง”เสียนฉิงเยว่ยิ้มก่อนจะหลับตาลงทั้งที่มือยังคงเกาะกุมมือของสาวใช้คนสนิท หัวใจของนางสงบลงมากหลังจากได้สนทนากับอีกฝ่ายจินเอ๋อร์มองท่าทีวางใจซึ่งผู้เป็นนายมีต่อนาง นางก็ได้แต่หลั่งน้ำตาออกมาเงียบ ๆ เสียนซีหลิวทั้งบังคับและขู่เข็ญใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งกับนาง เพราะกังวลว่านางจะบอกเล่าเรื่องราวของโหลวตงอวี้ให้ผู้เป็นนายไขว้เขวนางไหนเลยจะหวาดกลัวเขา ด้วยเพราะเสียนฮูหยินนั้นไม่เห็นด้วยกับการกระทำของบุตรชายอยู่แล้ว นางมั่นใจว่าคนที่เหมาะสมกับคุณหนูของนางคือโหลวตงอวี้ เสียนฮูหยินเองก็คิดเช่นนั้นเพราะรู้จักบุตรชายของตัวเองดี ดังนั้นนางจึงไม่กังวลว่าเสียนซีหลิวจะไล่นางออกจากคฤหาสน์ตระกูลเสียนแม้ใจหนึ่งรังเกียจการกระทำของเสียนซีหลิว แต่นางยังคงอยากให้ผู้เป็นนายจดจำทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง เพราะมีแต่ทำเช่นนี้เท่านั้น ความรู้สึกทั้งหมดจึงจะยั่งยืนและมั่นคง ไม่ว่าจะต่อคุณหนูของนางหรือโหลวตงอวี้เองก็ตามมองดูท่าทีเหม่อลอยของเสียนฉิงเยว่ เสียนฮูหยินพลันรู้สึกไม่สบาย