Alle Kapitel von ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Kapitel 211 – Kapitel 220

คนรักของตน กลับยอมลำบากตรากตรำเพื่อหญิงอื่นเมิ่งยางคิดมาถึงตรงนี้ ในใจทั้งขื่นขมและเจ็บปวดครั้นสายตาเหลือบเห็นเซิ่งจือหว่านเดินเข้ามา นางเม้มริมฝีปากแล้วเอ่ยว่า “หากองค์หญิงทรงชอบขนจิ้งจอกแดง ซื่อจื่อบอกข้าก็ได้เจ้าค่ะ คราวก่อนที่ท่านแม่มอบปลอกหุ้มเตาพกให้ข้า ก็ทำจากขนจิ้งจอกแดงเช่นกัน หากองค์หญิงทรงชอบ ข้ายกให้นางก็ได้เจ้าค่ะ”เซิ่งจือหว่านชะงักฝีเท้าทันทีเดิมทีนางเหลือบเห็นซางสิงอวี้กำลังสนทนาอยู่กับฉีซูเซี่ยน หนังตาก็กระตุกรัว กลัวว่าคนเสเพลผู้นี้จะพูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกมาแต่นึกไม่ถึงว่าจะได้ยินประโยคนี้เข้า...ที่แท้ ฉีซูเซี่ยนก็ล่าจิ้งจอกแดงได้ตั้งแต่อยู่ที่ชางหนานแล้ว เพียงแต่ทุกคนต่างรู้เรื่องนี้ มีเพียงนางคนเดียวที่ไม่รู้นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะตัวเองออกมา“จือหว่าน...”ครั้นฉีซูเซี่ยนได้ยินเสียงของนาง จึงหันมามอง พอเห็นว่าเป็นนาง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที เขาถลึงตาใส่เมิ่งยางอย่างเย็นชาคราหนึ่ง ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าหมายจะคว้ามือของนางไว้ “จิ้งจอกแดงตัวก่อนนั้นท่านแม่เห็นแล้วชอบจึงขอไป ครั้งนี้ข้าจะต้องมอบมันให้เจ้าอย่างแน่นอน”เซิ่งจือหว่านขมวดคิ้วพลางเบี่ยงตัว

แคว้นเซิ่งถูกสาดโคลนเข้าอย่างจังเสียแล้ว...เว้นเสียแต่ว่า... เว้นเสียแต่ว่าลู่ซั่วจะไม่ตาย!ทว่าจะเป็นไปได้หรือ?เมื่อครู่ยามที่หมอหลวงเจียงเดินออกมาจากกระโจมและเปิดม่านขึ้น ทุกคนต่างก็ได้เห็นสภาพของลู่ซั่วอย่างเต็มตา ใบหน้าของเขาเขียวช้ำ และหม่นหมองราวกับคนใกล้ตาย...ฮูซู่เสียและจินรื่อซวี่พุ่งเข้าไปในกระโจมลู่ซั่วริมฝีปากสั่น นอนเอนกายอยู่บนนั้น ทว่ากลับไม่อาจเอ่ยคำพูดที่สมบูรณ์ออกมาได้แม้แต่คำเดียวทั้งในและนอกลานฝึกตกอยู่ในความเงียบงัน“เสด็จพ่อ!” ในเวลานั้นเสียงใสกังวานดุจอัญมณีกระทบกันเสียงหนึ่ง ดังแว่วมาจากด้านหลังของเหล่าขุนนาง “ลูกพอจะมีวิธีหนึ่ง ที่อาจช่วยชีวิตองค์ชายลู่ซั่วได้เพคะ”อะไรนะ?หมอหลวงเจียงที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจฉีซูเซี่ยนก็มองไปยังคนที่พูดนั้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตาเซิ่งจือหว่านค่อย ๆ ก้าวมาข้างหน้า สองมือประสานกัน ถวายการคำนับฮ่องเต้ฉงเซิ่งอย่างเต็มพิธีการ “ขอเสด็จพ่อทรงให้ลูกได้ลองสักครั้งเถอะเพคะ!”ฮ่องเต้ฉงเซิ่งมองสตรีที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ “ชิ่งหนิง? เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนกำลังพูดสิ่งใดอยู่?”“ลูกทราบดี ลูกร่

ทว่ายามนี้เซิ่งจือหว่านถูกเรียกตัวไปยังกระโจมหลักเสียแล้วฮ่องเต้ฉงเซิ่งทอดพระเนตรดูลุ่มลึก “เราไม่รู้เลยว่าชิ่งหนิงมีความรู้วิชาแพทย์ที่เก่งกาจเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด?”เซิ่งจือหว่านคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมส่ายหน้าเบา ๆ “ลูกหาได้มีความรู้วิชาแพทย์เก่งกาจแต่อย่างใดเพคะ”“หืม? หากไม่เก่งกาจ แล้วเหตุใดสิ่งที่หมอหลวงไม่อาจทำได้ เจ้ากลับทำได้เล่า?” พระสุรเสียงของฮ่องเต้ฉงเซิ่งเริ่มเยือกเย็นลงเซิ่งจือหว่านตอบอย่างไม่ถ่อมตัวและไม่โอ้อวด “เป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้นเพคะ ในตำราแพทย์เล่มหนึ่งที่ลูกเคยอ่าน มีบันทึกตรงกับอาการภายหลังถูกพิษขององค์ชายลู่ซั่วพอดีเลยเพคะ”“มีเรื่องบังเอิญเช่นนี้จริงหรือ?” ฮ่องเต้ฉงเซิ่งไม่ทรงเชื่อ“หากเสด็จพ่อทรงสนพระทัย เมื่อกลับไปแล้วสามารถสั่งให้คนไปเอาตำราแพทย์ที่จวนกั๋วกงได้เพคะ” นางเตรียมการสำหรับวันนี้มานานแล้ว ย่อมต้องเตรียมพร้อมอย่างรัดกุม“นึกไม่ถึงว่าจะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้จริง ก็ดี เช่นนั้นขากลับเราจะให้ซูเต๋ออวิ้นตามเจ้าไปเอาตำราเล่มนั้นมา”นี่คือการไม่ยอมให้นางมีเวลาเตรียมตัวแม้แต่น้อยเซิ่งจือหว่านลดสายตาลงอย่างว่านอนสอนง่ายฮ่องเต้ฉงเซิ่งก็

อั้นจื่อเอ่ยถาม “ท่านซื่อจื่อมีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?”“เมิ่งยางปวดท้อง ข้าเป็นบุรุษ ไม่สะดวกที่จะดูแล พวกเจ้าเข้าไปดูนางหน่อยเถิด ข้าจะไปตามหมอหลวง” ฉีซูเซี่ยนเอ่ยพลางยกเท้าก้าวออกไปด้านนอกทันที“ท่านซื่อจื่อ!” อั้นจื่อไม่พอใจอย่างยิ่ง “บ่าวกับหลิวซางกำลังจะไปรับองค์หญิง เกรงว่าคงไม่อาจไปดูแลอนุเมิ่งให้ท่านได้ ท่านซื่อจื่อมิสู้ให้ขันทีมาดูแลจะดีกว่าเจ้าค่ะ”นางคงเสียสติไปแล้วหากยอมไปดูแลเมิ่งยาง ข้อแรกคือไม่เต็มใจ และข้อสองคือเกรงว่าจะหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวคราวก่อนเมิ่งยางก็วางแผนเล่นงานองค์หญิง คราวนี้ก็ไม่แน่ว่าอาจจะใช้อุบายเดิมอีกใครจะรู้ว่านางปวดท้องจริงหรือแสร้งทำกันแน่?พวกนางควรอยู่ให้ห่างไว้จะดีกว่า“เจ้าว่าอย่างไรนะ?” ฉีซูเซี่ยนที่เดิมทีก้าวพ้นประตูเรือนพักไปแล้ว ได้ยินเช่นนั้นพลันชะงักฝีเท้าและหันมามองอั้นจื่อเอ่ยซ้ำอีกหนึ่งรอบ “ท่านซื่อจื่อไปตามขันทีมาคอยรับใช้อนุเมิ่งเถิดเจ้าค่ะ พวกบ่าวเป็นคนขององค์หญิง หากอนุเมิ่งเกิดเหตุอันใดขึ้น พวกบ่าวไม่อาจรับผิดชอบไหวเจ้าค่ะ”ขณะพูดอั้นจื่อก็ส่งสัญญาณให้หลิวซาง แล้วทั้งสองคนก็มุ่งหน้าออกไปทางนอกเรือนพัก“หยุดเดี๋ยวนี้!”

เซิ่งจือหว่านกำลังพูดถึงเรื่องที่เขาเลี้ยงดูเมียนอกจวนอย่างนั้นหรือ?เรื่องนี้หากคนอื่นพูดก็ช่างเถอะ เพราะอย่างไรก็เป็นคนนอก เขาควบคุมไม่ได้ และทำเป็นไม่ได้ยินได้ ทว่ายามนี้เซิ่งจือหว่านเป็นลูกสะใภ้ ถึงกับกล้ามาตำหนิเขาเชียวหรือ?!ฉีกั๋วกงโกรธจนใบหน้าสั่น เขาชี้หน้าเซิ่งจือหว่านและด่าทอด้วยความโมโห “อย่าคิดว่าเจ้าช่วยชีวิตองค์ชายสี่แห่งเป่ยตี๋แล้วจะเป็นความดีความชอบ มีสตรีบ้านใดเหมือนเจ้าบ้างที่ไม่รู้จักหลีกเลี่ยงคำครหา! และไม่รู้จักอาย?!”“ท่านกั๋วกงโปรดระวังคำพูด!” เซิ่งจือหว่านสาวเท้ามาข้างหน้าอย่างฉับพลัน ฉีกั๋วกงถูกสายตาของนางข่มขวัญ จนรู้สึกถึงไอเย็นคืบคลานเข้ามา มือที่ชี้หน้าอยู่นั้นจึงหดกลับมาโดยไม่รู้ตัว“การที่ท่านพ่อเลี้ยงดูเมียนอกจวนถือว่ารู้จักหลีกเลี่ยงคำครหา และรู้จักอาย แต่การที่เรายื่นมือเข้าช่วยองค์ชายลู่ซั่ว เพื่อความปลอดภัยของแคว้นเซิ่งและแคว้นเป่ยตี๋ กลับกลายเป็นว่าไม่รู้จักอาย? ท่านพ่อมีความคิดเช่นนี้จริงหรือ?”“เจ้า...” ฉีกั๋วกงถึงกับพูดไม่ออกชั่วขณะเซิ่งจือหว่านเดินผ่านหน้าเขา และมุ่งหน้าไปยังห้องพักของตน“อ๊า!...” เสียงกรีดร้องโหยหวนเสียงหนึ่งดังขึ้น“