Share

ตอนที่ 31 บ่วง

last update Last Updated: 2026-01-12 10:19:37

จากที่มันหอมเคยนึ่งข้าวทำอาหารที่บ้านตัวเอง ตอนนี้มาลาไม่ให้มันหอมทำเช่นนั้นแล้ว เพราะลูกสาวไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไรนัก มาลาจึงให้มาทำอาหารที่บ้านเดิม ส่วนบ้านนั้นมันหอมจะกลับไปนอน หรือไปทำความสะอาดเธอก็ไม่ได้ห้าม อย่างไรก็ยังมีน้องทั้งสองไปนอนเป็นเพื่อน

เช้าวันหนึ่งมันหอมตื่นขึ้นมาทำงานบ้านอย่างอื่นเสร็จก็เตรียมตัวไปตักน้ำดื่มที่นาของเขื่อน

พอไปถึงก็เจอกับเทิดและช่อม่วงที่กำลังจะกลับพอดี

“พี่เทิด พี่ช่อ มาตักน้ำแต่เช้าจังเลยนะคะ”

“ก็พี่ช่อเอ็งน่ะสินึกอยากกินดินแต่เช้า ฉันก็เลยต้องมาเป็นเพื่อน” เทิดว่า

“ฮะ! ดินกินได้ด้วยเหรอคะ”

ช่อม่วงยิ้มอ่อน “ได้จ้ะ หอมลองเอาไปกินดูไหม อร่อยนะ”

มันหอมได้ยินช่อม่วงว่าดังนั้นก็รู้สึกเปรี้ยวปากน้ำลายไหลออกมาจนเต็มกระพุ้งแก้มอย่างหาสาเหตุไม่ได้ “ลองดูก็ได้ค่ะ พี่เทิดขุดมาจากไหนเหรอคะ”

เทิดพยักพเยิดหน้าไปทางทิศเหนือของบ่อน้ำ “โน่นไง ดินที่กินได้มันจะอยู่ค่อนข้างลึกหน่อย” มันหอมมองตามก็พบว่าต้องเดินลงไปค่อนข้างลึกจริง ๆ เพราะมีรอยขุดจนลึกลงไปเป็นโพรง

ช่อม่วงหยิบดินที่สามีข
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 32 รู้กันทั่ว

    มาลาก้าวขาเข้ามาในห้องอีกครั้ง พอทั้งสองสบตากัน น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ มาลาก้าวขาเข้าไปช้า ๆ หย่อนกายลงนั่งข้าง ๆ กอดลูกแล้วร้องไห้ไปด้วยกัน “หอมเจ็บมากใช่ไหมลูก แม่ขอโทษที่ทำให้หอมต้องเป็นแบบนี้” ถ้าหากเธอกล้าคัดค้านการแต่งงานของมันหอมกับสิงขร เรื่องทุกอย่างก็คงไม่เป็นเช่นนี้ ถ้าหากเธอกับสามีไม่อยากมีหลานมันหอมก็ไม่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ทว่า… โลกนี้ย่อมไม่มีคำว่าถ้าหาก มันหอมส่ายหน้าทั้งน้ำตา “ไม่มีใครผิดหรอกค่ะ แม่อย่าโทษตัวเองเลยนะคะ ฉันแค่รู้สึกเหนื่อยเท่านั้น” เธอไม่ได้เสียใจที่มีลูกกับเขา เธอแค่รู้สึกอ่อนเพลียและคิดถึงเขามากเท่านั้น มีเพียงบางครั้งที่รู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง แต่อย่างไรเธอก็จะเลี้ยงดูลูกคนนี้ให้ดีที่สุด ถึงเขาจะไม่มีพ่อก็ตามมาลาผละห่างจากลูก มือจับไหล่ทั้งสองของลูกไว้ “รู้ว่าตัวเองท้องแล้วทำไมไม่บอกแม่”“ฉัน… ฉันไม่รู้จะเริ่มยังไง” เธอเองยังรู้ตัวช้าไปด้วยซ้ำว่าตัวเองท้อง“เด็กเอ๋ยเด็กน้อย” มาลาลูบผมลูกเพื่อปลอบประโลม “จะนอนต่ออีกสักหน่อยไหม”“ไม่นอนแล้วค่ะ” เธอแอบมางีบหลับแบบนี้ทุกวัน ไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้ แต่พอกอดชุดของเขาแล้วมันก็อดร้องไม่ได้ อย่างน้อยก

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 31 บ่วง

    จากที่มันหอมเคยนึ่งข้าวทำอาหารที่บ้านตัวเอง ตอนนี้มาลาไม่ให้มันหอมทำเช่นนั้นแล้ว เพราะลูกสาวไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไรนัก มาลาจึงให้มาทำอาหารที่บ้านเดิม ส่วนบ้านนั้นมันหอมจะกลับไปนอน หรือไปทำความสะอาดเธอก็ไม่ได้ห้าม อย่างไรก็ยังมีน้องทั้งสองไปนอนเป็นเพื่อน เช้าวันหนึ่งมันหอมตื่นขึ้นมาทำงานบ้านอย่างอื่นเสร็จก็เตรียมตัวไปตักน้ำดื่มที่นาของเขื่อนพอไปถึงก็เจอกับเทิดและช่อม่วงที่กำลังจะกลับพอดี “พี่เทิด พี่ช่อ มาตักน้ำแต่เช้าจังเลยนะคะ” “ก็พี่ช่อเอ็งน่ะสินึกอยากกินดินแต่เช้า ฉันก็เลยต้องมาเป็นเพื่อน” เทิดว่า “ฮะ! ดินกินได้ด้วยเหรอคะ” ช่อม่วงยิ้มอ่อน “ได้จ้ะ หอมลองเอาไปกินดูไหม อร่อยนะ” มันหอมได้ยินช่อม่วงว่าดังนั้นก็รู้สึกเปรี้ยวปากน้ำลายไหลออกมาจนเต็มกระพุ้งแก้มอย่างหาสาเหตุไม่ได้ “ลองดูก็ได้ค่ะ พี่เทิดขุดมาจากไหนเหรอคะ” เทิดพยักพเยิดหน้าไปทางทิศเหนือของบ่อน้ำ “โน่นไง ดินที่กินได้มันจะอยู่ค่อนข้างลึกหน่อย” มันหอมมองตามก็พบว่าต้องเดินลงไปค่อนข้างลึกจริง ๆ เพราะมีรอยขุดจนลึกลงไปเป็นโพรง ช่อม่วงหยิบดินที่สามีข

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 30 เราไม่ได้รักกัน

    ปาริชาติเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “พี่อินกลับมาจากที่ทำงานหรือยังคะป้านุ่ม” ปาริชาติถามแม่บ้านที่เดินสวนทางออกมา นุ่มยิ้มกว้าง “กลับมาแล้วค่ะคุณปอย นั่งทำงานอยู่ที่ห้องรับแขกน่ะค่ะ” เธอรีบสาวเท้าเข้าไปหาเขาทันที “พี่อินกลับมาแล้วเหรอคะ” “อือ” เขาตอบเสียงเรียบใบหน้านิ่งเฉย ดวงตายังจดจ้องอยู่กับโน้ตบุ๊กตรงหน้า “พี่อินคะ” “ว่า” เขาไม่สนใจเธอเลยสักนิด มาหาทุกวัน แต่ทำเหมือนไม่อยากคุยด้วยแม้แต่นาทีเดียว “ปอยอยากคุยเรื่องหมั้นของเราค่ะ” เธออยากคุยให้ทุกอย่างมันชัดเจนมากกว่านี้ อินทรละสายตาจากงานตรงหน้า แล้วมองเธอด้วยสายตาจริงจัง “ว่ามาสิ” “เราจะหมั้นกันตอนไหนคะ” หัวคิ้วเขาเคลื่อนเข้าหากัน “จะไม่มีการหมั้นอะไรทั้งนั้น” “แต่ว่าผู้ใหญ่ได้คุยกันไว้แล้วนี่คะ” เขาไหวไหล่เล็กน้อย “ก็แค่สัญญาปากเปล่า เธอจะไปยึดติดทำไม” “แต่ผู้ใหญ่คุยกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ…” “แต่พี่ก็มีเมียเป็นตัวเป็นตนแล้วเหมือนกัน” อินท

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 29 ผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียผม

    มันหอมยังตื่นขึ้นมานึ่งข้าวทำกับข้าวที่บ้านตัวเองทุกวัน ทำเสร็จก็ถือไปกินที่บ้านพ่อกับแม่ เธอยังทำตัวร่าเริง ทำงานทุกอย่างเป็นปกติ หรืออาจจะทำงานมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ “พี่หอมพักบ้างเถอะ” ตอนนี้หน้าที่ไถดินเธอยังไปแย่งน้องชายทำ “ไม่เป็นไรพี่ยังไม่เหนื่อย” สายน้ำมองหน้าพ่อด้วยแววตาเป็นกังวล ยิ่งมันหอมทำตัวเช่นนี้พวกเขายิ่งห่วง สู้เธอเศร้าสร้อยหงอยเหงา หรือมีน้ำตาให้เห็นบ้าง ไม่ดีกว่าหรือ “อีกนานแค่ไหนเหรอพ่อ พี่หอมถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม” “พ่อก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน” เรื่องแบบนี้มันแล้วแต่คน จะเอาเรื่องของคนคนหนึ่งไปตัดสินอีกคนหนึ่งย่อมไม่ได้ ยิ่งกลัวว่าเรื่องนี้มันจะเกิด สุดท้ายมันก็เกิดขึ้นจริง ๆ สิงขรจากไป มันหอมยังอยู่ที่เดิม แต่ไม่มีทางเหมือนเดิม อย่างไรเธอต้องผ่านมันไปให้ได้ กลางวันทำงานอย่างหนัก กลางคืนนอนร้องไห้ในห้องคนเดียวแล้วก็หลับไปอย่างนั้นทุกคืน ทำไมน้องทั้งสองที่นอนอยู่ด้านนอกจะไม่รู้ว่าพี่สาวร้องไห้ พวกเขาได้ยินเสียงสะอื้นฮึก ๆ อยู่ทุกคืน คืนหนึ่งบุษบงคลานออกจากมุ้งตัวเองแล้วมุดตัวเข้ามาในมุ้

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 28 กะทันหัน

    ชาวบ้านไพรพนาไม่มีใครพูดอะไร แต่ในใจลึก ๆ ไม่อยากให้สิงขรไปจากที่นี่ แล้วมันหอมละจะอยู่ที่นี่ได้อย่างไร“แต่ผมคงไปไม่ได้”“ทำไมล่ะอิน” อันดาเป็นฝ่ายถาม ทุกคนที่มาด้วยกันก็อยากรู้“ผมมีเมียแล้ว” เขามองพี่ชายด้วยแววตาจริงจังหนักแน่น “ฮะ! มีเมียแล้ว” จินดาได้ฟังแค่นั้นถึงกับหน้ามืดเป็นลมล้มลงไปกองกับพื้น“แม่!” อันดา อินทร อุทานขึ้นพร้อมกันแล้วรีบเข้ามาช่วยแม่“เราต้องรีบพาแม่ไปหาหมอ เอ็งก็ต้องกลับไปกับพวกเราด้วย” อันดาว่าเสียงเครียด “แต่ว่าผม… ““เอ็งจะปล่อยให้แม่ตายก่อนหรือไง” พี่ชายตวาดขึ้น และรีบอุ้มจินดาขึ้นรถ ทุกคนก้าวขาขึ้นรถอย่างรีบเร่งอินทรอยากเดินไปร่ำลาภรรยาเป็นครั้งสุดท้ายแต่เขากลับทำไม่ได้ “ฝากบอกหอมด้วยนะครับแม่ว่าเสร็จธุระแล้วผมจะรีบกลับมา” อินทรบอกกับมาลาเหมือนเขายังเป็นลูกเขยของเธออยู่ทุกลมหายใจ เขามองเข้าไปในบ้านของตนที่เคยอยู่กับภรรยาตาละห้อย ตรงหน้าต่างมันหอมยืนมองเขาจากไปทั้งน้ำตา ยังไม่สุดสายตาหน้าต่างบานนั้นก็ปิดลง อินทรหลับตาลงขับไล่ความรู้สึกสับสนออกไปพ้นเขตป่าพญาคีรีท่ามกลางความเงียบ ลมหายใจของจินดาแผ่วเบา ปาริชาติจึงถามอินทรที่นั่งอยู่ด้านข้าง “ตาข้างขวาพ

  • สามีข้าเป็นมากกว่าชายพิการ   ตอนที่ 27 ในที่สุดก็เจอลูก

    รถตู้คันสีขาวมุกขับมาตามถนนลูกรังที่สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าจากรถคันสีขาวกลายเป็นสีเทาอมส้ม พอถึงเขตภูเขาพญาคีรีหนทางก็สิ้นสุดลง ซึ่งพวกเขาเดาว่านั่นเป็นเพราะมนต์พรางตา พลากรก้าวเท้าลงจากรถ จุดธูปสามสิบเก้าดอกปักลงกลางแจ้ง หยิบกระดาษแผ่นเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วท่องคาถาตามที่หมอดูคนนั้นให้มา สิ้นสุดคาถาคำสุดท้าย พลันก็ปรากฎเป็นเส้นทางทอดยาวเข้าไปในป่าอย่างน่าประหลาดใจ คนขับรถตู้ยังอ้าปากค้าง เขาไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้จริง ๆ “น่าเหลือเชื่อเหลือเกิน” จินดาพึมพำออกมา “พี่อินต้องอยู่ในนั้นแน่นอนค่ะคุณป้า” ปาริชาติบอกจินดาด้วยความกระตือรือร้น “ขอให้เป็นอย่างนั้นทีเถอะ” จินดายกมือขึ้นไหว้ท่วมหัว ทุกคนอยากไปถึงหมู่บ้านไพรพนาใจจะขาด พลากรขึ้นมาบนรถ คนขับเคลื่อนรถออกไปด้วยความระมัดระวัง หมู่บ้านนี้จะมีอะไรที่ทำให้ประหลาดใจอีกไหม ทางที่เข้าไปในหมู่บ้านเป็นหลุมเป็นบ่อทำให้รถโคลงเคลงอยู่บ้าง ผู้โดยสารหัวโยกหัวคลอนอยู่หลายหน พ่อเฒ่ากำลังนั่งสมาธิอยู่บนเรือน อยู่ดี ๆ ดวงตาพลันเบิกโพลงขึ้น เขารีบหุนหันลงมาจากเรือ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status