All Chapters of ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด: Chapter 361 - Chapter 370

การแจกเงินของจวนกั๋วกงบานปลายถึงขั้นมีคนตาย ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดมาถึงจวนองค์หญิงติงหลานรู้สึกสะใจยิ่งนัก “ทีนี้ก็ดีแล้ว ดูซิว่าจวนกั๋วกงจะจบเรื่องนี้อย่างไร คิดจะมาแย่งชิงความมงคลขององค์หญิงดีนัก ยามนี้มีคนตายแล้ว มีแต่ความอัปมงคลทั้งสิ้น!”เซิ่งจือหว่านขมวดคิ้วเหตุใดถึงมีคนตายได้? ยามที่จวนกั๋วกงแจกเงินรางวัล มิได้แจ้งให้ทางการมารักษาความสงบเรียบร้อยล่วงหน้าหรอกหรือ?นับตั้งแต่เกิดเหตุเหยียบกันตายคราวที่องค์หญิงใหญ่อภิเษกสมรสแล้วมีการโปรยเงินมงคล หลังจากนั้นไม่ว่าตระกูลใดในเมืองหลวงหากจะมีงานมงคล ต่างก็ต้องแจ้งให้ทางการทราบล่วงหน้า เพื่อส่งทหารมาช่วยรักษาความสงบเรียบร้อยร่วมกับผู้คุ้มกันของจวนทว่าจวนกั๋วกงเห็นได้ชัดว่ามิได้ทำเช่นนั้น “พอเถอะ อย่างไรเสียก็มีคนตาย คำพูดเช่นนี้ไม่ควรนำไปพูดภายนอก” อั้นจื่อเห็นสีหน้าขององค์หญิง จึงถลึงตาใส่ติงหลานคราหนึ่งติงหลานเบ้ปาก ก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “องค์หญิงจะเสด็จไปตรวจดูของหมั้นที่ท่านราชบุตรเขยส่งมาหรือไม่เพคะ? โดยเฉพาะห่านป่าตัวนั้น ช่างแสนรู้ยิ่งนัก”“ได้ยินฮูหยินเยี่ยบอกว่า ห่านป่าตัวนั้นท่านราชบุตรเขยเป็นผู้ลงมือจับมาด้วยตนเ

ฉีกั๋วกงยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น จึงเร่งให้รถม้ารีบมุ่งหน้ากลับจวนโดยเร็วยามนี้ผู้ที่ดูแลจวนกั๋วกงคือฉีเฟยหรุ่ยแม้การให้หญิงสาวที่ยังมิได้ออกเรือนมาจัดการเรื่องสมรสให้พี่ชายจะดูไม่ค่อยเหมาะสมนัก ทว่าหรุ่ยเอ๋อร์เฉลียวฉลาด ซ้ำยังคบค้าสมาคมกับเหล่าบุตรสาวตระกูลสูงศักดิ์มากมาย หากนางจะช่วยออกความเห็นเป็นการส่วนตัวก็คงไม่เป็นอันใดเพียงแต่เขาเพิ่งจะบอกเล่าความตั้งใจของตนออกไปฉีเฟยหรุ่ยกลับส่ายหน้าทันที “ท่านพ่อ เรื่องนี้เกรงว่ายังต้องรอไปก่อนเจ้าค่ะ”“ยังต้องรออีกรึ?”ฉีกั๋วกงทอดถอนใจ “เซิ่งจือหว่านมีราชบุตรเขยแล้ว แม้จะเป็นคนเสเพลที่ไม่มีดีสักอย่างก็ตาม แต่ด้วยนิสัยของซูเซี่ยน ในใจของเขาเกรงว่ายังคงมีหญิงแพศยาผู้นั้นอยู่ หากกำหนดการแต่งงานให้เร็วหน่อย ก็จะช่วยให้เขาตัดใจได้เร็วขึ้น”ความจริงแล้วนี่ต่างหากคือเรื่องที่ทำให้ฉีกั๋วกงโกรธแค้นที่สุดครานั้นเซิ่งจือหว่านถึงขั้นยอมอดอาหารเพื่อทูลขอพระราชทานสมรสกับฉีซูเซี่ยน ยืนกรานจะลดตัวมาแต่งเข้าตระกูลฉีให้ได้พวกเขาทั้งจวนกั๋วกงต่างพากันยืดอกอย่างภาคภูมิใจต่อหน้าผู้คนมากมาย และยังถูกผู้คนยกย่องว่ามีความสามารถในช่วงสองปีแรกเซิ่งจือหว่

สิ้นเสียงคำพูดของเซิ่งจือหว่านรถเข็นผู้ป่วยแบบเรียบง่ายคันหนึ่งก็ค่อย ๆ ถูกเข็นออกมาจากด้านในโรงหมอ ล้อที่ทำจากไม้บดลงบนแผ่นอิฐส่งเสียงดังครืดคราดฉีเฟยหรุ่ยไม่เข้าใจว่าเซิ่งจือหว่านคิดจะทำสิ่งใด ทว่าตามสัญชาตญาณกลับรู้สึกว่า เรื่องราวต่อจากนี้ไม่ควรให้ผู้คนโดยรอบได้เห็นทว่า มันสายเกินไปเสียแล้ว“ซี้ด——”“สวรรค์!”“นะ... นี่เกิดเรื่องอันใดกัน?”“คนผู้นี้ ก็น่าเวทนาเกินไป!”เมื่อฉีเฟยหรุ่ยมองเห็นคนบนรถเข็นผู้ป่วยได้อย่างชัดเจน ใบหน้าอันหมดจดดุจดวงจันทร์อันงดงาม ก็ฉายแววความหวาดกลัวและสะอิดสะเอียนออกมาทันที นางตกใจจนต้องก้าวถอยหลังไปสองก้าว“นะ... นี่มันอะไรกัน?” นางเบือนหน้าหนีทว่าในชั่วพริบตาถัดมา “หลิวซาง! ให้คุณหนูรองฉีได้ดูเต็มตาหน่อย!”สิ้นคำสั่ง มือข้างหนึ่งที่ดูบอบบางทว่ามีพละกำลังมหาศาลพลันกดร่างของฉีเฟยหรุ่ยเอาไว้ บังคับให้นางต้องมองลงไปยังแผ่นหลังที่สภาพน่าเวทนาเกินกว่าจะทนดูได้ของคนผู้นั้น“อ๊า!” ฉีเฟยหรุ่ยตกใจกลัวจนร่างแทบจะหงายหลังทว่าหลิวซางกลับใช้มือข้างหนึ่งควบคุมนางไว้จากทางด้านหลัง ทำให้นางหนีไม่ได้ และหลบไม่พ้น ทำได้เพียงหลังจากตกอยู่ในความหวาดกลัวอ

“เสด็จพี่ทรงได้ยินหรือไม่เพคะ? ฉีกั๋วกงถึงกับกล้าเรียกขานนามของข้าโดยตรง ก่อนหน้านี้เขาเรียกนามข้า ข้าใจกว้างไม่ถือสาหาความ ยามนี้ก็ยังเป็นเช่นนี้อีก”“การไม่เคารพข้าก็เท่ากับไม่เคารพราชวงศ์ เสด็จพี่สามทรงคิดว่าพวกเขาเคารพท่านหรือเพคะ?”“เจ้า...” ฉีกั๋วกงชะงักไป เมื่อสบเข้ากับสายตาที่มองมาจากองค์ชายสาม จึงได้แต่ข่มกลั้นอารมณ์แล้วเอ่ยใหม่อีกครั้งว่า “เป็นเพราะราคาที่องค์หญิงทรงเอ่ยมานั้นมากเกินไปจริง ๆ ยาสมานแผลทองคำอย่างมากก็แค่หนึ่งพันตำลึง นี่ห้าพันตำลึงรึ?! ขออภัยที่กระหม่อมหูตาคับแคบ ยังมิทราบเลยว่าจะมีคนโง่เง่าที่ใดยอมควักเงินตั้งมากมายเพื่อซื้อยาเพียงขวดเดียว”“...” เซิ่งจือหว่านเลิกคิ้ว “อย่างไรกัน ท่านกั๋วกงมิทราบหรอกหรือว่าฉีซื่อจื่อก็ได้ใช้ยาของเราไปแล้ว และยาขวดนี้ก็คือขวดที่เขาใช้เงินห้าพันตำลึงประมูลมาจากหอฉีเจิน?”“หากท่านกั๋วกงไม่เชื่อ ก็สามารถไปสอบถามที่หอฉีเจินได้ ท่านเป็นบิดาของฉีซื่อจื่อ คิดว่าเถ้าแก่ของหอฉีเจินคงไม่ปิดบังท่านหรอก”เซิ่งจือหว่านเอ่ยพร้อมรอยยิ้มสีหน้าบนใบหน้าของฉีกั๋วกงแข็งค้างไปโดยสิ้นเชิงดังนั้น คนโง่เง่าที่เขาเพิ่งด่าไปเมื่อครู่ กลับกลายเป

ซางสิงอวี้ฉีกยิ้มกว้าง ออกแรงเพียงเล็กน้อย ก็โยนเถียนเมิ่งเหนียนใส่ร่างของผู้ติดตามทั้งสองคนผู้ติดตามทั้งสองเซถอยไปด้านหลัง และพยุงตัวอย่างทุลักทุเลถึงจะกลับมายืนมั่นคงได้“เช่นนั้นก็ช่างบังเอิญเสียจริง” ซางสิงอวี้โน้มตัวลงมา “ชาวเป่ยตี๋น่ะ คนไม่เอาถ่านอย่างข้าเคยเห็นมาแล้วจริง ๆ!”“เจ้าน่ะหรือ? เคยเห็นแล้วอย่างไร? คงมิใช่ว่าถูกทำให้ตกใจกลัวจนร้องไห้หรอกกระมัง” เถียนเมิ่งเหนียนเอามือเกาะผู้ติดตามทั้งสองเพื่อพยุงตัวลุกขึ้นยืนซางสิงอวี้มองเขาประหนึ่งมองคนโง่ผ่านไปครู่หนึ่ง ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยว่า “อ้อ— จริงด้วย ข้าเกือบลืมไปเลยว่า ด้วยฐานะเช่นเจ้า ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะตามเสด็จฝ่าบาทไปที่ลานฝึก”บิดาของเถียนเมิ่งเหนียนเป็นเพียงขุนนางขั้นสี่ ทั้งยังมิได้อยู่ในเมืองหลวงด้วยซ้ำ“จะ... เจ้าหมายความว่าอย่างไร! เจ้าดูถูกข้าหรือ?!” เถียนเมิ่งเหนียนได้ยินเช่นนั้นก็ระเบิดอารมณ์ขึ้นมาทันทีซางสิงอวี้มีสิทธิ์อะไรมาดูถูกเขา?!ซางสิงอวี้ใช้นิ้วแคะหู “เอาอย่างนี้ พวกเรามาเดิมพันกันเป็นอย่างไร?”“เจ้าว่ามา!” เถียนเมิ่งเหนียนถลึงตาใส่เขา“พวกเราไปสนามรบม่อเป่ยด้วยกัน แล้วดูว่าผู้ใด