All Chapters of โชคชะตานำพารัก: Chapter 21 - Chapter 30

ภายใต้แสงเทียน หลังโต๊ะทรงเตี้ย บุรุษหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง เรือนผมปล่อยสยาย เครื่องหน้าคมคาย กลิ่นอายไม่ธรรมดา กำลังนั่งนิ่ง ทั้งๆ ที่นั่งเฉยๆ ทว่าทุกสิ่งหลอมรวมอย่างลงตัวจนเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบนั้นกำลังแผ่ซ่านเสน่ห์แห่งบุรุษเพศออกมามากล้นหากเอ่ยตามจริง ล้วนเป็นเพราะความสูงศักดิ์ที่เพียรซ่อนเร้นเอาไว้ ทว่าอย่างไรก็เก็บงำไม่มิด กระนั้นรัศมีเปล่งประกายชวนสนเท่ห์จึงเผยออกมาไม่ขาดสาย นำพาความยวนใจแห่งชายชาญอันมีบรรทัดฐานความเป็นสุภาพชนที่ผสานความละมุนละไมดุจสายน้ำให้อบอวลทั่วห้องไม่ว่าสตรีใดหากได้ยลในยามนี้ล้วนปรารถนาพลีชีพขอแค่ได้อยู่เคียงข้างเพียงราตรี ทว่าสตรีผู้หนึ่งนอกจากไม่พิศให้ละเอียดด้วยสายตาอันเผลอไผลคลั่งไคล้ นางกลับนั่งหลับสัปหงกไปแล้วไม่สนใจเสน่หาอันยั่วยวนเกินมาตรฐานนี้สักนิดชายหนุ่มผู้กำลัง ‘แสร้ง’ สนใจเพียงม้วนตำราในมือค่อยๆ เหลือบตาขึ้น ก่อนจะมุ่นคิ้วแล้วถอนหายใจออกมายาวเหยียด เมื่อมองเห็นคนตัวเล็กแอบนั่งขดตัวหลับอย่างน่าสงสารเยี่ยงนั้นแม้เขาจะเป็นบุรุษ ทว่าย่อมรู้ดีว่าดึกดื่นปานนี้ คุณหนูผู้หนึ่งน่าจะทำสิ่งใดอยู่ ซึ่งนางควรได้นอนหลับบนเ

“มีสิ่งใดหรือ?” เขาถามอย่างสงสัยอีกฝ่ายหันมาตอบตามสัตย์ “คุณชาย หญ้าต้นนี้บางทีอาจเป็นสมุนไพรใช่หรือไม่?”จ้าวหนิงหลงแทบหัวเราะ “ระหว่างทางที่เดิน เจ้าลอบสำรวจต้นไม้ใบหญ้าไปตลอดทางนี่เพราะคิดว่าพวกมันอาจเป็นสมุนไพรหรือ?”คนตัวเล็กพยักหน้ายิ้มกว้าง “แต่บางทีพวกมันอาจไม่ใช่ ข้าน้อยแค่สงสัยไว้ก่อน ค่อยจดจำแล้วนำไปศึกษาภายหลัง ได้ออกมาข้างนอกเช่นนี้นับเป็นโอกาสอันดีที่หาได้ยากยิ่ง”ชายหนุ่มเลิกคิ้วนึกสนใจขึ้นมา “เจ้าชอบศึกษาสมุนไพร?”จิวซินกะพริบตา “ข้าน้อยมีความฝันได้ท่องหล้าศึกษาทุกอย่างเมื่อมีโอกาส มิใช่แค่สมุนไพรแต่เรื่องดินฟ้าอากาศก็ชอบขอรับ”จ้าวหนิงหลงเลิกสนใจนาง พลางก้าวเดินต่อ “อยากท่องหล้าแล้วมาเป็นบ่าวให้ข้าทำไมกัน?”น้ำเสียงของจิวซินเจือแววเศร้าโศก “ข้าน้อยมีใจแต่ไม่มีโอกาสเหมือนผู้อื่นเท่านั้น”ไม่มีโอกาส? จ้าวหนิงหลงมุ่นหัวคิ้วแน่น คำว่าไม่มีโอกาสของคุณหนูผู้หนึ่งย่อมแตกต่างจากคนชั้นล่างที่ด้อยโอกาสแน่นอนการเกิดเป็นธิดาขุนนางจำต้องรอเวลาออกเรือนตามรับสั่งสินะชายหนุ่มเดินทางต่อด้วยฝีเท้าหนักอึ้งเล็กน้อย เมื่อขบคิดได้ว่าหนึ่งในตัวการสำคัญที่ทำให้ใครบางคนไม่มีโอกาสท่องหล้าดั

ผ่านไปเพียงอึดใจ คนหนึ่งเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นจัด “ศิษย์พี่สี่ เขามิใช่บุรุษ แต่เป็นสตรีปลอมตัวมา”“...!?” จิวซินพลันหนังตากระตุก“ไม่ผิด นางมิใช่บุรุษ!”ผู้เอ่ยมีนามว่าหลิงฉี นางมีประสบการณ์ช่ำชองการแปลงโฉมเป็นชายหนุ่มบ้างชายแก่บ้างตามวาระโอกาสมาโดยตลอดเพื่อท่องหล้า ฝ่ายุทธจักร และมีรักปักใจกับบุรุษที่เป็นศิษย์พี่รองของตน ดังนั้น ไม่ว่าใครก็ตามได้อยู่ใกล้กับจ้าวหนิงหลงซึ่งเป็นคนที่นางหมายปอง ย่อมไม่น่าไว้วางใจทั้งสิ้น ปราดแรกนางมองจิวซินเป็นเพียงหนุ่มน้อย แต่นั่นก็มากพอแล้วให้นางหึงหวงอย่างไร้เหตุผลยามนี้เมื่อประสบการณ์ที่สั่งสมทำให้นางมองออกในทันทีทันใดว่าคนตรงหน้าปลอมตัวเป็นชาย ความไร้เยื่อใยปราศจากไมตรีจึงส่งพลังหึงโหดให้นางพร้อมห้ำหั่นอีกฝ่าย แม้มิใช่ศัตรูคู่อาฆาตกันมาก่อนสตรีอีกคนแค่นเสียงรอดไรฟัน “ช่างชั่วช้านัก กล้าปลอมเป็นชายเพื่อเข้าใกล้ศิษย์พี่รองของข้ารึ?”นางมีนามว่าซีผิง เป็นสตรีอีกผู้หนึ่งที่พึงใจในตัวจ้าวหนิงหลง หรือก็คือศิษย์พี่รองของตนเช่นกันทั้งสองคนสืบเท้าเข้าประชิดจิวซินอย่างดุดันคุกคามควรต้องทราบว่าจ้าวหนิงหลงนั้น ต่อให้เป็นเพียงสามัญชนก็ยังเปี่ยมเสน่ห์ดึง

เงียบวังเวงประดุจสุสาน ประหนึ่งพื้นที่รกร้างทุกคนกลางลานยามนี้เบิกตากว้างกันถ้วนหน้า โดยเฉพาะซีผิงกับหลิงฉี พวกนางอ้าปากค้าง ดวงตาแทบถลนออกมา“ศิษย์พี่รอง มะ...หมายความว่าอย่างไร?”เป็นหลิงฉีที่ละล่ำละลักถามออกมาอย่างยากเย็นจ้าวหนิงหลงปรายตามองนิ่งๆ ทว่ากลับแผ่ซ่านกลิ่นอายชวนหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ“ข้ากล่าวชัดเจนถึงเพียงนี้ เหตุใดไม่เข้าใจ?”ชายหนุ่มหันกลับไปประสานหมัดทางผู้อาวุโสหนึ่งเดียว ก่อนกล่าวเสียงเนิบ“อาจารย์ หวังว่าท่านจะให้ความเป็นธรรมแก่คู่หมั้นของศิษย์ นางไม่ควรเจออิทธิ์ฤทธิ์หึงโหดปราศจากเหตุผลจากคนที่ไร้ฐานะในใจข้า ศิษย์น้องทั้งสองแม้หวังดีด้วยห่วงใยจากใจจริงต่อข้า แต่ทว่าพวกนางมิใช่คนรัก ยิ่งไม่มีอภิสิทธิ์เทียบเท่าหญิงที่กำลังจะแต่งงานกับข้า”ช่างเป็นวาจาเถรตรงที่ร้ายกาจราวอัสนีบาตฟาดหน้าซีผิงกับหลิงฉีให้รู้สึกหน้าชาลิ้นแข็งไปหมด“สะ...ศิษย์พี่รอง”สตรีทั้งสองโอดครวญพร้อมเพรียง ทว่าเพียงกลั้นใจเอ่ยได้แค่นั้น กลับถูกสายตาเย็นเยียบของอาจารย์ฝูมองมา ตามด้วยคำสั่งเย็นชาที่ส่งให้หยุนเต๋อ“พาศิษย์สองคนนี้ไปขังในค่ายกลขจัดมาร”“หา! อาจารย์”สองสตรีกรีดร้องดังล

“เจ้าคือเสี่ยวเมาของข้า...”ชายหนุ่มพึมพำเสียงทุ้มพร่าใส่ใบหน้างามที่หลับตาพริ้มมิได้สติ “ต่อไปหากใครรังแกเจ้า เจ้าต้องหลีกให้ห่างคนผู้นั้นแล้วมาบอกข้า ข้าจะจัดการให้เจ้าเอง แต่มีข้อแม้ว่าต้องฟ้องร้องต่อข้าผู้เดียว รู้หรือไม่?”จะด้วยฤทธิ์สุราหรืออะไรก็สุดรู้ จู่ๆ เขาก็นึกอยากหยิกแก้มนางชายหนุ่มเอื้อมมือโอบอุ้มพวงแก้มนุ่มอย่างถนอม ก่อนเกลี่ยนิ้วแล้วลูบเบาๆ ที่แก้มนวลบนใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้แดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้ามีสายตาคู่คมที่จ้องมองเริ่มฉายแววซับซ้อน ยากต่อการเข้าใจได้ถ่องแท้อาจเป็นเพราะความนุ่มนิ่มเนียนละเอียดลื่นมือที่ได้สัมผัส จึงก่อเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดในโพรงอกที่ทำให้คนมิอาจละนิ้วมือ ยิ่งลูบไล้ยิ่งรู้สึกดีเหลือเกิน เป็นความรู้สึกดีที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนทั้งดวงหน้าพริ้มเพรา กลีบปากจิ้มลิ้ม พวงแก้มนวลเนียน และรสสัมผัสแปลกใหม่ที่ก่อเกิด ทำเอาจ้าวหนิงหลงถึงขั้นเผลอไผล พลิกตัวตะแคงข้างเอื้อมมือทั้งสองกอบกุมดวงหน้าเรียวเล็กอย่างย่ามใจยิ่งลูบไล้ยิ่งให้รู้สึกยวนใจอย่างประหลาด จากนั้นมิรู้ว่าเมื่อใดที่ร่างหนาขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ทั้งตัว ใบหน้าคมคายค่อย