All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 221 - Chapter 230

การล่าสัตว์หลวงสิ้นสุดลงก่อนกำหนด อีกทั้งองค์ชายสี่แห่งเป่ยตี๋ก็ถูกวางยาพิษเพียงหนึ่งวันเท่านั้น เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ขันทีก็เข้ามาประกาศให้ทุกคนเตรียมตัวออกเดินทางกลับเมืองหลวงก่อนกำหนดเซิ่งจือหว่านสั่งให้หลิวซางและอั้นจื่อเก็บข้าวของให้เรียบร้อยไว้ล่วงหน้าแล้ว ครั้นออกจากเรือนพำนัก ก็เห็นฉีซูเซี่ยนกำลังประคองเมิ่งยางเดินออกมาเมิ่งยางสีหน้าไม่สู้ดีนัก แต่ดูเหมือนว่าจะอารมณ์ดีไม่น้อยเมื่อเห็นเซิ่งจือหว่าน ก็แสร้งทำเป็นลนลานพยายามจะผลักฉีซูเซี่ยนออกไปทว่าฉีซูเซี่ยนหรือจะยอมปล่อยให้นางเดินเพียงลำพัง ด้วยเหตุนี้นางจึงทำเพียงแสร้งขัดขืนอยู่สองสามครา ก่อนจะเอนกายซบบนร่างของเขาราวกับคนไร้กระดูก “ท่านซื่อจื่อ องค์หญิงเองก็อยู่ด้วย ท่านอย่าทำเช่นนี้เลย”ฉีซูเซี่ยนได้ยินดังนั้นก็ปรายตามองเซิ่งจือหว่านปราดหนึ่งอย่างเฉยชา “ไม่เป็นไร ร่างกายเจ้ากำลังบาดเจ็บ นางควรเข้าใจ”เขายังมิได้บอกเรื่องที่บุตรในครรภ์จากไปแล้วให้เมิ่งยางทราบนี่คือสิ่งที่เซิ่งจือหว่านติดค้างเมิ่งยาง ต่อให้นางจะไม่พอใจ แต่จะเทียบกับความเจ็บปวดของเมิ่งยางที่ต้องสูญเสียบุตรไปได้หรือ?เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฉีซูเซี่ยนก็เก

ใช่หรือ?ในขณะที่ฉีซูเซี่ยนนิ่งอึ้งฉีกั๋วกงได้สั่งให้คนรีบไปทำความสะอาดและจัดเตรียมพื้นที่ในโถงหน้าไว้ให้พร้อมแล้วส่วนเซิ่งจือหว่าน… ฉีกั๋วกงแค่นเสียงเย็นเยียบ รอรับราชโองการให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยมาจัดการเรื่องของนาง!ณ โถงหน้า ซูเต๋ออวิ้นมองสองพ่อลูกด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยฉีซูเซี่ยนคุกเข่าลง “กระหม่อมฉีซูเซี่ยนน้อมรับราชโองการ!”ซูเต๋ออวิ้นชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นแววตาพลันฉายประกายแปลกประหลาดออกมา “ฉีซื่อจื่ออย่าเพิ่งคุกเข่าเลย องค์หญิงมิได้แจ้งท่านหรือ? ว่าราชโองการฉบับนี้… มิได้มีถึงท่าน และมิได้มีถึงท่านกั๋วกงด้วย”ฉีซูเซี่ยนสีหน้าเหยเก “เช่นนั้นมีถึงผู้ใดกัน?”“ราชโองการฉบับนี้มีถึงองค์หญิงชิ่งหนิงต่างหาก”“มีถึงนาง?” ฉีกั๋วกงไม่เข้าใจเซิ่งจือหว่านเยื้องกรายเดินเข้ามาจากนอกโถงบุปผาซูเต๋ออวิ้นเห็นนาง ก็ชูราชโองการขึ้นทันที “องค์หญิงชิ่งหนิง โปรดรับราชโองการ!”“ชิ่งหนิง น้อมรับราชโองการ!” เซิ่งจือหว่านยอบกายลงอย่างแช่มช้าท่ามกลางสายตาของทุกคนซูเต๋ออวิ้นกางราชโองการสีเหลืองอร่ามออก แล้วประกาศด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน…“ด้วยโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้จึงทรงมีพระบัญชา องค

“ใช่แล้ว…”ฉีซูเซี่ยนในที่สุดก็ตั้งสติกลับมาได้ จึงหมุนตัวและสืบเท้ามุ่งหน้าไปยังเรือนผิงหลานทันที“เฮ้อ เจ้าได้ยินเรื่องนี้หรือยัง? ไม่อยากเชื่อเลยว่าฮูหยินน้อยทูลขอราชโองการหย่าขาดแล้ว…”“ฮูหยินน้อยอะไร ตอนนี้ต้องเรียกว่าองค์หญิงแล้ว!”“จริงด้วย! ควรจะเรียกว่าองค์หญิงแล้ว! เพียงแต่คิดไม่ถึงเลย ทั้งที่ก่อนหน้านี้องค์หญิงรักใคร่ชื่นชมท่านซื่อจื่อมากเพียงนั้น จะยอมตัดใจหย่าขาดกับท่านซื่อจื่อได้จริง ๆ!”“ข้ามีสหายคนหนึ่งอยู่ในเรือนองค์หญิง สองปีที่ซื่อจื่อไม่อยู่ องค์หญิงมักซ่อนตัวอยู่ในห้องหนังสือเพื่อวาดภาพเหมือนของเขาเป็นประจำ… ได้ยินว่า ภายในห้องเต็มไปด้วยภาพวาดของท่านซื่อจื่อทั้งนั้นเลย”“แล้วยังมีต้นหอมหมื่นลี้ต้นนั้น ตอนที่ซื่อจื่อไปชายแดน องค์หญิงทรงปลูกมันด้วยตนเอง ในทุกเย็น องค์หญิงจะทรงยืนอธิษฐานกับต้นหอมหมื่นลี้อยู่ตรงนั้นขอให้ท่านซื่อจื่อปลอดภัย…”“เฮ้อ… เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง ลำพังแค่เรื่องการปรนนิบัติฮูหยิน ใครเล่าจะทุ่มเทใส่ใจได้เท่าองค์หญิง?”“องค์หญิงรักใคร่ชื่นชมท่านซื่อจื่อถึงเพียงนั้น… เหตุใดอยู่ดี ๆ ถึงได้คิดหย่าร้างตัดขาดกันเล่า?”สาวใช้น้อยไม่กี่คนจับกลุ

จวนองค์หญิงชิ่งหนิงตั้งอยู่บนถนนหย่งคัง แม้ทำเลจะลึกเข้าไปไกลสักหน่อย ทว่าก็เป็นเรือนสี่ชั้นห้าลาน ด้านหน้ามีกำแพงบังตา ด้านหลังมีสวนบุปผา ก่อนหน้านี้แม้เซิ่งจือหว่านมิได้พำนักที่นี่ แต่กระนั้นก็มีคนคอยดูแลทำความสะอาดอยู่ตลอด ด้วยเหตุนี้ ข้าหลวงที่ไทเฮาส่งมาจึงมิต้องเปลืองแรงจัดการสิ่งใดมากนัก เมื่อจัดแจงทุกอย่างเข้าที่เข้าทางดีแล้ว ซิ่วหมัวมัวก็ได้นำสัญญาขายตัวเป็นทาสของพวกนางกำนัลที่ติดตามมาด้วยมอบให้แก่นาง เซิ่งจือหว่านมิได้ปฏิเสธ ถึงแม้คนที่นางพามาจากจวนกั๋วกงจะมีไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับจวนองค์หญิงที่ใหญ่โตกว้างขวางแห่งนี้แล้ว ก็ยังถือว่าไม่เพียงพอให้ใช้งานอยู่ดี ส่วนสาวใช้ที่เพิ่งซื้อมาใหม่ก็จำเป็นต้องมีคนอบรมสั่งสอนกฎระเบียบ และคนที่ท่านย่าส่งมาให้ ย่อมเป็นผู้ที่สามารถไว้วางใจได้แน่นอน ดูเหมือนว่าวันพรุ่งนี้ไม่เพียงต้องไปขนย้ายตู้ โต๊ะ เก้าอี้ออกมาจากจวนกั๋วกง แต่ยังต้องเพิ่มกำลังคนเข้ามาอีกชุดหนึ่งด้วย เซิ่งจือหว่านจัดการกำชับเรื่องต่าง ๆ ไปทีละอย่าง ติงหลานได้สั่งให้คนเตรียมน้ำร้อนไว้ให้นางได้ใช้คลายความเมื่อยล้าไว้ก่อนแล้ว ถุงสมุนไพรสูตรพิเศษถูกโยนลงไปในน้ำ เพี

เซิ่งจือหว่านได้ยินเรื่องนี้ ก็ตอนที่ฮูหยินซุ่นหยางโหวมาเยี่ยมเยือนจวนกั๋วกง และได้เขียนตำรับยาบำรุงร่างกายให้หนึ่งชุด โดยอ้างอิงจากอาการป่วยที่ฮูหยินซุ่นหยางโหวเล่าให้ฟังอีกที ฮูหยินซุ่นหยางโหวย่อมไม่รู้ว่าตำรับยาชุดนั้นมาจากฝีมือของเซิ่งจือหว่าน คิดเพียงแค่ว่านั่นจะต้องเป็นตำรับยามีบุตรสูตรลับจากพระราชวังอย่างแน่นอน ก็ไม่รอช้าเร่งสั่งให้คนห้อม้าเร็วนำตำรับยานี้ไปส่งที่จวนอี้อ๋องทันที สามเดือนให้หลัง บุตรสาวที่ไม่มีวี่แววว่าจะตั้งครรภ์กลับตรวจพบว่ากำลังตั้งครรภ์อยู่จริง ๆ และภายหลังจากนั้นก็ได้ให้กำเนิดบุตรชายหนึ่งคนได้อย่างราบรื่น และไม่นานมานี้ยังตั้งครรภ์อีกครั้งแล้วด้วย! ยังมีชุยจีเหวินเสนาบดีกรมโยธาอีกคน เขาเป็นบุตรกตัญญู บิดาของเขามักจะมีอาการปวดขาทั้งสองข้างอย่างทรมานทุกครั้งเมื่อถึงฤดูฝน เซิ่งจือหว่านก็ได้ให้คนส่งแผ่นกอเอี๊ยะไปให้ เพื่อจะได้บรรเทาอาการปวดขา… ส่วนโหยวซื่อ เมื่อปีก่อนโหยวซื่อเคยล้มป่วยด้วยโรคทางปอดครั้งหนึ่ง ตอนนั้นแม้แต่เฝิงเม่าผู้เป็นสามีของนางยังแทบถอดใจยอมแพ้ แต่เพราะได้โสมที่เซิ่งจือหว่านส่งไปให้ช่วยยื้อชีวิตของนางกลับมาได้สำเร็จ มนุษย์กินธัญพืช