All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 371 - Chapter 380

ม่อเป่ย เมืองเชียงชางฉีซูเซี่ยนยืนอยู่บนกำแพงเมืองเขาดูราวกับไม่หวาดกลัวต่อลมหนาวแม้แต่น้อย สวมหมวกเหล็กและชุดเกราะเต็มยศ ยืนตัวตรง เพียงแต่ดวงตาที่หรี่ลงนั้น เวลานี้ยากจะปกปิดความเหนื่อยล้าได้มิด“รองแม่ทัพฉี พวกเราจะบุกไปตีอำเภออวี้เหวินกลับมาเมื่อใดหรือขอรับ?” หลี่หมิงอันที่ยืนอยู่ข้างกายเอ่ยถามขึ้นฉีซูเซี่ยนไม่เอ่ยวาจาหลี่หมิงอันยังคิดจะถามต่อ แต่กลับถูกข่งซงเฟิงที่ยืนอยู่ด้านข้างเตะเข้าหนึ่งที เขาจึงยอมปิดปากฉีซูเซี่ยนทอดสายตามองไปยังทิศเหนืออันไกลโพ้น คล้ายกับจะมองทะลุผ่านม่านหิมะหนาทึบ เห็นด่านอู่ตู้และอำเภออวี้เหวินที่ถูกกองทัพเป่ยตี๋ยึดครองไปเขา… พ่ายแพ้แล้วสองครั้ง และน่าอนาถถึงเพียงนี้…เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าตนเองจะพ่ายแพ้ในศึกที่ชางหนาน เขาพลิกวิกฤตสุดชีวิต และระหว่างทางส่งเสบียง ก็ได้สังหารกองกำลังของเป่ยตี๋ที่เข้ามาดักปล้น เขายังลอบโจมตีค่ายใหญ่ของเป่ยตี๋ที่บุกโจมตีเข้ามาในยามวิกาลได้สำเร็จ เพลิงกองนั้น เผาไหม้ลุกลามไปไกลหลายลี้…เขากลับถึงด่านอู่ตู้ ผู้คนต่างส่งเสียงร้องยินดีให้กับความสำเร็จของเขา ผู้ว่าการสวีซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก คำว่า ‘เทพสงครามน้อย’

เซิ่งจือหว่านกระตุกมุมปากเมื่อวานนางยังคิดว่าด้วยฐานะของเมิ่งยางคงไม่สะดวกออกมาเดินเพ่นพ่านอยู่ด้านนอก วันนี้กลับเจอนางที่จวนหวายอ๋องเสียได้หากจะบอกว่าเรื่องนี้ไม่มีการจัดฉากของจวนหวายอ๋อง เซิ่งจือหว่านไม่มีทางเชื่ออย่างเด็ดขาดเพียงแต่ไม่รู้ว่า พระชายาหวายอ๋องทำเช่นนี้เพราะต้องการระบายความเคียดแค้นแทนหมิงเจีย เพื่อให้ตนเองอับอายขายหน้าเพียงอย่างเดียว หรือว่ามีเจตนาอื่นแอบแฝงอยู่กันแน่?เซิ่งจือหว่านชะงักฝีเท้าเพียงชั่วครู่ ก็ก้าวไปข้างหน้าต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นวันนี้นางสวมอาภรณ์แพรไหมสีนวลจันทร์ปักดิ้นทองลายดอกโบตั๋นผ้าพื้นสีนวลจันทร์ ทอด้วยเส้นไหมสีทอง กลีบดอกโบตั๋นบนชายกระโปรงซ้อนกันเป็นชั้น เกสรบุปผาประดับด้วยไข่มุกงดงาม ยามเมื่อเยื้องกรายภายใต้แสงตะวัน ยิ่งเปล่งประกายเจิดจ้าระยิบระยับเรือนผมสีดำขลับ ผิวพรรณขาวผุดผ่องดั่งหิมะ กลิ่นอายสูงศักดิ์ดุจผู้มากบารมีมาแต่กำเนิดอาภรณ์ที่เจิดจ้าสะดุดตาเช่นนี้ เมื่อสวมบนร่างกายของนาง กลับกลายเป็นเพียงเครื่องประดับที่ยิ่งเสริมให้นางดูโดดเด่นมากขึ้นสายตาของผู้คนไม่น้อยล้วนจับจ้องมาทางนางฉีเฟยหรุ่ยที่กำลังพูดคุยหัวเราะกับคนอื

“องค์หญิงชิ่งหนิง ไฉนเจ้าจึงไม่เห็นคุณค่าของชีวิตคนได้ถึงเพียงนี้?”“เมื่อครู่แม่นางเมิ่งยังมาตัดพ้อกับพวกข้าว่า รู้สึกผิดกับเจ้ามาก หากรู้แต่แรกว่าเจ้าจะไม่เปิดใจยอมรับนางถึงเพียงนี้ นางก็คงไม่ติดตามฉีซื่อจื่อกลับมาที่จวน ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะโหดเหี้ยมอำมหิตถึงเพียงนี้!”“ไม่เพียงไม่เปิดใจยอมให้นางได้เป็นอนุ แม้แต่ให้นางได้มีชีวิต เจ้าก็ยังยอมไม่ได้!”“…”ทุกคนต่างผลัดกันวิพากษ์วิจารณ์อย่างไม่มีใครยอมใครเซิ่งจือหว่านหาได้สะทกสะท้านสักนิดไม่ ตรงกันข้ามนางกลับกวาดสายตามองใบหน้าของกลุ่มคนที่กำลังส่งเสียงวิจารณ์ไปทีละคน “น่าเสียดาย… เรามิได้ใช้มือผลัก แต่ใช้เท้าถีบต่างหาก หรือว่าพวกท่านทุกคนตาบอด จึงมองเห็นไม่ชัด?”เซิ่งจือหว่านกล่าวอย่างดูแคลนนัยน์ตาของพระชายาหวายอ๋องฉายประกายตื่นตะลึงขึ้นมาวูบหนึ่ง “ชิ่งหนิง… นี่เจ้าพูดจริงหรือ? ที่แม่นางเมิ่งผู้นี้ตกน้ำ เป็นฝีมือเจ้าจริงหรือ?”“พระชายาหวายอ๋องไม่อยากให้เรายอมรับหรือ?” เซิ่งจือหว่านเหลือบสายตามองไปด้านข้าง นัยน์ตาดำขลับดั่งหยกสีนิลกาฬกำลังมองตรงมาที่นางพระชายาหวายอ๋องเบนสายตาหลบโดยสัญชาตญาณนางรู้ดีว่าวันนี้หมิงเจียต้องการทำให

เซิ่งจือหว่านเลิกคิ้ว “อาจจะใช่”“เช่นนั้นท่านหญิงหมิงเจียจะวางตัวอย่างไรเพคะ” อั้นจื่อถอนหายใจเซิ่งจือหว่านลองนึกถึงท่าทีของหมิงเจียในยามนั้น ก็หรี่ตาลงเล็กน้อยเกรงว่าเรื่องนี้ หมิงเจียคงจะรู้อยู่นานแล้วหมิงเจียมิใช่บุตรสาวของพระชายาหวายอ๋อง แต่ก็ไม่แน่ว่าจะมิใช่บุตรสาวของหวายอ๋องหลายปีมานี้หวายอ๋องไม่มีบุตรเลย แม้เหล่าอนุในจวนจะมีไม่มาก แต่ก็มิได้มีแค่พระชายาหวายอ๋องเพียงคนเดียว เหตุใดจึงมีเพียงพระชายาหวายอ๋องที่ให้กำเนิดบุตรได้?“แต่ว่า ในเมื่อองค์หญิงทรงทราบว่าเมิ่งยางคือบุตรสาวของพระชายาหวายอ๋อง แล้วเหตุใด... เหตุใดยังต้องทรงเตือนให้พระชายาหวายอ๋องล่วงรู้ด้วยเล่าเพคะ?” อั้นจื่อไม่เข้าใจหากมิใช่เพราะเมิ่งยาง ฉีซื่อจื่อก็คงไม่ปฏิบัติต่อองค์หญิงเช่นนั้น และองค์หญิงก็คงไม่ต้องผิดใจกับฉีซื่อจื่อจนถึงขั้นหย่าร้างกัน...ถึงแม้ว่ายามนี้องค์หญิงจะทรงสุขสบายดี แต่เรื่องราวในอดีตเหล่านั้นล้วนเคยเกิดขึ้นจริงเหตุใดองค์หญิงยังต้องทรงช่วยให้แม่ลูกคู่นั้นได้พบหน้ากันอีก?อั้นจื่อทอดสายตามองมาเซิ่งจือหว่านพลันยิ้มออกมา “เรากำลังขอบใจเมิ่งยางน่ะสิ”“อะไรนะเพคะ?” อั้นจื่อยิ่งไม่เข

“ยิ่งไปกว่านั้น เหตุผลที่เสด็จย่าทรงทำให้เมิ่งยางไร้สถานะไปชั่วชีวิต มิใช่เพราะข้า แต่เป็นเพราะนางประพฤติตนไม่เหมาะสม หวังจะอาศัยภัยหนาวที่ม่อเป่ย เพื่อกอบโกยทรัพย์สินและเบียดเบียนราษฎร ต่อให้พระชายาหวายอ๋องจะอ้อนวอน ก็ไม่ควรมาอ้อนวอนกับข้าที่นี่ แต่ควรจะไปที่ม่อเป่ย ไปคุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าดวงวิญญาณของราษฎรที่ต้องหนาวตายทั้งเป็นเหล่านั้นต่างหาก!”“...” พระชายาหวายอ๋องถึงกับจุกจนพูดไม่ออก นางมีหรือจะไม่รู้ว่าเรื่องนี้เป็นตนเองดึงดันจะร้องขอทว่านางยิ่งนึกไม่ถึงว่าเซิ่งจือหว่านจะปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ จึงเอ่ยอย่างเศร้าสร้อยว่า “แต่ชิ่งหนิง... นางเป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของข้า! นางต้องทนทุกข์มามากเพียงนั้น หัวใจของข้าแทบจะแตกสลายอยู่แล้ว ชิ่งหนิง ข้า... ข้าคุกเข่าให้เจ้าดีหรือไม่?”พระชายาหวายอ๋องเอ่ยพลางลุกขึ้นยืน และเตรียมจะคุกเข่าลงต่อหน้าเซิ่งจือหว่านจริง ๆเซิ่งจือหว่านนึกไม่ถึงว่า พระชายาหวายอ๋องจะยอมทำถึงเพียงนี้เพื่อบีบบังคับตนหัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่ช่างน่าเวทนานักทว่าหัวอกคนเป็นแม่ของนาง เหตุใดจึงต้องให้ตนเป็นฝ่ายเติมเต็มให้ด้วยเล่า?เซิ่งจือหว่านลุกขึ้นยืนและเบี่ยงตัวหลบไป