Semua Bab ซีรี่ย์รักร้อน : รักร้อนเพลิงริษยา: Bab 41 - Bab 50

Chapter41“แม่ไม่รู้หรอก ณิชาเขาไม่ได้บอกแม่ เราอย่าไปสนใจเลยลูก ไหนๆ ณิชาก็ไปแล้ว เราออกไปทานอาหารกันข้างนอกดีกว่า นานๆ ทีจะมีโอกาสแบบนี้ซักที” อมราตัดบททันทีเพราะไม่อยากให้บุตรชายพูดคุยเรื่องนี้ให้ยืดยาว นางเป็นคนโกหกไม่เก่งจึงกลัวบุตรชายซักไซ้ไล่เลียงมากกว่านี้ จนนางตอบคำถามไม่ได้เรื่องมันจะยุ่ง รัฐกฤตญ์ทำตามอย่างที่มารดาพูดแต่ในใจร้อนรน ในใจสับสนต่อการที่ณิชาเดินออกไปจากชีวิตของเขา และยิ่งรู้ว่าณิชาบอกกับมารดาว่าจะกลับไปแต่งงานกับธนาพล ทำให้ใจเขาร้อนรนขึ้นมาเป็นเท่าทวีคูณณิชานั่งอยู่บนเก้าอี้เหล็กที่ทางกรุงเทพมหานครวางไว้ให้ประชาชนนั่ง สายตาทอดมองไปที่แม่น้ำเจ้าพระยาที่อยู่ตรงหน้า ณิชานั่งอยู่ตรงนี้นานกว่าสามชั่วโมงแล้ว เธอใช้เวลาในการคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ หากเธอเดินออกไปจากชีวิตของรัฐกฤตญ์ตอนนี้ เธอก็จะได้พบกับอิสรภาพ แต่เธอกำลังคิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาซึ่งอาจจะเกิดขึ้นกับบิดา น้องสาวรวมถึงเรียว เธอไม่รู้ว่าคนเหล่านี้จะต้องเจอกับความร้ายกาจและความเจ้าเล่ห์ของรัฐกฤตญ์อย่างไร โดยเฉพาะธนาพลอาจจะเป็นคนแรกที่โดนทำร้ายจากการที่เธอเดินออกมาจากชีวิตของเขาณิชานั่งตรึกตรองถ

Chapter43“คุณเดินเข้าไปในนี้ ไปตามทาง พอออกจากถ้ำก็จะเจอคุณณิชา” เรียวบอกกับรัฐกฤตญ์พร้อมกับส่งไฟฉายให้กับเขาเป็นเครื่องนำทางรัฐกฤตญ์รับไฟฉายนั้นไว้ในมือ กระโดดลงจากหลังม้า นำสายคล้องคอม้าไปผูกไว้กับต้นไม้ที่มีม้าตัวหนึ่งผูกติดกับต้นไม้อยู่‘น่าจะเป็นม้าของณิชา’ รัฐกฤตญ์คิดในใจ“ขอบใจ” รัฐกฤตญ์พูดกับเรียวก่อนจะเดินเข้าไปในถ้ำ“พอคุณเห็นคุณณิชาแล้วใช้ไฟฉายส่องออกมาทางปากถ้ำด้วย” เรียวตะโกนย้ำกับรัฐกฤตญ์ชายหนุ่มใช้แสงไฟจากไฟฉายนำทางเข้าไปในถ้ำ เขาเดินต่อไปตามเส้นทาง ระยะทางจากปากถ้ำถึงหุบเขาไม่ลึกมากประมาณห้าสิบเมตร แล้วเขาก็ได้พบกับร่างของคนที่เขาตามหานั่งอยู่บนโขดหินขนาดใหญ่ที่ธรรมชาติสร้างขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ โขดหินที่ราบเรียบไร้รอยขรุขระ รัฐกฤตญ์ส่องไฟสัญญาณตามที่เรียวบอก เมื่อเรียวเห็นแสงไฟจากไฟฉายของอีกฝ่าย เรียวก็บังคับม้ากลับลงไปข้างล่างทันที “เธอหนีฉันมาทำไม”‘นี่ขนาดหนีขึ้นมาสงบสติอารมณ์บนเขาแล้ว ยังตามมาหลอกหลอนอีก’ ณิชานึกว่าตัวเองหูฝาดจึงไม่สนใจที่จะหันไปมอง “ฉันถามเธอไม่ได้ยินหรือไง”คำถามนี้แหละที่ทำให้ณิชาหันไปมองยังต้นเสียง

Chapter45แสงอรุณแรกของวันใหม่กำลังจะโผล่พ้นขอบน้ำทะเล ร่างสองร่างอิงแอบแนบชิดอยู่ที่โขดหินริมหน้าผาสูงชัน รัฐกฤตญ์ชำเลืองมองใบหน้าของณิชาที่หลับสนิทซบไหล่ของเขาแทนหมอน เขายอมรับว่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาเขามีความสุขมาก ความรู้สึกของเขาอิ่มเอมสุขล้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเขาไม่เคยคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะให้ความสุขกับเขาได้มากมายขนาดนี้ ความไม่ประสีประสาของเธอทำให้ไฟปรารถนาของเขาลุกโชนจนยากที่จะดับลงได้ แถมไม่ยอมอิ่มเอมหรือหยุดความปรารถนาไว้แค่หนึ่งครั้ง ความรู้สึกดีๆ เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมต้องไม่พอใจทุกครั้งที่ณิชาอยู่ใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่น แม้กระทั่งน้องชายของเขา ซึ่งความรู้สึกนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับอารยาเลย เขาไม่รู้สึกหึงหวง ไม่รู้สึกเหมือนกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับณิชา “ตื่นได้แล้ว ณิชา” รัฐกฤตญ์ปลุกณิชาด้วยริมฝีปากของเขาที่ไล้ไปตามแก้มนวล แล้วมาหยุดนิ่งที่เรียวปากหอมหวานของเธอณิชาเริ่มรู้สึกตัวเมื่อมีอะไรบางอย่างขบเม้มริมฝีปากล่าง ณิชาลืมตาขึ้นมาพบใบหน้าของรัฐกฤตญ์อยู่ห่างใบหน้าของเธอไม่ถึงห้าเซนติเมตร ใบหน้าสาวเริ่มแดงขึ้นมาอีกครั้ง

Chapter47 “พี่พลกลับไปก่อนนะคะ ณิชาขอร้อง” ณิชาอ้อนวอนทั้งน้ำเสียงและสายตาที่สามารถทำให้ธนาพลใจอ่อนทุกครั้ง เขาจึงยอมกลับไปขึ้นรถแต่โดยดี แต่ก่อนที่จะก้าวเดินไปเขาก็ไม่วายจะกวนประสาทคนใจร้อนอย่างรัฐกฤตญ์ “พี่ไปก่อนนะณิชา ว่างๆ พี่จะไปเยี่ยมนะ”คำพูดของธนาพลทำให้รัฐกฤตญ์ถึงกับลมออกหู “ไม่ได้โว้ย! บ้านฉันไม่ต้อนรับแก แกมาเมื่อไหร่ฉันจะยิงแกทิ้งจริงๆ ไม่เชื่อลองดู”รัฐกฤตญ์พูดด้วยน้ำเสียงเดือดดาล ไม่เคยมีใครกวนประสาทเขาได้มากเท่าธนาพลมาก่อนเลย และการที่ตนถูกยียวน ทำให้เขาหลงลืมข้อตกลงระหว่างตนกับณิชาไปเสียสนิท “คุณไม่ต้อนรับก็ไม่เป็นไรเพราะผมไม่ได้ไปหาคุณ ผมไปหาณิชา คุณไม่ต้อนรับผมแต่ณิชาต้อนรับผมก็พอแล้ว พี่ไปก่อนนะครับณิชา รักนะครับ”ธนาพลไม่วายก่อกวนต่อมประสาทของรัฐกฤตญ์ทิ้งท้าย คนที่ถูกปั่นหัวแทบบ้าเมื่อได้ยินคำพูดของธนาพล ยิ่งประโยคสุดท้ายที่ธนาพลบอกรักณิชาต่อหน้าด้วยแล้ว ยิ่งทำให้อารมณ์ที่ร้อนอยู่แล้วก่อนหน้านี้ใกล้จะทะลุจุดเดือดเต็มที่ รัฐกฤตญ์ตั้งท่าจะเดินเข้าไปหาธนาพลอีกครั้ง ซึ่งธนาพลก็ตั้งท่ารับไว้เช่นกัน “คุณใหญ่กลับ

Chapter49ทันทีที่ปารวีเดินเข้ามาในบ้าน ร่างของเธอทรุดลงกับพื้นทันที ปล่อยหยาดน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ให้ไหลรินออกมา หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินตกลงสู่พื้นกระเบื้อง เจ็บ...เจ็บเหลือเกิน มันยากที่จะทนไหว เธอก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดาที่ไม่ได้เข้มแข็งอะไรมากนักแทบจะอ่อนแอเลยด้วยซ้ำ แล้วจะให้เธอทำยังไงก็ธนาพลเป็นรักแรกของเธอและคงจะเป็นรักสุดท้ายของเธอเช่นกัน เธอไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเจ็บมากเพียงนี้กับแค่เขาไม่รัก ไม่สนใจ ไม่ไยดี และเธอก็รู้มานานมากแล้วว่าเขามีใครอยู่ในใจและเธอคงไม่อาจหาญไปเทียบกับคนๆ นั้นได้ เพราะคนที่นั่งอยู่ในใจธนาพลตลอดกาลคือณิชา...เพื่อนสนิทของเธอนั่นเอง“ไม่รู้ทำไมตัดใจจากเธอลำบาก ไม่รู้ว่ามันยากขนาดนี้ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ให้ลืมเธอคนนี้จากหัวใจ”ธนาพลมองร่างที่เดินหายเข้าไปในบ้าน ความรู้สึกหลากหลายวิ่งเข้ามาในจิตใจ สับสน ว้าวุ่น รู้สึกผิด ปารวีเป็นผู้หญิงที่แสนดี อ่อนหวาน เขาไม่น่าทำร้ายจิตใจของเธอเลย แต่หัวใจของเขาก็ไม่สามารถมีใครมาแทนที่ณิชาได้ ถ้าจะมีคนผิดเขาก็ขอรับผิดแต่เพียงผู้เดียว ผิดที่ไม่สามารถรักใครได้อีก ผิดที่ไม่สามารถเปิดใจยอมรับปารวีได้