All Chapters of เล่ห์ลวงห้วงรัก: Chapter 11 - Chapter 20

สายตาคมดุดันปรากฏแววร้อนแรง เขามองสำรวจความงามตรงหน้า เสียงแหบพร่าด้วยความชื่นชมดังออกมาคราหนึ่ง แต่หญิงสาวไม่มีสติพอจะเข้าใจว่าเขาหมายถึงสิ่งใด นางนอนหายใจหอบร่างอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงขัดขืน ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากถูกขบเม้มจนเขาเกรงว่านางจะทำตัวเองบาดเจ็บ“อย่ากัด” เขากดจุมพิตลงบนริมฝีปากอิ่ม กระทั่งบีบบังคับให้นางอ้าปากออก ไม่ยอมให้นางทำตัวเองเป็นแผลเสียนฉิงเยว่สะดุ้งเฮือกเมื่อชายหนุ่มจุมพิตลงไปบนความอวบอิ่มเปล่าเปลือยของนาง มือน้อยพยายามดึงรั้งศีรษะของเขาออก แต่กลับรู้สึกเหมือนนางกำลังมอบกายให้เขามากกว่าการขัดขืน นางส่งเสียงห้าม แต่กลับได้ยินเพียงเสียงแผ่วเบาราวกับนั่นหาใช่เสียงของนางเองไม่“ไม่นะ พะ...พอแล้ว” นางพยายามดึงสติและเรี่ยวแรงกลับมา แต่จุมพิตและริมฝีปากร้ายกาจของเขา ให้ความรู้สึกราวกำลังสูบพลังชีวิตของนางออกไปก็ไม่ปาน เมื่อผลักดันเขาออกไปไม่ได้ นางพลันนึกถึงถุงลับที่อยู่ในแขนเสื้อของตนเมื่อมองเห็นว่าเขาไม่ได้ถอดเสื้อของนางออก เพียงแต่แหวกสาบเสื้อออกไปด้านข้าง เสียนฉิงเยว่พลันหน้าแดงก่ำ นางถึงกับไม่รู้ว่านางกับเขามาถึงจุดนี้ได้อย่างไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาถอดเอี๊ยมตัวในของนา

“รู้หรือไม่” เขาเอ่ยถามนางขึ้นด้วยท่าทีราวไม่ใส่ใจ “เจ้าวางยาข้าสองครั้ง หลังจากนั้นข้าต้องรักษาตัวอยู่นานกี่เดือน”หญิงสาวชะงักคิ้วเรียวเลิกขึ้นมองเขาอย่างหวาดหวั่น ดวงตาคู่งามมองไปยังประตูห้อง ไม่ทันให้เขาได้พูดต่อนางก็เตรียมจะกระโจนลงไปจากเตียงนอน เขาไม่บอกนางก็รู้ว่ายานั้นทำให้เขารู้สึกเช่นไร อีกทั้งยาเข็มที่สองจะทำให้เขาไม่อาจมีสัมพันธ์กับสตรีได้นานครึ่งปีเลยทีเดียวเรื่องนี้จะโทษนางได้อย่างไร ทั้งที่นางพยายามบอกเขาแล้วว่านางไม่ใช้สตรีในหอนางโลม เขายอมฟังนางเสียที่ไหน ล่วงเกินนางถึงเพียงนั้นจะไม่ให้นางโกรธเคืองได้อย่างไรกัน!!ท่อนแขนแกร่งของชายหนุ่มคว้าเอวคอดของหญิงสาว เหวี่ยงนางกลับมาจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับแผ่นอก นางครางออกมาเสียงเบาด้วยความเจ็บ กระนั้นกลับไม่อาจหยุดดิ้นรนและอ้อนวอน“ข้ากลัวแล้ว ท่านอย่าทำอะไรข้าเลย วันนั้นข้าโกรธจนลืมตัวจึงวางยาท่าน ข้าไม่ได้มีเจตนาทำร้ายท่านเลยนะ”“ไม่มีเจตนาแล้วเจ้าจะหวาดหวั่นและคิดหนีไปไย”“ก็ท่าน...หนะ...น่ากลัวออกปานนี้”“กลัวข้าหรือ คิดว่าข้าจะทำอะไรหรือ”หญิงสาวชะงักแต่ก็ต้องอ้าปากค้างและเบิกตามองมือใหญ่ที่เริ่มลูบคลำไปทั่วร่างนาง “ท่านค

เสียนซีหลิวเดินเข้ามาหานาง และเอ่ยถ้อยคำที่ทำเอาทั้งเสียนชิงหรูกับเสียนชิงเซียงต้องกำมือแน่นด้วยความอิจฉาริษยา เสียนเหวินเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่กลอกตา ชายหนุ่มขอตัวออกมาจากห้องโถงเดินตามเสียนฉิงเยว่ไปด้วยความห่วงใย ระหว่างนั้นไม่มีใครสังเกตเลยว่าเสียนฮูหยินยังคงมองไปยังประตูห้องโถงด้วยดวงตาครุ่นคิด ความรู้สึกคลางแคลงในตัวเสียนฉิงเยว่ นำพาความรู้สึกแสนเสียดายที่ทำให้นางรู้สึกอึดอัดมองดูบุตรชายคนโตช่วยพยุงเสียนหรูซวงเดินออกไปจากห้องโถงแล้ว เสียนฮูหยินได้แต่กลัดกลุ้ม ถึงอย่างนั้นแผ่นหลังของบุตรชายคนรองที่เดินตามเสียนฉิงเยว่ไปกลับทำให้นางรู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย บางทีนางอาจพิจารณาให้สะใภ้เล็กของนาง เป็นหญิงสาวจากตระกูลเสียนแห่งเสียนหยางอีกคนก็เป็นได้...เสียนฉิงเยว่ยังไม่ทันได้ถึงห้องตัวเองก็ถูกเสียนเหวินรั้งตัวเอาไว้ เขาเดินนำหญิงสาวไปยังสระบัวขนาดเล็กที่อยู่ไม่ไกลจากสวนด้านข้างเรือนพักของนาง ในมือมีกล่องเครื่องประดับที่นางจำได้ว่าเขาเป็นสัญลักษณ์จากร้านของตระกูลโหลว“วุ่นวายมาทั้งวัน นี่ให้เจ้า” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม“พี่เหวินไม่น่าลำบากเลย ข้าก่อความยุ่งยากให้พวกท่าน รู้สึกผิดจริง ๆ” นางก

“นั่นสินะ” อวี่ซินหยางเห็นด้วย เพียงแต่ความสงสัยใคร่รู้ของเขาไหนเลยจะห้ามได้ “ประมุขโหลวของพวกเราไม่เคยใส่ใจอิสตรีจริง ๆ จัง ๆ เลยสักครั้ง หากข้าไม่ได้ร่วมรับรู้พร้อม ๆ กับพวกเจ้าว่าเขาเองก็ไปหอนางโลมเป็นบางครา ข้ายังคงแอบคิดว่าเขาคงตายด้านไปแล้ว สตรีที่ทำให้เขาแสดงอารมณ์ออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ มิใช่จะปรากฏตัวขึ้นมาโดยง่าย หากไม่ทำความรู้จักเสียหน่อย ข้ารู้สึกเหมือนจะผิดต่อคุณธรรมในใจอย่างไรบอกไม่ถูก”“หืม” เหอหลี่คุนเลิกคิ้วราวไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “คุณธรรมในใจหรือ ไม่คิดว่าเจ้าจะรู้จักคำคำนี้” เอ่ยจบก็เดินขึ้นรถม้าไปปล่อยอวี่ซินหยางอ้าปากค้างเพราะหาคำมาโต้แย้งไม่ออก“เจ้าใช่เป็นสหายข้าหรือไม่ เหตุใดหาเรื่องค่อนแคะข้าอยู่เรื่อย!”อวี่ซินหยางเอ่ยจบก็เดินขึ้นรถม้าของตัวเองไปบ้าง ถึงอย่างนั้นอารมณ์ปลอดโปร่งก็ยังคงทำให้เขารู้สึกดียิ่ง เขาควรหาโอกาสไปเยี่ยมเยียนคฤหาสน์ตระกูลเสียนหน่อยดีกว่า หาไม่คุณธรรมในใจที่เพิ่งจะผุดขึ้นมา อาจทำให้เขานอนตายตาไม่หลับ คิดได้ดังนั้นเขาก็หัวเราะออกมาเสียงเบาขณะสหายของโหลวตงอวี้กำลังสำราญใจกับเรื่องที่ค้นพบ ตัวชายหนุ่มเองกลับนั่งกุมขมับอยู่บนร

หลังกำชับให้เสียนฉิงเยว่ดูแลตัวเองดี ๆ จินเอ๋อร์ก็ยอมปล่อยนางออกมาจากห้อง วันนี้จินเอ๋อร์ไม่อาจตามออกมาด้วย เนื่องจากเสียนฮูหยินให้คนสนิทของตนติดตามไปเพียงแค่คนเดียว ดังนั้นจินเอ๋อร์จึงไม่ได้รับอนุญาตให้ตามออกไปนอกคฤหาสน์เสียนฮูหยินมองหญิงสาวสวมชุดที่นางเป็นคนเลือกแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นในยามที่เสียนฉิงเยว่อาสาเข้ามาพยุงนางในยามก้าวเดิน การกระทำนั้นหญิงสาวทำไปเพราะความเคยชินโดยแท้ เนื่องจากก่อนหน้านี้นางเคยดูแลฮูหยินสามที่เสียนหยาง ดังนั้นเมื่อได้เดินเคียงข้างเสียนฮูหยิน นางจึงปราดเข้าไปประคองโดยที่นางเองก็ไม่รู้ตัวอากัปกิริยาที่เป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้เสียนฮูหยินลอบมองหญิงสาวด้วยความชื่นชม กระทั่งขึ้นไปนั่งบนรถม้าก็ตบเบาะข้าง ๆ ให้หญิงสาวนั่งกับตน “มานั่งกับข้าตรงนี้สิ ตรงนั้นไม่มีเบาะนวมสำหรับรองนั่ง”“เจ้าค่ะ” หญิงสาวเข้าไปนั่งลงอย่างว่าง่าย มือหรือก็คอยแง้มม่านรถม้าออกดูบรรยากาศด้านนอกอยู่เป็นระยะ ๆ“มาฉางอันหลายวันไปเที่ยวเพียงวันเดียวก็เกิดเรื่อง วันนี้แทนที่จะได้ออกเที่ยวกับพี่ ๆ แต่ต้องไปไหว้พระที่วัดเป็นเพื่อนข้าแทน เบื่อหรือไม่”“ไม่เลยเจ้าค่ะ” นาง