All Chapters of โชคชะตานำพารัก: Chapter 41 - Chapter 50

เรื่องเช่นนี้นับว่าไม่แปลกหรือผิดแผก เพราะไม่ว่าเรือนตระกูลใด การแต่งงานของบุตรหลานล้วนจัดการผ่านผู้อาวุโสทั้งสิ้นเพียงแต่จิวซินนั้นว่าที่เจ้าบ่าวของนางออกจะเผด็จการสักหน่อยการหายตัวไปของคุณชายหนิงมิได้สร้างความแปลกใจหรือแปลกใหม่อันใดต่อจิวซินในฐานะบ่าวนางไม่มีสิทธิ์สงสัยในตัวเจ้านายอยู่แล้ว ว่าเขาหายไปทำอะไรทางใด หรือต่อให้มิใช่ฐานะนั้น นางก็ไม่รู้สึกสงสัยเช่นกันคนผู้หนึ่งออกจากเรือนไปทำภารกิจติดต่อกันหลายวันมิได้กลับมา บ้านใดเรือนใดก็เป็นทั้งนั้น บิดาของนางเองก็หายตัวไปเป็นเดือนสองเดือน กว่าจะกลับมาค้างที่เรือนได้สักคืนยังยากยิ่งดังนั้น การที่จ้าวหนิงหลงหายตัวไปหลายวัน จิวซินจึงอยู่อย่างสงบเสงี่ยมอยู่ในเรือนหนังสือ พำนักอยู่ในห้องตำราทั้งกลางวันกลางคืน ท่ามกลางหนังสือมีค่านางทำงานไปเรื่อยๆ อย่างมิรู้เบื่อหน่ายเลยสักคราเช่นนี้พ่อบ้านจิ้นจึงรู้สึกโล่งใจ การจับตาดูจิวซินมิให้อีกฝ่ายไปซุกซนทางใดตามคำสั่งอันน่ากังขาของคุณชายหนิง จึงดำเนินไปอย่างเรียบง่าย โดยไม่มีพิรุธให้เจ้าตัวสงสัยจนต้องระแวดระวังอันใดจิ้นเหอเองที่ติดตามบิดาเพื่อเรียนรู้งานยังมิอาจล่วงรู้เลยว่าสหา

วันนี้ในวังมีงานเลี้ยงวันเกิดขององค์หญิงห้าองค์หญิงพระองค์นี้ค่อนข้างสนิทสนมกับจ้าวหนิงหลงเป็นพิเศษ ดังนั้นชายหนุ่มจึงมาร่วมงานดั่งเช่นทุกปี และก็ยังคงเป็นเหมือนเช่นเคยที่บรรดาคุณหนูสูงศักดิ์ซึ่งเป็นสหายกับองค์หญิงต่างก็มาร่วมงานเพื่อที่จะได้ยลโฉมจ้าวหนิงหลงอย่างใกล้ชิดสถานที่จัดงานเลี้ยงฉลองงดงามตระการตา ทุกทิศตกแต่งด้วยมวลบุปผาผสานแพรพรรณล้ำค่า เมื่อมีเหล่าคุณหนูสูงศักดิ์มาเยือน บรรยากาศในงานยิ่งงดงามละลานตาแม่นางทั้งหลายรูปโฉมเฉิดฉาย กิริยาอ่อนหวานนุ่มนวลชวนพิศ เป็นความงามที่ทั้งยั่วยวนและเชิญชวนหมู่ภมรให้ตกบ่วงโดยแท้“พี่สี่”องค์หญิงห้าเดินยิ้มหวานเข้ามาหาจ้าวหนิงหลงอย่างแช่มชื่น พาให้รอบด้านสดใสจับตา“น้องมีสหายจะแนะนำให้พี่สี่รู้จักเพคะ”กล่าวพลางดึงมือของคุณหนูเฉินมาด้านหน้ากระทั่งร่างอรชรอ้อนแอ้นเซถลาเกือบชนกับร่างหนาหวุดหวิดจ้าวหนิงหลงก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าว เขามิได้ใสซื่อถึงขนาดมองมารยาไม่ออก ยิ่งมิใช่บุรุษใจดีมีเมตตาถึงขั้นแตะเนื้อต้องตัวอีกฝ่ายเพื่อจับประคองไว้ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยนต่อธารกำนัลตามแผนนั้น เพียงปล่อยให้บ่าวคนสนิทของอีกฝ่ายเข้ามาประคองอย่างถนัดถนี่คุณ

“อา...” ลู่ชิงครางในลำคออย่างรู้สึกผิด นางเพิ่งนึกได้ว่าเผลอพูดจาตามความรู้สึกจริงๆ ไปเสียได้ หญิงสาวหัวเราะแห้ง รีบแก้ตัวว่า “ข้าแค่ฝันเฟื่องเกินไปหน่อย สตรีเช่นพวกเราย่อมมีความฝันใช่หรือไม่? ข้าก็เพียงปรารถนาแต่งงานกับบุรุษสักคนที่มีข้าเป็นภรรยาเพียงผู้เดียว แล้วก็นะ ข้าก็ภาวนาให้เจ้าได้เจอบุรุษเช่นนั้นเป็นสามีเช่นกัน แต่คงยาก เพราะแม้บุรุษหนุ่มแน่นผู้หนึ่งยังมิแต่งสตรีใดเข้าเรือน แต่ใครจะรับประกันได้เล่าว่าฉากหลังเขาจะงดเว้นอิสตรี ระหว่างรอแต่งภรรยา ทุกค่ำคืนคงเป็นราตรีห่มวสันต์แสนดี เอาแต่ใจกับพวกนางไม่ว่างเว้น”“อาชิง!”ยิ่งพูดยิ่งไปกันใหญ่ จิวซินแทบบีบคอสหายแล้ว“อ๊า...ข้าขอโทษ ข้าพูดมากเกินไปเอง”แม่นางน้อยสองคนจากเดิมกอดกันอย่างรักใคร่จึงตีกันไปมาอย่างซุกซน จากนั้นก็ส่งเสียงหัวเราะคิกคัก ถกเถียงไม่หยุด“เจ้ามือหนักยิ่ง” ลู่ชิงโอดครวญ พลางจับมวยผมที่เริ่มยุ่งเหยิงของสหาย ยามนี้จิวซินเปลี่ยนมาแต่งกายเป็นหญิงสาว การทะเลาะกันจึงทำให้เส้นผมที่เกล้าไว้อย่างประณีตเริ่มหลุดลุ่ยระข้างแก้ม“เจ้าเองก็วาจาหนักหน่วงดุจหินถ่วง ข้ายิ่งทำใจไม่ได้อยู่ ได้ฟังวาจาของเจ้าเข้าไป แทบกลั้นใจตายเพรา

ยามเช้าของวันต่อมาลู่ซินฉีร่วมอาหารมื้อเช้ากับเซียวอวิ๋นเหมือนทุกวัน หลังจากนั้นก็ประคองภรรยาเดินเล่นรับแสงแดด โดยมีแม่นมอุ้มบุตรชายเดินด้วยกัน“ช่วงนี้กิจการร้านค้าไม่มีปัญหาให้สะสาง ข้าสามารถอยู่เป็นเพื่อนเจ้าได้หลายวันเชียว”ลู่ซินฉีกล่าวยิ้มๆ มือหนึ่งประคองเอวคอดกิ่วของเซียวอวิ๋น อีกมือหนึ่งจับมือนางไว้ให้ก้าวเท้าไปตามทางเซียวอวิ๋นเหลือบตามองลู่ซินฉีนิ่งๆ มิเอ่ยวาจา เพียงรู้สึกได้ถึงกลิ่นกายอันคุ้นเคยของสามีที่บัดนี้มีกลิ่นอายของสตรีอื่นผสมปนเปฉับพลันนางให้รู้สึกอยากคลื่นเหียน คล้ายจะอาเจียนออกมา ฝ่ามือเล็กของตนในฝ่ามือใหญ่ของคนเป็นสามีเริ่มสั่นเทาอย่างยั้งไม่อยู่หญิงสาวเพียรระงับไว้ ค่อยๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมเบาๆดวงตาคมดำบนใบหน้าหล่อเหลาฉายแววฉงน เมื่อรับรู้ได้ถึงความเย็นชาสายหนึ่งจากคนเป็นภรรยาคล้ายกับว่ามีกำแพงที่มองไม่เห็นค่อยๆก่อตัวกางกั้นระหว่างกันเซียวอวิ๋นรู้สึกพะอืดพะอมเต็มที นางไม่รู้เช่นกันว่าเหตุใดตัวเองถึงมีอาการรุนแรงเยี่ยงนี้ เป็นอาการที่นางไม่เคยคาดคิดว่าจะเป็น ยิ่งเห็นเขาทำตัวปกติไม่รู้สึกรู้สาหลังจากไปร่วมหลับนอนกับสตรีอื่น

ความเงียบเกิดขึ้นท่ามกลางสายลมที่พัดพาเบาๆ ทว่ากลับทำคนเหน็บหนาวอย่างประหลาดยิ่งเห็นสีหน้าของพี่ชาย ลู่ชิงก็ยิ่งร้องไห้ จิวซินที่ยังพอครองสติได้ ค่อยๆ เอ่ยต่ออย่างระมัดระวังว่า“พี่ฉี ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านรักพี่สาวเซียวมากมายปานใด เมื่อก่อนในขณะที่ท่านรักนางก็มีบุรุษอื่นรักนางเช่นกัน พวกบุรุษเหล่านั้นทั้งหน้าตาหล่อเหลาทั้งฐานะชาติตระกูลสูงส่งนัก แต่พี่สาวเซียวกลับตัดสินใจเลือกแต่งให้พี่ฉีของพวกเรา”ที่เป็นเพียงวาณิชย์ธรรมดา...ประโยคหลังนางมิได้เอ่ยออกมา แต่คาดว่าเจ้าตัวน่าจะระลึกได้จิวซินเห็นอีกฝ่ายคล้ายสะอึกจุกในลำคอยามสดับฟังดรุณีที่รักดุจน้องสาวแท้ๆ ลู่ซินฉีพลันนึกถึงเมื่อก่อนตอนที่จิวซินเสี่ยงตายช่วยเขายื้อแย่งเซียวอวิ๋นจากชายอื่นที่หมายมาดเข้ามาติดพันนาง บุรุษแต่ละคนงามสง่าโดดเด่น ความสามารถเป็นเลิศเซียวอวิ๋นถูกรายล้อมด้วยเอกบุรุษ เขาได้นางมาไม่ง่ายเลยจิวซินรวบรวมความกล้าเอ่ยอีกประโยค “แต่ยามนี้ ท่านกำลังทำพี่สาวเซียวเอาใจออกหากแล้วรู้หรือไม่ นางเริ่มหมดรักท่านแล้วนะ สตรีน่ะ ต่อให้แสร้งใจกว้างเพียงใดก็คงยอมรับไม่ไหวที่สามีซึ่งโอบกอดคลอเคลียกับตนเองในราตรีก่อน วันต่อมาก็ไ