All Chapters of โชคชะตานำพารัก: Chapter 51 - Chapter 60

“แต่เจ้าเล่า? คู่หมายของเจ้าเป็นถึงองค์ชาย ทั้งมิได้มีใจให้กัน ปัญหาหลังเรือนของเจ้าคงมิได้จัดการง่ายดายเช่นนี้กระมัง อาซิน... ข้าไม่อยากให้เจ้าแต่งงานเลย”พูดออกไปแล้วน้ำตาก็ปริ่มๆ พาลจะไหล นึกห่วงใยสหายยิ่งนักในขณะที่คนฟังเรียวคิ้วโก่งพลันขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นไปอีกนางเองก็คิดเหมือนลู่ชิงนั่นล่ะ เฮ้อ...เมื่อสองดรุณีมีความคิดและความกลัวตรงกัน ดังนั้นการหนีอย่างไม่สนใจดินฟ้าจึงเป็นวิธีที่ดีจิวซินกับลู่ชิงเข้าไปอำลาลู่ซินฉีกับเซียวอวิ๋นในเรือนหลักทันทีแล้วพากันจากไปอย่างไม่รั้งรอ จิวซินให้ลู่ชิงกลับสกุลลู่ไปก่อน เพื่อฝากจดหมายไปกับผิงเอ๋อร์ ซึ่งเขียนบรรยายอาการป่วยหนักจนไม่สามารถพบเจอผู้คน ฝากบิดาเข้าเฝ้าเพื่อขอพระราชทานเลื่อนงานแต่งออกไปอีกสักระยะหนึ่ง ส่วนตนเองก็ปลอมตัวหนีต่อไป ทำใจได้เมื่อใดค่อยกลับมาตำหนักตั้งตระหง่านทางทิศเหนือในวังหรงเสียนจ้าวหนิงหลงกำลังยืนมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างระหว่างฟังคำรายงานความคืบหน้าในการตระเตรียมพิธีอันเป็นมงคลที่จะมาเยือนจากขันทีคนสนิท จากนั้นยังชี้แนะแจกแจงทุกสิ่งด้วยตนเองตั้งแต่ตกลงแต่งงาน ชายหนุ่มทำเช่นนี้อยู่หลายวันแล้วในความคิดของเข

บุรุษหนุ่มที่มองนางไม่วางตามีหรือจะช้า เขารีบคว้านางเอาไว้แล้วกระชากกลับมาอย่างเร็วจิวซินพลันตกใจจนตาโต เมื่อรับรู้ได้ถึงความอุ่นร้อนสายหนึ่ง เป็นวงแขนแข็งแรงที่โอบกระชับแนบแน่นคุณชายหนิงกอดนาง!จ้าวหนิงหลงมิได้กอดอย่างเดียว แต่ยังจับร่างนุ่มพลิกหนึ่งตลบ ให้นางอยู่ด้านในรถม้า มือหนึ่งรวบเอว อีกมือหนึ่งเท้ายันกับผนังรถ ใช้กายแกร่งพันธนาการกายบางพร้อมบดบังวิสัยทัศน์ท่วงท่านี้คือการทาบทับกัน เพียงแต่มิได้นอนราบเท่านั้นจิวซินจึงมองเห็นเพียงแผ่งอกหนา เมื่อเงยหน้ายังเห็นเพียงดวงตาคมกริบอันเต็มไปด้วยความเร่าร้อนริมฝีปากของทั้งสองใกล้กันปานนั้น แทบแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกันหญิงสาวเบิกตามอง นางแสนจะงุนงง จังหวะนั้นยังได้ยินเสียงชายเหนือร่างตะโกนสั่งสารถี“ไปตรอกหย่งเซิน ส่งคุณหนูถึงจวนหยาง”“หืม?”ดวงตาจิวซินเต็มไปด้วยคำถามจ้าวหนิงหลงกระตุกยิ้ม ก้มหน้ากระซิบ ริมฝีปากชิดริมหูนาง “หยุดหนีได้แล้ว กลับไปเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวซะ!”“หา!”เคยเห็นคนตกใจจนลิ้นแข็งตัวชาหรือไม่?จิวซินกำลังตกอยู่ในสภาพนั้นโดยสมบูรณ์แล้ว ทั้งยังอยู่ในท่วงท่าหมิ่นเหม่ที่สามารถกระทำได้เฉพาะกั

ก่อนหน้านี้ตอนที่ปลอมตัวเป็นบ่าวชาย จิวซินมักจะร่าเริงกระปรี้กระเปร่า ทว่ายามนี้นางกลับทำตัวระแวงอย่างน่าเอ็นดูจิวซินไม่รู้ตัวว่าเผลอแสดงท่าทางยั่วยวนในสายตาใครออกไปจ้าวหนิงหลงก้มมองนางในอ้อมแขนยิ้มๆ ในขณะจิวซินขดตัวกับอ้อมแขนของเขาอย่างแข็งทื่อไปหมดหลังจากเรียกสติที่แตกกระจายของตนกลับมาได้ นางรีบแค่นเสียงแผ่วเบา “ทะ...ท่าน” พลางชี้นิ้วสั่นเทาไปทางเรือนหนึ่ง“ไปทางนั้นๆ อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด ...ข้าอาย”ยามเอ่ยเสียงหวาน สองแก้มยิ่งแดงปลั่งดั่งจะกลั่นโลหิตได้จ้าวหนิงหลงกลั้นยิ้มจนปวดกราม “เจ้ารู้จักเขินอายแล้ว? ตอนปลอมตัวเป็นบ่าวชาย ไม่เห็นหน้าแดง อุ๊บ!”จิวซินรีบปิดปากคนพูดมากทันที เหตุใดคุณชายหนิงของนางจึงกลายเป็นบุรุษเช่นนี้ ทั้งดุดันและเอาแต่ใจยิ่ง ยังดีที่ทางหลังเรือนเส้นนี้ไม่มีบ่าวไพร่เดินขวักไขว่เพ่นพ่าน มิเช่นนั้น นางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดเล่า ในจวนแห่งนี้นางคือคุณหนูน้อยผู้น่ารักงดงามตั้งแต่เกิดเชียวนะ“ทางนี้ เลี้ยวซ้ายๆ”แขนนุ่มข้างหนึ่งของหญิงสาวกอดรัดลำคอของชายหนุ่ม ส่วนมืออุ่นนิ่มอีกข้างยังคงประกบปิดริมฝีปากร้อนชื้นของเขาเอาไว้ทั้งหอมทั้งเรียบลื่น

หยางเซิงหัวเราะฮ่าๆ จนน้ำตาไหล ถึงขั้นสำลักลมหายใจ เขายกชาขึ้นจิบอึกหนึ่ง ตบอกตัวเองอยู่หลายทีกว่าจะพูดออกมาได้ “สิ่งใดที่เรียกว่าวาสนาบรรจบโชคชะตานำพา ข้าเพิ่งได้ประจักษ์วันนี้เอง ที่แท้เพราะจิวซินบังเอิญปลอมตัวไปอยู่ในคฤหาสน์แห่งนั้น องค์ชายสี่ถึงได้เปลี่ยนใจ แรกเริ่มพระองค์ทำเอาฮ่องเต้กับข้าต้องตกใจกับท่าทางเปี่ยมโทสะไม่ยินยอม บอกว่าจะหนีออกจากวัง อย่างไรก็ไม่แต่งงาน ท้ายที่สุดกลับถึงขั้นสาบาน”จิ่วฮุ่ยไม่เข้าใจ “ท่านพี่ ท่านกำลังพูดถึงสิ่งใดหรือเจ้าคะ?”ชายวัยกลางคนดึงมือภรรยามากอบกุมเพิ่มความอบอุ่นก่อนตบหลังมือนุ่มเบาๆ แล้วกล่าว “องค์ชายสี่สาบานต่อข้า ว่าจะไม่รับสาวงาม ไม่แต่งอนุ แม้แต่สาวใช้อุ่นเตียงก็ไม่รับ เขาจะมีเพียงจิวซินของพวกเรา แค่คนเดียว”“สวรรค์!” จิ่วฮุ่ยยกมือข้างที่ว่างป้องปากตนเองอย่างตื่นเต้น ท้ายที่สุดกลับร้องไห้อย่างตื้นตัน น้ำตาเปรอะเปื้อนไปหมดหน้าตาน่าเกลียดตามที่หยางเซิงคิดไว้ทุกประการการแต่งงานย่อมเกิดขึ้นเป็นที่แน่นอน ทว่านั่นกลับมิใช่เพราะพระดำรัสของฮ่องเต้ แต่กลับเป็นเพราะลิขิตสวรรค์ เป็นเพราะโชคชะตานำพาซึ่งคนสองคนให้มาเจอกันอย่างมิอา

หอสุราเปิดใหม่ รสชาติอาหารถูกปาก สุราหอมละมุนถูกใจ ในห้องสุราชั้นสามทิวทัศน์จากห้องสูงยิ่งงดงามจับตาจิวซินจึงอารมณ์ดีทั้งสุขใจมาก นางยิ้มจนตาหยีเป็นเสี้ยวจันทร์ เรียกได้ว่าเสียกิริยาอย่างที่สุดจ้าวหนิงหลงเองก็เกือบจะหลุดหัวเราะออกมาจึงรีบหันหน้าหนีแล้วกระแอมเสียงเบา “เจ้าเก็บอาการหน่อย”อยู่ในห้องสองต่อสองหรืออยู่ในหุบเขาซ่อนเมฆามีแต่คนกันเองก็คงไม่เป็นไรหากภรรยาจะหลุดกิริยาไปบ้าง แต่ธารกำนัลบนชั้นสามแห่งนี้แม้มีคนไม่มากหากแต่ก็เป็นบุคคลระดับไม่ธรรมดา หลายคนยังรู้ฐานะของเขา แน่นอนว่าย่อมรู้ฐานะของว่าที่พระชายาอย่างจิวซิน ชื่อเสียงของนางสำคัญยิ่งจิวซินเองก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควรจึงรีบเก็บอาการเบิกบานร่าเริง เผยเพียงด้านสงบเสงี่ยมนุ่มนวลและอ่อนโยนดุจสายน้ำ นางได้ร่ำเรียนมาไม่น้อย มิใช่เรื่องยากที่จะทำ ท่วงท่ากิริยาเช่นนี้ดุจนางหงส์เลยทีเดียวจ้าวหนิงหลงก้มหน้ากระซิบ “กินเสร็จแล้วอยากไปเที่ยวที่ใดต่อ”หญิงสาวทำท่าคิด “อืม...”ชายหนุ่มเห็นนางลังเลจึงคิดว่าคงมีหลายที่ที่อยากไปจึงช่วยนางตัดสินใจ “หอเงิน ร้านเครื่องประดับ?”จิวซินส่ายหน้า “หม่อมฉันมีเยอะแล้ว”จ้าวหนิงหลงหรี่ตา “