บททั้งหมดของ ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: บทที่ 341 - บทที่ 350

วันที่สิบสามเดือนสองหวังเยี่ยคุมตัวผู้คนจำนวนมากที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีเผาฝ้ายจากเมืองจี้โจวเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงฮ่องเต้ฉงเซิ่งมีรับสั่งว่า ในวันที่สิบห้าเดือนสอง ให้นำตัวคนชั่วช้าเลวทรามกลุ่มนี้ไปยังลานปากทางตลาดในเมืองหลวง เพื่อประหารชีวิตต่อหน้าสาธารณชน สำเร็จโทษตามกฎหมายมิให้เอาเป็นเยี่ยงอย่างฮูหยินผู้เฒ่าตู้พร้อมด้วยบรรดานายท่านตระกูลตู้อีกหลายคนที่เคยใช้ชีวิตอย่างหรูหราสุขสบาย บัดนี้หมดสิ้นราศีของผู้สูงส่งไปนานแล้วตลอดการเดินทางต้องเผชิญกับความหนาวเหน็บและความยากลำบาก มือของฮูหยินผู้เฒ่าตู้ที่เคยใช้หมุนลูกประคำภาวนาบวมเป่งราวกับเปลือกไม้เก่าที่แช่น้ำจนพอง ส่วนนายท่านสามตู้และคนอื่น ๆ เมื่อไร้สิ้นอาภรณ์หรูหรา แท้จริงแล้วก็มิได้ต่างอะไรกับชาวนายากไร้ ท่าทางดูอ่อนแอขี้ขลาดยิ่งกว่าพวกเขาด้วยซ้ำเหยียนไห่ก้มหน้าลงต่ำ ไม่ปรารถนาให้อดีตสหายร่วมราชการมาเห็นสภาพของตนเองในยามนี้ทุกคนล้วนมีสีหน้าดุจคนตาย ทุกคนล้วนพยายามหดลำคอซ่อนศีรษะเข้าไปในเสื้อผ้า เพื่อหลบก้อนหิมะที่มิอาจล่วงรู้ได้ว่าถูกปามาจากที่ใดทว่ากลับมีเพียงหนึ่งคนที่เงยหน้าขึ้น พลางสอดส่ายสายตาไปทั่วทุกสารทิศหลิ

“หากมีวันใด ข้าได้เป็นแม่ทัพ จะไม่มีวันทอดทิ้งสหายร่วมรบคนใดที่ยังมีความหวังเด็ดขาด!”เมื่อครั้งอยู่ชางหนาน คำกล่าวของฉีซูเซี่ยนดังก้องในโสตประสาททว่าเจียงหม่างกลับรู้สึกได้ยินไม่ชัดแม้แต่คำเดียวไม่มีวันทอดทิ้งสหายร่วมรบคนใดแม้แต่คนเดียวอย่างนั้นหรือ…ฮ่า… ฮ่าฮ่า!เขาล้มฟุบลงกับพื้น ปรารถนาเพียงหลับใหลไปชั่วนิรันดร์ที่ห่างไกลออกไป รถม้าคันหนึ่งแล่นมาอย่างเอื่อยเฉื่อยจางต้าสะดุ้งตกใจเพราะเห็นเงาร่างที่นอนหมอบอยู่หน้าประตูจวนของตนเอง โชคยังดีที่เขามิได้เคลื่อนรถม้ามาเร็วนัก “องค์หญิง ตรงนี้มียาจกผู้หนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”เซิ่งจือหว่านเลิกม่านรถม้าขึ้นแล้วทอดสายตามองออกไปคนผู้นั้นนอนคว่ำอยู่บนพื้น มองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน ทว่ารองเท้าที่สวมอยู่สภาพสึกหรออย่างหนัก และหมวกกันหิมะที่สวมบนศีรษะ ยังเป็นหมวกแบบเฉพาะของทางเหนือคงจะเป็นชาวม่อเป่ยที่หนีภัยมากระมังเซิ่งจือหว่านสั่งให้จางต้ามอบหมั่นโถวสองลูกให้เขาหลังจากฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่เมื่อครุ่นคิดสักพัก ก็สั่งให้จางต้าเฝ้าดูต่อไปอีกสักสองสามวัน หากเขายินดี ก็ให้ส่งเขาไปทำงานที่เรือนในชนบท ให้มีข้าวกินประทังชีวิตจางต้าขานรับคำสั่ง เซิ่ง

เรื่องนี้ยังพอทำเนา หากอีกฝ่ายสั่งการให้คนกลุ่มนี้ จงใจวิพากษ์วิจารณ์เปรียบเทียบองค์หญิงกับหญิงคณิกาในหอโคมเขียวที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขาซึ่งเป็นว่าที่ราชบุตรเขย…แม้ต่อหน้าจะไม่กล้าเอ่ยปาก แต่ลับหลังเล่า?องค์หญิงจะต้องถูกประณามเพราะเรื่องนี้มากน้อยเพียงใด?กลอุบายเช่นนี้ แม้จะต่ำช้าเลวทราม แต่สำหรับสตรีแล้วนับว่าสร้างบาดแผลให้อย่างใหญ่หลวงซางสิงอวี้คิดได้ถึงจุดนี้ แววตาพลันเยียบเย็นลง เขามีวรยุทธ์ พิษยาเพียงเท่านี้ย่อมใช้กำลังภายในสลายพิษให้หมดไปได้อย่างสิ้นเชิง อย่างมากที่สุดก็แค่รู้สึกร้อนรุ่มไม่สบายตัวเล็กน้อยเท่านั้นทว่าองค์หญิงทรงห่วงใยเขา ย่อมเตรียมยาถอนพิษไว้ล่วงหน้าแล้ว แม้แต่ความทรมานเพียงเล็กน้อย ตัวเขาก็ไม่จำเป็นต้องฝืนอดทนซางสิงอวี้ผุดยิ้มก่อนจะกลืนยาลงไปครู่ต่อมา ความร้อนผ่าวอันแผ่วเบาในร่างกายพลันมลายหายสิ้นไปแล้ว ทว่าร่างกายยังคงมีไอร้อนแผ่ซ่านออกมา ใบหน้ายังคงเป็นสีแดงระเรื่อทั้งหมดนี้ทำเพื่อให้คนที่อยากเห็นได้เห็นทั้งสิ้นซางสิงอวี้ฟุบลงบนโต๊ะ หลับตาแน่นสนิทเสียงฝีเท้าแว่วเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆตามมาด้วย เสียงกระซิบกระซาบของคนสองคนน้ำเสียงน

“เจ้า… ย่อมเป็นเพราะเจ้าล่วงเกินน้องหญิงหมิงเจีย!” เซิ่งหยวนจวินโกรธจนแทบคลั่งเพื่อพิสูจน์ว่าตนเองถูกวางอุบายลอบทำร้าย เขาถึงกับยอมพูดทุกอย่างออกมาจนหมดสิ้น แล้วซางสิงอวี้ยังคิดจะเอาตัวรอด!ไม่มีทางเด็ดขาด!เขากัดฟันแน่นอย่างเอาตาย อย่างไรก็ไม่มีทางเด็ดขาด!ทว่าเมื่อสิ้นเสียงนั้น ซางสิงอวี้กลับจ้องมองเขาอย่างงงงัน “รัชทายาททรงเข้าใจอะไรผิดไปหรือไม่? กระหม่อมไม่เคยล่วงเกินท่านหญิงหมิงเจีย หากจะให้กล่าว กระหม่อม… กระหม่อมนับว่ามีบุญคุณต่อท่านหญิงหมิงเจียด้วยซ้ำ…”“เป็นไปไม่ได้!” เซิ่งหยวนจวินโกรธจนหัวเราะออกมาหากซางสิงอวี้มีบุญคุณต่อหมิงเจียจริง เหตุใดหมิงเจียเพียงได้ยินชื่อของเขาก็เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธแค้นเล่า?เขาเคยถามความคิดเห็นของหมิงเจียมาก่อน จึงได้ลงมือกับซางสิงอวี้หมิงเจียรังเกียจซางสิงอวี้อย่างถึงที่สุด เรื่องนี้ไม่มีทางผิดพลาดอย่างเด็ดขาด!ฮ่องเต้ฉงเซิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าบอกว่า เจ้ามีบุญคุณต่อหมิงเจียอย่างนั้นหรือ?”“เรื่องนี้…” ซางสิงอวี้ลังเลยิ่งนักเซิ่งหยวนจวินคล้ายจับจุดอ่อนของเขาได้ในทันที!“เสด็จพ่อ เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ! เขาล

ซางสิงอวี้มีประสาทรับฟังดีเป็นเลิศ ครั้นได้ยินเสียงกระอักเลือด ก็รู้สึกได้ถึงเคราะห์ร้ายจะกระอักเลือด เหตุใดจึงไม่พ้นไปให้ไกลกว่านี้สักหน่อยแล้วค่อยกระอักเลือดออกมาทว่าเวลานี้เขาคร้านจะถือสาหาความกับซางซิวหยวน เมื่อประตูจวนปิดลง เขาก็รีบใช้วิชาตัวเบา มุ่งหน้าไปทูลขอรางวัลจากองค์หญิงทันที!*ทางแถบม่อเป่ย อากาศหนาวเหน็บ ผืนดินจับตัวเป็นน้ำแข็งกองทัพลำเลียงเสบียงซึ่งนำโดยฉีซูเซี่ยนได้เคลื่อนผ่านจี้โจวมาแล้ว จุดหมายปลายทางแห่งถัดไปคือเมืองหยวนไถ ซึ่งเป็นที่ตั้งของคลังเสบียงแห่งที่ห้าในการจัดสรรเสบียงครั้งนี้เมื่อเห็นว่าหากกองทัพเร่งเดินทางต่อไปอีกเพียงสามชั่วยามกว่าก็จะถึงจุดจัดสรรเสบียงและหยุดพักผ่อนได้ ฉีซูเซี่ยนจึงตัดสินใจนำกองทัพเร่งเดินทางตลอดทั้งคืนตลอดเส้นทางที่ผ่านมา แม้จะพบเจอกับกลุ่มโจรภูเขา และกลุ่มโจรเร่ร่อนกลุ่มเล็ก ๆ อยู่บ้าง ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพใหญ่ที่ผ่านการฝึกมาโดยเฉพาะ ย่อมถูกกวาดล้างโดยง่ายดายส่วนบางกลุ่มที่มิได้ถูกกวาดล้าง เพียงมองเห็นกองทัพมาจากที่ไกล ๆ ก็พากันวิ่งหนีหางจุกก้นแล้วฉีซูเซี่ยนยิ่งไม่ปักใจเชื่อกับข้อความในจดหมายของเซิ่งจือหว่านม