All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 391 - Chapter 400

ฉีซูเซี่ยนแค่นหัวเราะเสียงเย็นชา “ข้าถามตนเองจนแน่ใจแล้วว่าศึกษาตำราพิชัยสงครามมาจนแตกฉาน กลอุบายเล็กน้อยพรรค์นี้ ไม่เคยพบเห็นในประวัติศาสตร์การรบใด ๆ มาก่อน คุณชายรองซาง ท่านคงมิได้เห็นแม่ทัพของเป่ยตี๋เป็นเพียงเด็กอมมือที่จะหยอกเล่นอย่างไรก็ได้กระมัง?”“การศึกย่อมใช้เล่ห์กล การสงครามย่อมไม่หน่ายอุบาย! ขอเพียงได้ชัยชนะ จะมีสิ่งใดเป็นไปไม่ได้?” ซางสิงอวี้ใช้ปลายนิ้วเคาะบนตำแหน่งที่ฉีซูเซี่ยนกล่าวถึงเมื่อครู่…“หากทำตามที่รองแม่ทัพฉีกล่าวมา บุกสกัดจากด้านหน้าโดยตรง แต่ถ้าหากกองทัพเป่ยตี๋ที่ตั้งมั่นอยู่ที่อำเภออวี้เหวินและด่านอู่ตู้ถอนกำลังกลับไป กองทัพสกัดก็มีโอกาสสูงมากที่จะแหลกสลายตายทั้งกองทัพ”“คุณชายรองซางอย่าได้กล่าววาจาให้ผู้อื่นตื่นตระหนก! แม้แต่เจ้าเองก็ยังใช้คำว่า ‘ถ้าหาก’ และหากทำตามที่เจ้ากล่าวมา กองทัพที่ไปก่อกวนปั่นป่วนทหารกองหนุนจะเหลือรอดกลับมาได้สักกี่คน? โดยเฉพาะกลุ่มที่ปลอมตัวเป็นองค์ชาย ตายสิบรอดศูนย์!”“คุณชายรองซางคิดจะใช้ชีวิตของสหายร่วมรบ ปูทางสร้างผลงานทางทหารให้ตนเองเช่นนี้ จะไม่รีบร้อนแสวงหาความดีความชอบเพื่อผลประโยชน์ของตนเองมากเกินไปหรือ!” ฉีซูเซี่ยนรังเก

ด้วยความที่ผู้ว่าการสวีให้การสนับสนุน และฉีซูเซี่ยนยังคงกุมอำนาจเบ็ดเสร็จในฐานะผู้คุมทัพต่อให้เผยลิ่งหย่วนจะรู้สึกว่าวิธีการของซางสิงอวี้ไม่เลวเพียงใด แต่ก็จะไม่ต่อต้านทั้งสองคนนี้ยิ่งไปกว่านั้น มีคำพูดหนึ่งที่ฉีซูเซี่ยนพูดได้มีเหตุผลอย่างยิ่งคือ—— ซางสิงอวี้ไม่เคยออกรบในสนามรบมาก่อน!กลยุทธ์เล่ห์เหลี่ยมเหล่านั้นของเขา เหมือนเป็นเพียงทฤษฎีบนแผ่นกระดาษ สุดท้ายแล้วจะได้ผลจริงหรือไม่นั้น ยังเป็นเรื่องที่ต้องดูกันอีกทีหลังจากหารือกันอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็ยังคงเคลื่อนทัพตามกลยุทธ์เริ่มแรกของฉีซูเซี่ยนกองทัพใหญ่สามหมื่นนายที่เดิมทีหลงเหลืออยู่ในม่อเป่ย ถูกนำมารวมกับกองทัพแปดหมื่นนายที่นำโดยเผยลิ่งหย่วน แล้วจึงจัดสรรแบ่งกำลังพลโดยหนึ่งหมื่นนายให้อยู่เฝ้ารักษาเมืองเชียงชาง สี่หมื่นนายให้อ้อมไปด้านหลังเพื่อตัดเส้นทางกองหนุนของพวกเป่ยตี๋ ส่วนกองทัพใหญ่หกหมื่นนายที่เหลือ ให้บุกโจมตีโดยตรงจากเมืองเชียงชางเข้าสู่อำเภออวี้เหวินและด่านอู่ตู้ ในลักษณะกางปีกโอบล้อม เพื่อยึดทั้งสองเมืองกลับคืนมาโดยเร็วที่สุด และบนพื้นฐานนี้ จะต้องตรึงกำลังทหารเป่ยตี๋ที่ประจำการอยู่ในทั้งสองเมืองนั้นไม่ให้หนี

ฉีซูเซี่ยนรู้สึกตกตะลึงอยู่บ้างเขายังมิได้บอกเลยว่าให้ตามซางสิงอวี้ไปทำสิ่งใด คนเหล่านี้เพียงแค่ได้ยินชื่อของซางสิงอวี้ ก็รีบร้อนก้าวออกมากันแล้วหรือ?คนเสเพลไม่เอาไหนอย่างซางสิงอวี้ ตามเขาไปจะทำอันใดได้? ทหารเหล่านี้เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร?คล้ายกับจะมองเห็นความฉงนในแววตาของเขา หัวหน้าหน่วยย่อยกองที่หนึ่งจึงเกาหัวพลางอธิบายว่า “รองแม่ทัพฉีอย่าได้หัวเราะเยาะพวกเขาเลยขอรับ การติดตามคุณชายรองซางนั้นมีแต่ได้ประโยชน์ พวกเราผู้ใดบ้างไม่อยากได้เงินกลับบ้านไปมาก ๆ กันเล่า”เงินหรือ?ฉีซูเซี่ยนขมวดคิ้ว แต่พริบตาเดียวก็เข้าใจแจ่มแจ้งภายในใจคิดว่าคงเป็นเพราะซางสิงอวี้ทำบางสิ่งบางอย่างในระหว่างทางที่กองหนุนเดินทางมา จนทำให้ทหารเหล่านี้คิดว่าหากติดตามเขาจะได้ผลประโยชน์ จึงได้เป็นเช่นนี้“แต่ครั้งนี้ เรื่องที่เขาจะไปทำอันตรายอย่างยิ่ง พวกเจ้ายังจะไปกันอีกหรือไม่?” ฉีซูเซี่ยนเอ่ยเตือน“ไปขอรับ! จะมีที่ใดมีแต่ผลประโยชน์โดยไม่มีความเสี่ยงบ้าง ยิ่งเสี่ยงมาก ความดีความชอบและผลประโยชน์ถึงจะยิ่งใหญ่ตาม!” ทหารนายหนึ่งตะโกนขึ้นทุกคนต่างพากันส่งเสียงเห็นด้วยเมื่อฉีซูเซี่ยนเห็นเช่นนี้ จึงไม่คิด

ที่ด้านล่าง เผยลิ่งหย่วนย่อมเข้าใจแจ่มแจ้งเช่นกัน “การรู้ว่ากองทัพศัตรูมีกำลังทหารเพียงหนึ่งหมื่นนาย กับการรู้ว่ากำลังทหารของกองทัพศัตรูมีจำนวนพอกันกับฝ่ายตน ทหารของพวกเราจะยังมีสักกี่คนที่กล้าบุกไปข้างหน้าเหมือนเมื่อครู่นี้?”เมื่อครู่ที่พวกเขาบุกไปข้างหน้า เพราะคิดว่าหากเข้าเมืองได้เป็นคนแรกจะสามารถสร้างความดีความชอบได้ ทว่ายามนี้หากบุกไปข้างหน้า จะต่างอะไรกับการไปรนหาที่ตาย!“เช่นนั้นพวกเราจะทำอย่างไรดี?” รองแม่ทัพเริ่มร้อนรน“รอ! ในเมื่อกำลังทหารของกองทัพเป่ยตี๋อยู่ที่นี่ อำเภออวี้เหวินก็ย่อมไม่มีทหารคอยป้องกัน ผู้ว่าการสวีกับรองแม่ทัพฉีน่าจะยึดอำเภออวี้เหวินได้สำเร็จและรีบตามมาในไม่ช้า”“จริงด้วยขอรับ! ถึงเวลานั้นพวกเราก็โจมตีจากทั้งด้านหน้าและด้านหลัง พวกโจรเป่ยตี๋กลุ่มนี้มีแต่ตายสถานเดียว!” รองแม่ทัพกล่าวเสริมเผยลิ่งหย่วนพยักหน้ารับทว่าในใจกลับมีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก การที่กองทัพเป่ยตี๋ละทิ้งอำเภออวี้เหวินเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาล่วงรู้แผนการอ้อมมาตลบหลังจากด่านอู่ตู้ของพวกตนอยู่ก่อนแล้วแต่ในเมื่อพวกเขารู้แล้ว เหตุใดจึงยังปักหลักอยู่ในด่านอู่ตู้อีกเล่า?เว้นเสี

“ผู้ว่าการสวี เป็นฉีซื่อจื่อ แม่ทัพน้อยเทพสงครามผู้เลื่องลือที่อยู่ข้างกายท่าน ที่เป็นคนสังหารพวกเขาด้วยน้ำมือของตัวเอง!”อะ... อะไรนะ?ผู้ว่าการสวีถึงกับชะงักไป“ในเมื่อพวกเราคิดจะเจรจากับท่าน ย่อมไม่แตะต้องตัวประกันที่มีค่าอย่างแน่นอน คืนวันนั้นที่ลอบโจมตีค่ายทหารกลางดึก ท่านยังจำได้หรือไม่? ก็เป็นคนที่อยู่ข้างกายท่าน ที่สั่งให้เผาบุตรชายและหลานชายของท่านจนตาย!”“ท่านลองถามเขาดูว่า เพื่อความดีความชอบจากการรบ ถึงกับต้องทำร้ายบุตรชายคนโตและหลานชายคนโตของท่านจนตายใช่หรือไม่?”“ผู้ว่าการสวี...”ผู้ว่าการสวีไม่อยากฟังอีกต่อไป ทว่าหูและตากลับไม่ยอมอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาในห้วงความคิดของเขามีแต่คำพูดเมื่อครู่ของชาวเป่ยตี๋ผู้นั้นวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา และในตอนนั้นเสียงของฉีซูเซี่ยนที่อยู่ข้างกายก็ดังขึ้นมาเขาหันไปมอง แต่กลับรู้สึกว่าเงาร่างของอีกฝ่ายดูพร่าเลือนเหลือกิน“ท่าน...” เขาเพิ่งจะเอ่ยได้เพียงคำเดียว“ผู้ว่าการสวี!” น้ำเสียงของฉีซูเซี่ยนทั้งหนักแน่นและเยือกเย็น “คำพูดของกองทัพเป่ยตี๋มิอาจเชื่อถือได้ อุบายยุยงให้แตกแยกที่ตื้นเขินเช่นนี้ ท่านไม่ควรคล้อยตามเป็นอันขาด”“ทั้งสอง