ภายในกระโจมเซิ่งจือหว่านจิบน้ำชาอย่างสบายอกสบายใจ ขณะเดียวกันก็มีฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลอื่นเข้ามาทักทายพูดคุยเป็นครั้งคราว นางก็ตอบรับกลับด้วยท่าทีสุขุมมั่นคงฉีกั๋วกงและเมิ่งยางคอยเดินออกไปสอบถามที่ด้านหน้าเป็นระยะ ๆ ว่ามีคนสอดแนมมารายงานความคืบหน้าบ้างแล้วหรือยังแม้จะไปถึงสามครั้งแล้ว แต่ก็ยังคงไม่มีข่าวใด ๆ ทั้งสิ้นเมิ่งยางวางมือบนท้องน้อย สายตาเหลือบไปเห็นว่าเซิ่งจือหว่านยามนี้ยังคงนั่งจิบน้ำชาได้อย่างสบายใจ ก็อดพูดเหน็บแนมไม่ได้ “องค์หญิงดูจะไม่เป็นห่วงท่านซื่อจื่อสักนิดเลยนะเพคะ นี่เป็นการล่าสัตว์หลวงที่ต้องรับผิดชอบความเป็นความตายด้วยตนเองเชียวนะเพคะ!”ฉีกั๋วกงทอดสายตามองมาเช่นกันเซิ่งจือหว่านเอ่ยเสียงเรียบ “เราแค่เชื่อใจในตัวซื่อจื่อมากต่างหาก กลับเป็นอนุเมิ่ง ไม่เชื่อมั่นในความสามารถของซื่อจื่อสักนิดเลยหรือ?”“ย่อมไม่ใช่เพคะ!” เมิ่งยางถูกตอกหน้ากลับอย่างนุ่มนวล จึงยอมนั่งลงอย่างว่าง่ายและไม่หาเรื่องทะเลาะอีกตอนนั้นเองก็มีความวุ่นวายโกลาหลถูกส่งต่อมาจากฝูงชนด้านหน้าเซิ่งจือหว่านเลิกคิ้วเล็กน้อย พลางหยัดกายขึ้นยืนบนโต๊ะทรายที่เรียบง่าย สีดำสีขาว แทนฝ่ายศัตรูแล
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
