All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 331 - Chapter 340

“เดิมทีเจ้าก็ติดค้างบุญคุณเราอยู่แล้ว อย่าลืมสิว่า เป็นคนของเราที่ช่วยเจ้ากลับมา”“หุบปาก!” หมิงเจียตะคอกเสียงแข็ง “คนที่ถูกลักพาตัวไปคือสาวใช้ของข้าต่างหาก”“หืม? ถ้าเช่นนั้นที่เจ้าเตรียมกำลังมามากมายเพียงนี้ เพื่อเหตุใดกัน?” น้ำเสียงของเซิ่งจือหว่านเย็นเยียบบางคนถูกช่วยแล้วคิดตอบแทนบุญคุณ แต่บางคนถูกช่วยแล้วกลับคิดจะฆ่าปิดปากเซิ่งจือหว่านยื่นมือออกไปบีบคางของท่านหญิงหมิงเจียเอาไว้ ภายใต้สายตาที่หวาดกลัวของนาง เซิ่งจือหว่านกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดันว่า“พาทหารประจำจวนมามากมายเพียงนี้ ไม่คิดไปปิดล้อมภูเขาตามล่าโจร แต่กลับมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ อย่าลืมสิว่า เรื่องที่เจ้าถูกโจรลักพาตัวไป มิได้มีแต่คนที่ช่วยเจ้าเท่านั้นที่รู้ พวกโจรเหล่านั้นยิ่งรู้ชัดแจ้ง ช่างโง่เขลาเสียจริง!”“ทะ... ท่าน...” หมิงเจียสั่นเทาไปทั้งตัวเซิ่งจือหว่านสะบัดนางออกไป “ยิ่งไปกว่านั้นหากเจ้าคิดจะฆ่าปิดปากก็สายไปแล้ว ตอนที่เจ้าเพิ่งถูกลักพาตัวไป มีผู้มาไหว้พระตั้งมากมายที่เห็นกับตา หรือเจ้าคิดจะไปตามหาตัวคนเหล่านั้นกลับมาให้หมด?”“ยังมีเรา และเจ้าอาวาสวัดเฉาหมิงกับคนเหล่านี้อีก หากเก่งนัก เจ้าจะฆ่าปิดปากให้หมดเ

คำพูดของซางสิงอวี้ ทำเอาฮูหยินผู้เฒ่าซางถึงกับไม่มีคำพูดใดจะโต้แย้ง“หรือว่า... หรือว่าไม่มีหนทางอื่นแล้วจริง ๆ? เจ้าจะให้พวกเขาย้ายออกจากจวนในยามนี้ แล้วพวกเขาจะไปอยู่ที่ใดกัน?” ฮูหยินผู้เฒ่าเช็ดน้ำตานางย่อมรู้ดีว่าเหตุใดซางสิงอวี้ถึงทำเช่นนี้ไม่ว่าจะหาเหตุผลใดมาพูดก็ตาม นั่นเป็นเพราะตอนที่มารดาของเขาเพิ่งสิ้นใจ ซางเทียนฮ่าวก็ยกอนุขึ้นมาเป็นภรรยาเอกทันทีทว่านางก็ทั้งเฆี่ยนตีทั้งด่าทอไปแล้ว จนถึงขั้นที่ย้ายไปอยู่เรือนสวนตั้งหลายปีความคับแค้นใจของซางสิงอวี้ต่อให้ใหญ่หลวงเพียงใดก็น่าจะสลายไปได้แล้ว อีกทั้งหยวนเกอเอ๋อร์ก็เป็นพี่น้องร่วมอุทรของเขา อย่างไรสายสัมพันธ์ก็ตัดกันไม่ขาดเหตุใดต้องทำให้เรื่องลุกลามจนถึงขั้นนี้เพราะเรื่องของคนรุ่นก่อนด้วยเล่า?“จวนที่ฝ่าบาทเคยพระราชทานให้คราวนั้นไม่อาจอยู่ได้หรือ?”“พระบัญชามิอาจขัดขืน หากท่านย่าไม่เชื่อ ก็ให้แม่ทัพซางฝืนอยู่ต่อไปเถิด ถึงตอนนั้นหากรายการทรัพย์สินไม่ตรงกับที่หลานถวายรายงานต่อฝ่าบาท แล้วฝ่าบาททรงกล่าวโทษ หลานก็คงต้องกราบทูลไปตามความจริง” ซางสิงอวี้ผลักความรับผิดชอบไปที่ฮ่องเต้ฉงเซิ่งโดยตรงหากซางเทียนฮ่าวใจกล้าพอ ก็ให้ไป

ฉีเฟยหรุ่ยกำลังเตรียมจะเอ่ยปากพูดทว่าพอดีมีแม่นมสองคนเดินเข้ามาตามหานางและท่านหญิงหมิงเจีย นางจึงได้แต่เก็บความสงสัยในใจลงไปก่อนสาเหตุที่วันนี้ฉีเฟยหรุ่ยสามารถเข้าวังมาพร้อมกับท่านหญิงหมิงเจียได้นั้น เป็นเพราะความต้องการของฉีกุ้ยเฟยฉีกุ้ยเฟยกับมารดาของท่านหญิงหมิงเจียเป็นสหายสนิทกันท่านหญิงหมิงเจียเข้ามาเมืองหลวงแต่ไม่ประสงค์จะพักอยู่ในวัง ฉีกุ้ยเฟยกังวลว่านางจะไม่มีคนดูแล และเมื่อทราบว่าช่วงหลายวันมานี้ฉีเฟยหรุ่ยคอยอยู่เป็นเพื่อนนาง จึงได้เรียกให้เข้าวังมาทั้งสองคนเพียงแต่สถานที่แรกที่ทั้งสองต้องไปมิใช่ตำหนักชุ่ยหัว แต่เป็นตำหนักจิ่งเหรินอันเป็นที่ประทับของฮองเฮาฉีกุ้ยเฟยเป็นเช่นนี้เสมอมา ต่อให้เป็นที่โปรดปรานมากที่สุดเพียงใด ก็ยังคงทำทีเป็นไม่แก่งแย่งชิงดีกับผู้ใดแต่ก่อนฮองเฮาทรงเกลียดชังท่าทีเช่นนี้ของนางอย่างมาก แต่ในวันนี้กลับสำราญพระทัยยิ่งนักนั่นเป็นเพราะท่านหญิงหมิงเจียคือแก้วตาดวงใจเพียงหนึ่งเดียวของหวายอ๋อง หากรัชทายาทได้ตบแต่งกับท่านหญิงหมิงเจีย ก็เท่ากับว่าจะได้รับการสนับสนุนจากจวนหวายอ๋องนั่นเอง!ดังนั้นทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้ามาในตำหนักจิ่งเหรินขณะที่ท่า

“เจ้ามานี่!”ฝูกุ้ยเหรินมองนางกำนัลที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยความโกรธแค้นนางกำนัลผู้นั้นคุกเข่าอยู่นาน จึงลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลทว่ายังไม่ทันที่นางจะรับถ้วยยาไป จู่ ๆ นกที่ขยับปีกพึ่บพั่บตัวหนึ่งก็บินเข้ามา จะงอยปากของมันจุ่มลงไปในถ้วยยานั้นนี่คือนกที่เซิ่งจือหว่านมอบให้เซิ่งจือฮุ่ย!ฝูกุ้ยเหรินเห็นมันก็ยิ่งแค้นเคืองจนแทบขาดใจหากมิใช่เพราะเซิ่งจือหว่าน ตนเองก็คงไม่ขังฮุ่ยเอ๋อร์ไว้ในห้อง และฮุ่ยเอ๋อร์ก็คงไม่แอบหนีออกไปปีนภูเขาจำลอง จนผลลัพธ์กลายเป็นเช่นนี้...นางยกแขนขึ้น หมายจะกระชากนกสมควรตายตัวนั้นลงมาทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้ลงมือ นกตัวนั้นก็ส่งเสียงร้องน่าเวทนาอยู่สองครั้งก่อนจะร่วงลงพื้นฝูกุ้ยเหรินอึ้งไปครู่หนึ่งนางกำนัลที่อยู่ข้าง ๆ ลอบกลืนน้ำลาย พลางชี้ไปที่มือของนาง “กุ้ยเหริน! ยะ... ยานี้มีพิษ! มีคนคิดจะทำร้ายองค์หญิงน้อยเพคะ!”อะไรนะ?ฝูกุ้ยเหรินมือไม้สั่นรัวจนเกือบจะทำถ้วยยาหลุดมือ ยังดีที่นางกำนัลรีบเข้ามาประคองไว้ได้ทันฝูกุ้ยเหรินอกสั่นขวัญหาย มองดูถ้วยยา แล้วมองดูบุตรสาวที่นอนอยู่บนเตียง น้ำตาก็ไหลพราก ทว่ากลับคิดไม่ออกว่าควรทำอย่างไรดี“ฝ่าบาทเล่า? ฝ่าบ

บนเตียงนอน ฮุ่ยเอ๋อร์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสายตาที่ว่างเปล่าเลื่อนมาหยุดที่ใบหน้าของฝูกุ้ยเหริน “เสด็จแม่...”“แม่อยู่นี่! แม่อยู่นี่!” ฝูกุ้ยเหรินทั้งร้องไห้และหัวเราะออกมาพร้อมกัน“เสด็จพี่ชิ่งหนิง?” ดวงตาของฮุ่ยเอ๋อร์เป็นประกายขึ้นมา นางคิดจะยื่นมือออกไป แต่แล้วก็ตามมาด้วยเสียงร้องอุทานด้วยความเจ็บปวดฝูกุ้ยเหรินรีบมองไปยังเซิ่งจือหว่านด้วยความกังวลทันทีเซิ่งจือหว่านขมวดคิ้วแน่น “ฮุ่ยเอ๋อร์ เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น?”ฮองเฮาทรงได้ยินเช่นนั้นรู้สึกใจหายวูบฮุ่ยเอ๋อร์มองฝูกุ้ยเหรินด้วยความน้อยใจ “เสด็จแม่ขังฮุ่ยเอ๋อร์ไว้ในห้อง ไม่ยอมให้ฮุ่ยเอ๋อร์ออกไปเล่น”“แล้วหลังจากนั้นเล่า?”“หลังจากนั้น ฮุ่ยเอ๋อร์ก็หลับไปเพคะ” ฮุ่ยเอ๋อร์กะพริบตาปริบ ๆฮองเฮาทรงตกตะลึงฝูกุ้ยเหรินก็ไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน “ฮุ่ยเอ๋อร์จำเรื่องที่ตัวเองแอบหนีออกไปไม่ได้เลยหรือ?”“เสด็จแม่ทราบได้อย่างไรว่าฮุ่ยเอ๋อร์คิดจะแอบออกไป? ฮุ่ยเอ๋อร์อยากไปให้อาหารเจ้าปลาเซ่อ แต่ฮุ่ยเอ๋อร์หลับไปเสียก่อน ไม่รู้ว่าเจ้าปลาเซ่อจะมีขนมกินหรือไม่” ฮุ่ยเอ๋อร์เบะปาก น้ำตาจะร่วงหล่นอีกรอบเซิ่งจือหว่านเอ่ยว่า “