All Chapters of เล่ห์ลวงห้วงรัก: Chapter 131 - Chapter 140

“เข้าไปข้างในเถิดขอรับ คนเยอะเหลือเกิน ขนมที่นี่ขึ้นชื่อดังนั้นเมื่อมีขนมชนิดใหม่ออกมาข้าจึงพาอี๋เอ๋อร์ออกมาเลือกซื้อ เมื่อครู่เดินดูแล้วรูปร่างและสีสันน่าสนใจไม่น้อย รสชาติหรือก็ใช้ได้ ไม่หวานมาก” ชายหนุ่มเอ่ยจบก็ผายมือให้เสียนฮูหยินออกเดินนำหน้าก่อนที่เขาจะเดินเคียงคู่ไปกับเสียนฉิงเยว่“เงยหน้าขึ้น” เขากระซิบบอกหญิงสาว “เหตุใดต้องก้มหน้า เจ้าหาได้ทำอันใดผิด พวกเขาอยากมองก็ปล่อยให้พวกเขามองไป”เขารู้!!นางประหลาดใจจนต้องเงยหน้าขึ้นมองเขา และการทำเช่นนั้นก็ทำให้นางสบตาคมกล้าที่จ้องมองมาอยู่ก่อนแล้ว “ท่าน...ยุ่งมากเลยหรือ” เสียนฉิงเยว่ถามเขาด้วยท่าทีลังเล“ทำไมหรือ” โหลวตงอวี้เอ่ยถามขึ้นทั้งยังช่วยชี้ให้นางระวังขั้นบันได เพราะพวกเขากำลังจะเดินขึ้นไปบนชั้นสองของหอร้อยธารา อีกฝั่งเป็นลานโล่งมีโต๊ะและเก้าอี้จัดเป็นชุด ๆ ทั้งนี้ก็เพื่อให้คนที่เข้ามานั่ง สามารถชมดูภาพบรรยากาศบนท้องถนนของเมืองเสียนหยางเสียนฉิงเยว่กัดปากก่อนจะมองแผ่นหลังของเสียนฮูหยิน นางมีท่าทีลังเลจนโหลวตงอวี้ต้องเอ่ยออกมาอีกประโยคหนึ่ง “หากไม่พูดข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าคิดสิ่งใดอยู่”นางกะพริบตามองเขาพร้อมขมวดคิ้ว เหตุใดนางรู้ส

เสียนฉิงเยว่พยักหน้าเร็วๆ นางรู้สึกเช่นนั้นทันทีที่เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย ความรู้สึกที่นางมีต่อเขาแตกต่างจากที่นางรู้สึกต่อเสียนซีหลิว หญิงสาวรับรู้ได้ในทันทีว่าเสียนเหวินมีเพียงความเปิดเผยจริงใจ อีกทั้งรอยยิ้มของอีกฝ่ายยังเต็มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนไร้ซึ่งความรู้สึกอื่นแอบแฝง“ท่านป้าเคยเล่าว่าท่านจะกลับมาในไม่ช้า”“ใช่ และนี่คือของฝาก” สมุดเล่มหนึ่งถูกยื่นมาให้นาง เสียนฉิงเยว่รับไปถือเอาไว้ด้วยใบหน้างุนงง นางเปิดออกดูก่อนจะไล่สายตาไปทีละหน้าช้าๆ พบว่าบัญชีเล่มนี้คือบันทึกรายละเอียดเกี่ยวกับกำไรและการส่งออกใบชา รวมไปถึงสมุนไพรหลายชนิด“ท่านเอาสมุดบัญชีมาให้ข้าดูทำไมหรือเจ้าคะ”“ดูผ่านตาแล้วพอจะเข้าใจหรือไม่” เขาถามนางด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะกว้างขึ้นเมื่อเห็นนางพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดียิ่งนับจากวันนี้ข้าจะเอาสมุดบัญชีของร้านใบชาส่างเล่อเข้ามาให้เจ้าช่วยตรวจ ยังมีสมุดบัญชีของร้านสมุนไพรหน่วนอี๋ที่ฉางอันด้วย”“เอ๋ ทำไมเล่าเจ้าคะ”“ข้าไม่มีผู้ช่วย เจ้าเองก็ว่างมิใช่หรือ”“ก็...” นางรู้สึกกังวลอยู่บ้างดังนั้นจึงมีท่าทีไม่มั่นใจ“ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้ เจ้าเคยทำแล้ว และเคยทำได้ดีที่สุ

“เชื่อข้าเถิดท่านยังไม่เคยเห็นเวลานางต้องการเล่นงานใครจริงๆ จังๆ หาไม่ท่านคงเห็นด้วยกับข้าอย่างแน่นอน”“นางเคยเล่นงานผู้อื่นด้วยหรือ”“ลุกจากเตียงไม่ได้ทั้งยังใช้การไม่ได้ถึงครึ่งปี ท่านว่านี่เรียกว่าเล่นงานหรือไม่เล่า”“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ” เสียนซีหลิวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่ใคร่จะเชื่อบทสนทนาของสองพี่น้องตระกูลเสียนทำให้จินเอ๋อร์เหงื่อแตกพลั่ก“พี่จินเอ๋อร์คุณชายรองหมายถึงใครหรือเจ้าคะ” หวนเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยความสงสัย“เอ่อ...” จินเอ๋อร์ได้แต่อ้ำอึ้ง“คงไม่ใช่คุณหนูกระมัง นางเล่นงานใครหรือเจ้าคะ ถึงกับลุกจากเตียงไม่ได้ทั้งยังใช้การไม่ได้ถึงครึ่งปี”“จะเป็นไปได้อย่างไร คุณหนูจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรเป็นไปไม่ได้หรอก เรากลับกันดีหรือไม่ ยังต้องไปแก้ตัวกับเสียนฮูหยินอีก เฮ้อ...อากาศวันนี้ช่าง...”จินเอ๋อร์แสร้งทำเป็นเปลี่ยนเรื่อง จากนั้นชวนอีกฝ่ายกลับไปรอผู้เป็นนายที่คฤหาสน์ตระกูลเสียนทันทีที่ขึ้นรถม้าโหลวตงอวี้ไม่ได้ปล่อยให้หญิงสาวนั่งลง เขากระชับอ้อมแขนก่อนวางนางเอาไว้บนตัก มือใหญ่รั้งศีรษะของหญิงสาวให้ซบใบหน้าลงกับอกของตน จุมพิตลงบนหน้าผากนวลแล้วกอดนางแนบอกเสียนฉิงเยว่โอนอ่อนต่อสัมผ

แม้แต่เสียนเหวินเองยังรู้จักเสียนฉิงเยว่ เขาเล่า...มัวทำอะไรอยู่ กระทั่งตัวตนของเสียนหรูซวงเขาเองยังไม่อาจมองทะลุ ฉากหน้าอันงดงามปิดบังเขาเอาไว้จนมองไม่ออกถึงความเป็นจริง มองไม่ออกถึงกลลวงและเล่ห์กลของอิสตรี ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอยากอภัยให้เสียนหรูซวง อย่างน้อยครั้งหนึ่งเขาก็ยังเคยรู้สึกอย่างปกป้องใครสักคนจริงๆเสียนเหวินเดินเข้ามาร่วมวงสนทนากับโหลวตงอวี้และเสียนซีหลิว สายตาของทั้งสามบัดนี้มองไปยังรอยยิ้มสดใสของเสียนฉิงเยว่“หากเทียบกับเมื่อก่อนตอนพบเยว่เอ๋อร์ที่ฉางอัน ใครเลยจะคาดว่าสายตาของข้า พี่ใหญ่ พี่ตงอวี้ จะมองไปยังนางเช่นนี้”“นั่นสินะ” เสียนซีหลิวเองก็เห็นด้วย “นางปกปิดได้อย่างแนบเนียนจนข้าเองมองไม่ออกเลยจริง ๆ บางครั้งยังรู้สึกหงุดหงิดด้วยซ้ำ“ซีหลิว”“ว่าอย่างไร”“ข้าจะเอ่ยปากสู่ขอเยว่เอ๋อร์จากมารดาเจ้า และจะพานางกลับไปยังฉางอัน หากเสียนฮูหยินยินดีสนับสนุน ข้าจะแต่งนางเข้าตระกูลโหลวทันทีที่คนตระกูลเสียนกลับถึงฉางอัน”“ก่อนถึงวันครบรอบกระมัง”“ใช่”“ข้าเข้าใจ” เสียนซีหลิวถอนหายใจ ถึงตอนนี้เขายังจะพูดอะไรได้อีกเล่า ก่อนหน้านี้เขาเองก็เห็นว่าโหลวตงอวี้หายไปเพียงสามวัน เสียนฉิงเ

“แล้วแต่เจ้าจะจัดการตามแต่เห็นสมควรเถิด แค่เจ้ายอมให้ฝังพวกนางในสุสานตระกูลเสียนก็นับว่า...เจ้าไม่ต้องอภัยให้ลุงนะ เพราะลุงไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลย ไม่มีวัน แล้วลุงจะไปขอขมาแม่ของเจ้าด้วยตัวเอง” เสียนฮั่วกล่าวเสียงสั่นเจือสะอื้น“เช่นนั้นท่านลุงรับปากข้าเรื่องหนึ่ง”“อะไรหรือ”“ท่านต้องออกไปจากที่นี่ ออกไปจากคุกอย่างปลอดภัย แล้วอีกห้าปีท่านค่อยชดเชยให้ข้า ดีหรือไม่”เสียนฮั่วชะงักก่อนจะปล่อยโฮออกมา เขาล้มตัวนอนฟุบลงไปบนพื้นก่อนจะร้องไห้ออกมาเสียงดัง “อย่าอภัยให้ข้า เจ้าไม่ต้องอภัยให้ข้า!” เขายังตะโกนออกมาเช่นนั้นในยามที่หญิงสาวเดินออกมา เกรงว่าแม้นางจะยกโทษให้เขาก็คงไม่อาจให้อภัยตัวเองกระมัง“เจ้ามั่นใจเช่นนั้นหรือ” เสียนเหวินเอ่ยถามหญิงสาวอีกครั้งอย่างไม่เห็นด้วย“อย่างน้อยพวกนางจะได้แวะเวียนมาเยี่ยมท่านลุงบ้าง เรื่องค่าใช้จ่ายในคฤหาสน์ข้าจะช่วยแบ่งผลกำไรจากร้านใบชาให้ จนกว่าท่านลุงจะออกมาแล้วสามารถมองหาลู่ทางอื่น หากพี่เซียงเอ๋อร์และพี่หรูเอ๋อร์ออกเรือนก็แล้วไป แต่ท่านป้ารองทั้งสองการกลับไปอยู่บ้านเดิมคงไม่ใคร่จะดี ชั่วคราวนั้นอาจไม่เป็นไร แต่การไปอยู่ถาวรรังแต่จะเกิดปัญหา จะอย่างไ