All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 401 - Chapter 410

เพราะเป็นช่วงเวลาพักรบเพื่อเตรียมความพร้อม กองทัพจึงกระจัดกระจายไปบ้างซางสิงอวี้ยังไม่ทันเข้าใกล้ ก็มีคนรีบตามมาถามไถ่เขาถึงสถานการณ์การไล่ล่าว่าเป็นอย่างไรซางสิงอวี้กัดฟันกรอด เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางด่าทอ ‘องค์ชาย’ แคว้นเซิ่งที่สมควรตายคนนั้นไปสองสามประโยค และกล่าวขึ้นว่า “เขาอยู่บนภูเขาหนีไม่พ้นหรอก ความดีความชอบในการศึกครั้งนี้ต้องเป็นของพวกเราแน่”“จริงด้วย ใช่จริงด้วย!” ทุกคนต่างส่งเสียงด้วยความตื่นเต้นดีใจน่าเสียดาย ความดีความชอบอันยิ่งใหญ่เทียมฟ้าเช่นนี้ พวกเขากลับไม่มีโอกาสได้มีส่วนร่วมด้วยตนเองซางสิงอวี้ดูเหมือนจะส่งข่าวจากท้ายกองทัพขึ้นมาด้านหน้า และทั้งกองทัพไม่มีผู้ใดเข้าขัดขวาง จนกระทั่งเขามาถึงกองกำลังขนส่งเสบียง จึงค่อยหยุดลง“แม่ทัพอวี้เหอให้ข้ามาเอาน้ำมันเพลิง เพื่อบีบบังคับให้องค์ชายแคว้นเซิ่งชาติชั่วคนนั้นลงมาจากภูเขา!”“โอ้ เผาภูเขาหรือ? ท่ามกลางหิมะหนาเช่นนี้ เผาติดง่ายนักหรือ?” มีคนถามขึ้นซางสิงอวี้แค่นหัวเราะเสียงเย็นชา “องค์ชายนั่นโง่เขลานัก หนีขึ้นไปบนภูเขาที่ต้นไม้หนาทึบ ขอเพียงมีน้ำมันเพลิงก็ไม่มีปัญหาแล้ว”“เข้าใจแล้ว เจ้าคอยประเดี๋ยว”“ลำพังข

ฉีซูเซี่ยนไม่เคยคาดคิดเลยว่าตนเองจะถูกหลอกด้วยกลอุบายเดิมซ้ำถึงสองครั้ง!ไม่นานมานี้กองทัพเป่ยตี๋ใช้กำลังพลเพียงน้อยนิดถ่วงเวลาการรุกโต้กลับ เขาไม่พบความผิดปกติและในยามนี้ ภายใต้สถานการณ์ที่เขารู้ดีอยู่เต็มอกว่ากำลังกองทัพของเป่ยตี๋ตอนนี้มีไม่เพียงพอ แต่ก็ยังถูกกลอุบายของกองทัพเป่ยตี๋ขัดขวางเอาไว้นอกอำเภออวี้เหวินอีกเขาเข้าใจผิด คิดว่าเป่ยตี๋ล่วงรู้กลยุทธ์ของเขา เพื่อรักษาเมืองทั้งสองแห่งไว้ จึงเลือกที่จะเคลื่อนย้ายกำลังพลมาประจำที่อำเภออวี้เหวินซึ่งมีกำแพงเมืองไม่สูงใหญ่มากนักทว่าผลลัพธ์เล่า?มือของฉีซูเซี่ยนภายใต้ชุดเกราะเหล็กกำลังสั่นเทาอย่างรุนแรง เขาไม่กล้าจะไปคิดเลยว่า เวลานี้หากกองกำลังภายใต้การนำทัพของแม่ทัพเผยถูกตีขนาบทั้งหน้าหลัง ผลลัพธ์จะลงเอยเช่นไรกองทัพใหญ่ถึงสี่หมื่นนายเชียว…หากว่า…เขาคิดมาถึงจุดนี้ ก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก สั่งให้ทหารห้าพันนายอยู่เฝ้ารักษาการณ์ที่อำเภออวี้เหวิน ส่วนกองทัพใหญ่ที่เหลือให้รีบมุ่งหน้าขึ้นเหนือด้วยความเร็วสูงสุดทันที!อำเภออวี้เหวินกับด่านอู่ตู้มิได้ห่างกันไกลมากนักโดยเฉพาะเมื่อไม่จำเป็นต้องอ้อมเส้นทางไม่ถึงสี่ชั่วยาม ฉีซูเซี

ท่ามกลางเสียงต่อต้านวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าทหารจำนวนมากเสียงของฉีซูเซี่ยนเคร่งขรึมและจริงจังอย่างไร้ที่เปรียบ “ท่านแม่ทัพเผย ได้โปรดหันกลับไปดูเหล่าทหารหาญเบื้องหลังท่าน โลหิตร้อนของพวกเขา ไม่ควรไหลรินให้กับคนเสเพลเพียงคนเดียวเด็ดขาด!”คำพูดที่ห้าวหาญตรงไปตรงมาเช่นนี้ยิ่งทำให้อารมณ์ของเหล่าทหารจำนวนมากพลุ่งพล่านมากขึ้นไปอีกฉีซูเซี่ยนหมุนตัวกลับด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ เขาวางมาดหยิ่งผยองว่าตนเองยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องไปสะสาง ไม่ว่างมาเสียเวลาให้กับซางสิงอวี้ที่นี่ทว่า แทบจะเป็นเวลาเดียวกับที่เขาหมุนตัวไปเสียงหนึ่งก็แว่วดังมาจากด้านหลัง…“แม่ทัพเผย! ผู้ว่าการสวี! ทั้งสองท่านได้โปรดไปช่วย… ช่วยรองแม่ทัพซางด้วย!”น้ำเสียงแหบพร่าและเหนื่อยล้า ดังขึ้นขัดจังหวะการประท้วงของเหล่าทหารผู้คนจำนวนไม่น้อยต่างหันหน้ามาสบตากันรองแม่ทัพซาง คือผู้ใดกัน?ซาง…ซางอย่างนั้นหรือ?!ไม่รอให้ทุกคนทันได้สติ ทหารนายนั้นก็กล่าวต่อทันที “เพื่อถ่วงเวลากองทัพหนุนเป่ยตี๋ ท่านรองแม่ทัพซางจึงปลอมตัวเป็นองค์ชายรอง… บัดนี้ ถูกศัตรูปิดล้อมอยู่บนภูเขาแล้วขอรับ”เสียงของทหารขาดห้วงเป็นระยะ แม้แต่แรงจะลงจาก

“ฉีซูเซี่ยน! ข้าไม่มีเวลามาเสียเปล่ากับเจ้าที่นี่ เจ้าตัดสินใจผิดพลาด เกือบทำให้กองทัพสี่หมื่นนายต้องตาย หากเจ้ายังคิดจะใช้อำนาจผู้ควบคุมทัพมาข่มข้า เช่นนั้นข้าก็ไม่รังเกียจที่จะสงเคราะห์ให้เจ้าไปสบายเสียแต่ตอนนี้ แม่ทัพอยู่แดนไกล ราชโองการมิอาจน้อมรับได้ทั้งหมด! เชื่อว่าฝ่าบาทจะทรงเห็นแก่ที่ข้าหลอกล่อกองทัพหนุนให้เปลี่ยนเส้นทาง และเผาเสบียงของกองทัพหนุน รวมถึงรักษาชีวิตของทหารสี่หมื่นนายเอาไว้ จะไม่ถือสาเอาความข้ามากนัก”“เจ้าว่าอย่างไร?”ซางสิงอวี้กำลังยิ้ม ทว่าคมดาบในมือกลับกดลึกลงไปในผิวหนังทีละน้อยฉีซูเซี่ยนสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบอันเฉียบคมที่ลำคอ ริมฝีปากของเขาขยับพะงาบ ๆเผยลิ่งหย่วนกล่าวโพล่งออกมาทันที “รองแม่ทัพซาง ข้าจะไปกับเจ้าด้วย!”ผู้ว่าการสวีเงียบงันครู่หนึ่ง “…”ครอบครัวและลูกหลานของเขาล้วนได้รับการช่วยเหลือจากซางสิงอวี้ ยิ่งไปกว่านั้น ศึกในครั้งนี้ล้วนอาศัยซางสิงอวี้ทุ่มเทกำลังทั้งหมดพลิกวิกฤติเลวร้ายให้กลายเป็นโอกาส!หากไม่มีซางสิงอวี้ บัดนี้เขาถึงแม้ตายไปก็ยากจะไปทูลขอขมาต่อฝ่าบาทดังนั้นในครั้งนี้เขาจึงไม่แยแสฐานะผู้ควบคุมกองทัพของฉีซูเซี่ยนอีกต่อไป จึงกล่า

วันนี้เมิ่งยางสวมชุดพิธีการสีน้ำเงินเข้มที่พระชายาหวายอ๋องเลือกให้ด้วยตนเอง บนชุดปักลวดลายวิหคสวรรค์ด้วยเส้นไหมห้าสีบริเวณปกเสื้อ ปลายแขนเสื้อ และชายเสื้อแต่งขอบด้วยแถบผ้าลายมังกรเมฆาสีแดง สายคาดเอวเส้นใหญ่สีนวลจันทร์รัดเน้นให้เอวดูคอดกิ่ว บนศีรษะสวมมงกุฎร้อยบุปผาประดับด้วยมุกและหยกดูระยิบระยับ แสดงให้เห็นถึงความสูงศักดิ์อย่างที่สุดนางนั่งอยู่ข้างกายพระชายาหวายอ๋อง คอยน้อมรับคำเยินยอและชื่นชมจากบรรดาสตรีสูงศักดิ์ของแต่ละตระกูลใหญ่และในตอนนั้นเอง เซิ่งจือหว่านก็เดินเข้ามาอย่างสง่างามเสียงสนทนาภายในห้องก็พลันหยุดชะงักฮูหยินหานลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก และทำความเคารพนาง “ถวายพระพรองค์หญิงชิ่งหนิง”บรรดาฮูหยินและคุณหนูตระกูลสูงได้ยินเช่นนั้นก็ตะลึงงันไปชั่วขณะ คล้ายกับเพิ่งจะนึกถึงสถานะของเซิ่งจือหว่านขึ้นมาได้ จึงรีบลุกขึ้นยืนตามกัน แล้วหันมาทำความเคารพนาง“ถวายพระพรองค์หญิงชิ่งหนิง”เซิ่งจือหว่านหลุบตาลง และสบเข้ากับดวงตาเปื้อนยิ้มของฮูหยินหานที่มองมา ทำให้เข้าใจได้ทันทีว่าอีกฝ่ายจงใจทำ นางพยักหน้ารับ แล้วจึงนั่งลงบนที่นั่งที่ฮูหยินหานสละให้ส่วนฮูหยินหานก็นั่งลงข้างกายนางหางตา