บททั้งหมดของ ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: บทที่ 241 - บทที่ 250

ด้ายทองจากเส้นไหมชั้นเลิศ แม้จะดูเก่าคร่ำคร่า แต่กลับสะอาดยิ่งนัก พอจะมองออกว่าเจ้าของได้ดูแลรักษามันเป็นอย่างดีหญิงชรายื่นถุงผ้าให้เซิ่งจือหว่าน “ยามนี้ บ่าวขอมอบมันให้คุณหนูน้อยเจ้าค่ะ!”เซิ่งจือหว่านนิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อยถุงผ้าใบนั้นเบายิ่งนัก ทว่ากลับรู้สึกหนักอึ้งราวกับถ่วงมือของนางจนเจ็บแปลบหากนางเป็นคนของตระกูลถังจริง ๆ...เหตุใดตระกูลถังจึงถูกฆ่าล้างตระกูลแล้วคุณหนูสกุลถัง เหตุใดหลังจากตระกูลถังถูกฆ่าล้างตระกูลถึงกลายมาเป็นนางกำนัล?หรือว่า ฐานะนางกำนัลจะเป็นเพียงฉากบังหน้า แท้จริงแล้วนางมิได้เกิดจากนางกำนัลเซิ่งจือหว่านในหัวมีความคิดมากมายจนจับต้นชนปลายไม่ถูก“คุณหนูน้อย” ในเวลานี้สายตาของหญิงชรามองไปทางนอกประตู “ซืออวี้... เดิมทีเขาเป็นบุตรบุญธรรมที่บ่าวรับมาเลี้ยงดูเพื่อคุณหนู หากคุณหนูน้อยเต็มใจ โปรดชะ...ช่วยดูแลเขาแทนบ่าวด้วย...”เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ รอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของนางพลันคลายออกเซิ่งจือหว่านรู้ดีว่า นางกำลังจะสิ้นใจแล้วบางทีเป็นเพราะภายในห้องอุดอู้เกินไป หรือเป็นเพราะได้รับรู้ความลับอันยิ่งใหญ่เมื่อครู่ ทว่ายังไม่ทันได้สืบหาความจริง อีกฝ่ายก็กำลัง

ตั้งแต่โบราณจนถึงตอนนี้ การบรรเทาทุกข์ถือเป็นงานที่ยากลำบากราชสำนักไม่สามารถจัดหาฝ้ายและเสบียงให้ได้ ต่อให้มีการเบิกจ่ายเงินลงไป ทว่าพอผ่านการยักยอกต่อกันเป็นทอด ๆ ก็จะเหลือถึงมือราษฎรผู้ประสบภัยจริง ๆ สักเท่าใด?ยิ่งไปกว่านั้น ยามนี้แม้แต่เงินในคลังหลวงก็ยังไม่มี แล้วจะเอาสิ่งใดไปบรรเทาทุกข์? ซ้ำยังจะมีผู้ใดกล้าอาสาไปทำอีก?ผู้ประสบภัยในครั้งนี้มิใช่เพียงแค่หนึ่งอำเภอหรือหนึ่งเมือง แต่เป็นสี่หัวเมืองใหญ่ของม่อเป่ย!ภายในตำหนักจื่อเซิ่งไม่มีผู้ใดกล้าปริปากฉีซูเซี่ยนก้มหน้าลงต่ำภัยหนาวที่ม่อเป่ย ฝันบอกเหตุล่วงหน้าของเมิ่งยางกลายเป็นจริงเข้าแล้ว!เช่นนั้นฝันบอกเหตุล่วงหน้าอีกเรื่องหนึ่งของนางที่ว่า ในภายภาคหน้าองค์ชายสามจะได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้องค์ใหม่แห่งแคว้นเซิ่ง ก็ต้องเป็นเรื่องจริงอย่างแน่นอน!ตนเองติดตามองค์ชายสามมาตั้งแต่แรก ความดีความชอบในการสนับสนุนให้เขาขึ้นสู่บัลลังก์ ยามนี้ถือว่าสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง! ขอเพียงอาศัยช่วงภัยหนาวที่ม่อเป่ยนี้รวบรวมเงินทองที่จำเป็นให้องค์ชายสามได้...ภายในใจของฉีซูเซี่ยนยากจะเก็บซ่อนความตื่นเต้นและความทะเยอทะยานเอาไว้ได้เซิ่งจือหว่านทูลข

เจียงหมางถูกริบความดีความชอบทางทหาร เพราะแอบส่งจดหมายแทนเมิ่งยาง ยามนี้เขาจึงมาทำงานรับใช้ข้างกายฉีซูเซี่ยน และครั้งนี้เขาก็เป็นผู้รับผิดชอบในการขนส่งฝ้ายทว่าผู้ที่มีอำนาจตัดสินใจแท้จริง กลับเป็นชายวัยกลางคนนามว่าหลินอี้ตั้งแต่เมื่อวานที่มาถึงจี้โจว ท่านหลินก็สั่งให้พวกเขาออกไปสืบข่าววันละสามเวลาราคาฝ้ายในจี้โจวพุ่งสูงถึงสี่ร้อยห้าสิบอีแปะแล้ว...เจียงหมางยังได้เห็นศพของผู้คนที่หนาวตายถูกหามออกมาด้วยตาตนเองท่านซื่อจื่อมิได้กล่าวไว้หรอกหรือว่า ที่เขากักตุนฝ้ายไว้ก็เพื่อไม่ให้ชาวบ้านอยู่ในสภาพแม้มีเงินก็หาซื้อฝ้ายไม่ได้? แล้วเหตุใดในยามนี้ถึงยังไม่ยอมนำฝ้ายออกมาเสียที?เจียงหมางอยากไปสอบถามท่านหลิน ทว่าท่านหลินไม่เหมือนกับท่านซื่อจื่อ เขาไม่มีความอดทนพอที่จะมานั่งอธิบายให้คนหยาบช้าไร้การศึกษาอย่างตนฟัง เจียงหมางจึงทำได้เพียงเก็บงำความสงสัยเหล่านี้ไว้ในใจณ จวนสกุลตู้ตู้เฉิงล้มป่วยลงการได้เห็นม้าตัวโปรดถูกตัดหัวต่อหน้าต่อตา ท่ามกลางหิมะที่หนาวเหน็บ บวกกับถูกตู้อี้จือข่มขวัญ พอตู้เฉิงกลับถึงจวนเขาก็ล้มป่วยเป็นไข้ทันทีตัวคนนอนเพ้อไม่ได้สติอยู่บนเตียงประเดี๋ยวก็ขบเขี้ยวเคี

ไม่รอให้เจียงหมางเอ่ยปากพูดหลินอี้ก็สั่งให้คนปิดประตู และคอยเฝ้าอยู่ด้านนอก ไม่ให้ผู้ใดแอบฟัง จากนั้นจึงเอ่ยว่า “เรื่องแรก ท่านซื่อจื่อต้องการเงินสามแสนตำลึง! เรื่องที่สอง ช่วยชีวิตราษฎรในม่อเป่ยให้ได้มากที่สุด!”“งะ...เงินอะไรกัน?”เจียงหมางรู้สึกราวกับมีค้อนยักษ์ฟาดลงมาที่กลางศีรษะของเขา “เป็นไปไม่ได้! ที่ท่านซื่อจื่อให้ขนฝ้ายเหล่านี้มาก็เพื่อราษฎร จะทำเพื่อหาเงินได้อย่างไร?”“แน่นอนว่าทำเพื่อราษฎรอยู่แล้ว แต่ที่ต้องหาเงินก็เพื่อราษฎรเช่นกัน!” หลินอี้เอ่ยขัดเขาขึ้นมา“เจ้าก็รู้ดีว่าพวกเรามีฝ้ายอยู่เท่าใด ฝ้ายจำนวนเท่าเดิม ย่อมช่วยคนได้จำนวนเท่าเดิม ต่อให้เจ้าไม่ต้องกินไม่ต้องดื่ม แล้วพี่น้องคนอื่น ๆ ไม่ต้องกินไม่ต้องดื่มด้วยหรือ?”“ยิ่งไปกว่านั้น ท่านซื่อจื่อเป็นคนเช่นไรเจ้ากับข้าต่างรู้กันดี เขาต้องการเงิน ย่อมมิใช่เพื่อตัวเอง ไม่แน่ว่าในภายภาคหน้า เงินสามแสนตำลึงนี้อาจจะนำไปช่วยชีวิตคนได้มากกว่านี้!”เจียงหมางสบสายตากับหลินอี้ รู้สึกว่าตนเองไม่เข้าใจคนตรงหน้าเลยจริง ๆหลินอี้ค่อย ๆ หว่านล้อมอย่างใจเย็น “ยามเกิดภัยพิบัติมีที่ใดบ้างไม่มีคนตาย สิ่งที่พวกเราทำได้มีเพียงเท่านี้

ตู้อี้จือทำงานรับใช้ให้กับองค์หญิงแห่งราชวงศ์!บรรดาพ่อค้าฝ้ายรายใหญ่ต่างทำใจยอมรับได้ ซ้ำยังรู้สึกโล่งอกด้วยซ้ำพวกคนสูงศักดิ์ก็แบบนี้ มีทั้งเงินทองและฐานันดรศักดิ์ บางครั้งบางคราวก็นึกสนุกอยากจะได้ชื่อเสียงขึ้นมาบ้าง ก็แค่ความเมตตาเพียงน้อยนิด สุดท้ายราษฎรจะเป็นอย่างไรก็ยังคงเป็นอยู่อย่างนั้น ย่อมไม่อาจส่งผลกระทบต่อสถานการณ์โดยรวมได้ทว่าเมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว คนที่ไม่เต็มใจจะเชื่อที่สุดกลับเป็นคนสกุลตู้—ฮูหยินผู้เฒ่าตู้จ้องไปที่แม่นมหวังตาไม่กะพริบ “เจ้าบอกว่าเขาไปอาศัยพึ่งใบบุญองค์หญิงชิ่งหนิงอย่างนั้นหรือ?”“เจ้าค่ะ...” แม่นมหวังตอบอย่างระมัดระวังฮูหยินผู้เฒ่าตู้หลับตาลง ลูกประคำในมือก็หมุนอย่างรวดเร็วหากตู้อี้จือเป็นเพียงพ่อค้าธรรมดา ตระกูลตู้คงไม่แยแส แต่หากเขาทำงานรับใช้ให้องค์หญิงแห่งราชวงศ์ ตระกูลตู้ก็จำเป็นต้องยกระดับความสำคัญในตัวเขาให้สูงขึ้นกว่าเดิมมือที่หมุนลูกประคำของฮูหยินผู้เฒ่าพลันหยุดชะงัก นางลืมตาขึ้น มองไปทางแม่นมหวัง“ช่างเถิด แม้บิดาของเขาจะเคยทำเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูล แต่ถึงอย่างไรเขาก็ใช้สกุลตู้ ในเมื่อกลับมาถึงจี้โจวแล้ว จะมีเหตุผลใด