บททั้งหมดของ ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: บทที่ 231 - บทที่ 240

“ทว่าตัวข้ามิอาจสนใจสิ่งอื่นใดได้… ข้าเป็นเพียงสตรีตัวเล็ก ๆ ท้องฟ้าของข้า ก็คือท่านซื่อจื่อ ข้าเพียงปรารถนาให้ท่านซื่อจื่อได้ดีก็เท่านั้น”ความจริงแล้วตอนเริ่มแรกที่ร่วมมือกับองค์ชายสาม เมิ่งยางยังนึกไม่ออกด้วยซ้ำ เพราะความรู้ด้านประวัติศาสตร์ของนางย่ำแย่มากจริง ๆจนกระทั่งภายหลัง นางพยายามเค้นความทรงจำอย่างหนัก จึงพอนึกออกราง ๆ ว่ารัชทายาทลำดับถัดจากฮ่องเต้ฉงเซิ่งคล้ายจะเป็นองค์ชายลำดับที่สาม“ท่านซื่อจื่อลองนึกถึงองค์ชายสาม นึกถึงความดีความชอบจากการหนุนนำมังกรขึ้นสู่บัลลังก์ เพียงเป็นเงินสามแสนตำลึง หากซื่อจื่อมิได้กักตุนฝ้ายเอาไว้ล่วงหน้า ไม่แน่เมื่อถึงเวลานั้น ต่อให้ชาวบ้านเมืองม่อเป่ยจะหอบเงินมามากมายก็อาจจะซื้อฝ้ายไม่ได้ด้วยซ้ำ…”เมิ่งยางเอ่ยมาถึงตรงนี้ หยาดน้ำตาที่สั่นไหวอยู่บนแพขนตา ก็ร่วงเผาะลงมาฉีซูเซี่ยนเห็นนางเป็นเช่นนั้น หัวใจก็อ่อนยวบลงในที่สุดความจริงสิ่งที่เมิ่งยางกล่าวมาก็ไม่ผิด หากไม่มีผู้ใดล่วงรู้เรื่องภัยหนาวในม่อเป่ย ไม่มีผู้ใดกักตุนฝ้ายเอาไว้ล่วงหน้า บางทีเมื่อถึงเวลานั้นต่อให้มีเงินทองมากมายเพียงใดก็มิอาจซื้อชีวิตได้…ยิ่งไปกว่านั้น ก็แค่เงินสามแสนตำลึง

หากตู้อี้จือกลับไปปรากฏตัวในถิ่นอิทธิพลของตระกูลตู้อีกครั้ง เมื่อหวนนึกถึงการถูกกดขี่ข่มเหงที่เคยผ่านมาเหล่านั้น…ขอบตาของนางตู้ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที!“ท่านแม่ ครั้งนี้ลูกไปจี้โจวเพื่อคุ้มกันเสบียงอาหารและเสื้อนวมกันหนาวที่องค์หญิงบริจาคให้กองทัพใหญ่ม่อเป่ย หากตระกูลตู้คิดจะลงมือกับลูก ก็ต้องดูหน้าองค์หญิงชิ่งหนิงก่อนขอรับ”ก่อนหน้านี้ ฝ้ายที่ขนส่งผ่านทางน้ำและทางบกล้วนเป็นการเคลื่อนไหวในที่ลับ ส่วนขบวนที่เขาต้องรับหน้าที่คุ้มกันในวันพรุ่งนี้ เป็นการเคลื่อนไหวในที่แจ้งเปิดเผยต่อหน้าผู้คน“แต่… องค์หญิงเปลี่ยนให้คนอื่นไปแทนเจ้าไม่ได้เชียวหรือ?” นางตู้ยังคงไม่ยอมนางต้องการเพียงมีชีวิตอยู่รอด เรื่องอื่นใดนางไม่ต้องการทั้งสิ้นตู้อี้จือกลับจ้องมองนางนิ่ง ๆ พร้อมกล่าวอย่างหนักแน่น “ท่านแม่ไม่อยากคืนความบริสุทธิ์ให้ท่านพ่อ ไม่อยากให้โลงศพของท่านพ่อได้ฝังในสุสานบรรพชนแล้วหรือ?”อยากสิ… แต่นางตู้ไม่อยากให้บุตรชายต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงอันตรายมากกว่า!“ท่านแม่ หากลูกมิอาจล้างมลทินให้ท่านพ่อ มิอาจทำให้ท่านพ่อได้ฝังร่างในสุสานบรรพชนด้วยร่างกายที่สะอาดบริสุทธิ์ได้ ต่อให้มีชีวิตอยู่… ก็เสียแรงท

ใบหน้างามเลิศล้ำของเซิ่งจือหว่านเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “คงมิใช่ว่ายังคิดจะอาศัยเส้นสายของเราไปขอร้องให้ท่านปรมาจารย์ตู้รับฉีซูหล่างเป็นศิษย์อีกหรอกกระมัง?”ฉีซูเซี่ยนมีสีหน้ากระอักกระอ่วน “แต่ซูหล่างเพิ่งจะอายุสิบขวบ...”“สิบขวบแล้วอย่างไร?” เซิ่งจือหว่านเอ่ยขัดจังหวะเขา “หรือว่าซื่อจื่อจะลืมเรื่องที่เขาขโมยสินเดิมของเราไปแล้ว?”หืม—เรื่องขโมยอะไรกัน? แล้วขโมยสิ่งใด?ผู้คนต่างพากันเงี่ยหูฟังฉีซูเซี่ยนสีหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที “เรื่องนั้นมันผ่านไปแล้ว!”เกรงว่าเรื่องที่เซิ่งจือหว่านเอ่ยถึงคงจะเป็นเรื่องนี้!“หึ” เซิ่งจือหว่านเย้ยหยัน “มิสู้ซื่อจื่อมาเดิมพันกับเราอีกสักครั้ง ที่นี่เลย ไปเชิญเจ้าสำนักศึกษาชิงหยุนมาสอบถามดู ว่าเป็นเราที่สั่งให้ไล่เขาออกจากสำนัก หรือเป็นเพราะตัวเขาทำสิ่งใดลงไป?”การที่สำนักศึกษาชิงหยุนกล้าไล่ฉีซูหล่างออกจากสำนักโดยไม่เห็นแก่หน้าท่านปรมาจารย์ตู้ จะต้องเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมากเป็นแน่ ในใจของเซิ่งจือหว่านพอจะคาดเดาได้บ้างแล้วพอฉีซูเซี่ยนได้ยินเรื่องเดิมพัน ก็นึกถึงวันที่ท่านแม่ถูกนางหลอกจนตกหลุมพรางขึ้นมา...“อย่างไรกัน? ซื่อจื่อไม่เชื่อเรา แล้วไ

ทว่ายังไม่ทันที่ฉีกั๋วกงจะได้เอ่ยปากฉีซูเซี่ยนก็มองไปยังฉีซูหล่างที่อยู่ด้านข้างก่อน—“ซูหล่าง! บอกข้ามา เหตุใดเจ้าจึงถูกไล่ออกจากสำนักศึกษา?” น้ำเสียงของฉีซูเซี่ยนฟังดูดุดันฉีซูหล่างชะงักไป นัยน์ตาไหววูบ “ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน ท่านเจ้าสำนักเพียงแต่บอกว่าข้าไม่อาจอยู่ที่สำนักศึกษาได้อีกแล้ว”“พูดความจริงมา!” ฉีซูเซี่ยนคว้าตัวเขาไว้ทันทีฉีซูหล่างสะดุ้งสุดตัว สำหรับพี่ชายอย่างฉีซูเซี่ยนผู้นี้ เขาให้ความเคารพมาโดยตลอด และด้วยเหตุนี้ เขาจึงรู้สึกว่าเซิ่งจือหว่านที่เสนอตัวอยากจะแต่งงานกับพี่ชายของเขา ไม่คู่ควรจะเป็นพี่สะใภ้ของเขาเลยแม้แต่น้อยทว่าพอเซิ่งจือหว่านหย่าขาดขึ้นมาจริง ๆ กลายเป็นว่าแม้แต่สำนักศึกษาเขาก็ยังเข้าไปไม่ได้เสียแล้วในใจของฉีซูหล่างนั้นเคียดแค้นเซิ่งจือหว่านอย่างมากเมื่อถูกฉีซูเซี่ยนคว้าตัวไว้ ขอบตาของเขาก็เริ่มแดงก่ำขึ้นมาทันที“พอได้แล้ว! เจ้าจะขู่เขาเพราะเหตุใดกัน?” ฉีกั๋วกงหน้าดำคร่ำเครียด “แผลบนหลังของเจ้าเกิดอะไรขึ้น?”ฉีซูเซี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงน้ำชาให้ฟัง“อะไรนะ? นางบ้าไปแล้วหรือ?!” ฉีซูหล่างถลึงตาและขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เ

หญิงชรายื่นมือออกไปตามสัญชาตญาณเซิ่งจือหว่านขมวดคิ้ว พลางก้าวเท้าไปข้างหน้า“องค์หญิง...” ติงหลานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมาเบา ๆคนใกล้ตายที่ไม่เป็นมงคลเช่นนี้ องค์หญิงเสด็จมาเยี่ยมก็เกินพอแล้ว เหตุใดยังต้องเข้าใกล้อีกฝ่ายด้วยเล่า?“พวกเจ้าออกไปก่อน” เซิ่งจือหว่านกลับมิได้สนใจนางนางรู้สึกว่า... หญิงชราผู้นี้คล้ายมีบางอย่างจะพูดกับนางติงหลานถูกอั้นจื่อลากตัวออกไป ส่วนปรมาจารย์ตู้ยังไม่ทันได้สติ ก็ถูกหลิวซาง “เชิญ” ออกไปเช่นกันแววตาของหญิงชรายิ่งทอประกายสว่างขึ้น ตามระยะที่เซิ่งจือหว่านขยับเข้าใกล้ ดุจแสงเทียนที่เผาไหม้ไส้เทียนช่วงสุดท้ายก่อนจะดับมอด“ซืออวี้... เจ้า... เจ้าก็ออกไปด้วย!” หญิงชราเอ่ยปากเด็กหนุ่มไม่เต็มใจนัก ทว่าก็ไม่อยากขัดคำสั่งของท่านย่าเขาเดินออกจากห้องพลางหันหลังกลับมามองแทบทุกก้าวรอจนเขาออกไปแล้ว หญิงชราพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก คล้ายอยากจะมองเห็นเซิ่งจือหว่านให้ชัดเจนกว่านี้เซิ่งจือหว่านขมวดคิ้วหญิงชราส่งเสียงครืดคราดอยู่ในลำคอสองครั้ง มุมปากฉีกยิ้ม “เหมือน!... เหมือนเหลือเกิน... คุณหนู!”“เหมือนผู้ใด?” เซิ่งจือหว่านก้าวเข้าไปข้างหน้าหญิงชร