All Chapters of โชคชะตานำพารัก: Chapter 31 - Chapter 40

เขาคือศิษย์น้องคนที่หกของอาจารย์ฝู เพิ่งฝึกวิชาเสร็จแล้วออกจากป่าเมฆาหลังหุบเขาเมื่อรับรู้ว่าศิษย์พี่ทุกคนขึ้นเขาเยี่ยมคารวะอาจารย์ เด็กน้อยจึงรีบรุดเข้ามาทักทายทันทีศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่สาม น้องหกผู้นี้ไปทักทายมาแล้ว เพราะสองคนนั้นนอนฟุบอยู่ในศาลารับลมด้วยอาการเพิ่งสร่างเมาจากนั้นเขาก็เข้ามาในเรือนรับรองแห่งนี้โดยทันที มิคิดว่าจะเจอภาพที่ทำให้ใบหน้ากลมเล็กฉายแววงุนงงอย่างที่สุดจะมิให้งุนงงได้อย่างไร ในเมื่อศิษย์พี่รองคือบุรุษ แล้วอีกคนที่นอนซุกซบยังแต่งกายเป็นบุรุษชายสองคนนี้มิใช่กำลังทำเรื่องผิดจารีตหรอกหรือ?เด็กน้อยไม่เข้าใจในความชมชอบส่วนบุคคลเยี่ยงนี้จึงยืนหรี่ตามองนิ่งเนิ่นนาน เพราะหากเป็นชายหญิงเขาคงไม่รู้สึกแปลกใจอันใด เพราะศิษย์พี่สามเคยพาเขาไปท่องราตรีมาแล้วหลายครั้ง เขาจึงเคยพบเห็นการกระทำไม่อายดินฟ้าของเรื่องชายหญิงมาบ้างอย่างไม่รู้สึกอะไร แต่ชายกับชายออกจะแปลกใหม่เกินไปสักหน่อยท้ายที่สุดเขาก็ตระหนักได้ถึงเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าเรื่องตรงหน้า นั่นก็คืออาหารเช้าถูกเคี่ยวจนหอมกรุ่น ไฟในเตามิได้รับการเติมฟืนแล้วเพราะเขาตระเตรียมที่จะยกอาหารออกจากครัวสำหรับทุก

หญิงสาวหันมาถาม “ฝึกอย่างไรหรือ?”เด็กชายสะบัดมือเบาๆ เพียงครั้ง ถ้วยชามทั้งหลายก็ลอยละลิ่วขึ้นไปวางเรียงรายบนชั้นไม้อย่างง่ายดาย มิต้องเปลืองแรงเลยสักนิด กำลังภายในแก่กล้านัก ก่อนหันมาเอ่ยกับลูกศิษย์“เราไปตกปลากันเถอะ นี่คือวิธีทำสมาธิที่ดีที่สุดของข้า จากนั้นค่อยคิดว่าจะนำปลามาปรุงอะไรให้ทุกคนกิน” เห็นหรือไม่ว่าได้ทำสมาธิทั้งยังได้ใช้สมองขบคิดไตร่ตรองแยกแยะ เป็นการฝึกหนึ่งได้ถึงสองจิวซินพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง นางจึงวิ่งออกจากครัวไปขออนุญาตเจ้านายของตนด้วยสองตาเปล่งประกายครั้นได้รับการพยักหน้านิ่งๆ โบกมือเบาๆ ให้ไปได้ นางก็รีบวิ่งกลับมาหาเด็กชายอาเซียวอย่างกระตือรือร้นจากนั้นศิษย์อาจารย์ที่ไม่ต่างจากเพื่อนเล่นวัยเยาว์ก็แบกคันเบ็ด เดินดุ่มๆ ไปตามแนวป่าไผ่เป็นการฝึกฝนที่ทำให้คนแอบมองต้องปวดใจโดยแท้จ้าวหนิงหลงให้นึกห่วงใยว่าที่คู่หมั้นขึ้นมาครามครัน มิรู้ว่านางที่อ่อนแอบอบบางปานนั้นจะเหน็ดเหนื่อยเมื่อไหร่ ดูท่าทางแล้วยังไม่รู้ถึงขีดจำกัดร่างกายตนเองด้วยซ้ำ ชอบทำเป็นเก่งอยู่เรื่อยอาจเป็นเพราะรู้สึกเอือมระอาแกมเหยียดหยันหรือต้องการดูแลอย่างใกล้ชิดก็สุดรู้ จู่ๆ จ้าวหนิงหลงก็เปรยข

ทว่าจิวซินไม่มีเวลาหลงเสน่ห์มหาศาลนั้นได้นาน นางพลันนึกขึ้นได้ว่าต้องเตรียมตัวนำปลามาทำอาหารมื้อกลางวันหญิงสาวเหวี่ยงเบ็ดที่ไม่มีปลาติดสักตัวทิ้งไว้ด้านข้าง แล้วลุกมาสนใจปลาที่ดิ้นพล่านตรงขอบตลิ่งแทนในสมองน้อยๆ มีเพียงภาพของน้ำแกงปลาหวานๆ เท่านั้นไหนเลยจะยังหลงเหลือบุรุษหนุ่มแน่นหล่อเหลาดุจเทพเซียนที่มีหยดน้ำเกาะพราวทั้งตัวอยู่อีกหญิงสาวก้มหน้าก้มตาจับปลาริมตลิง โดยมิรู้ตัวว่าหลังพุ่มไม้ห่างจากนางเพียงเล็กน้อย มีสองสตรีที่ผลัดกันเช็ดเลือดกำเดาพัลวัน เหตุเพราะกำลังเผลอไผลหลงกลคนมากเสน่ห์อย่างจ้าวหนิงหลงสองคนนั้นคือซีผิงและหลิงฉีพวกนางถูกลงทัณฑ์จนครบชั่วยามกระทั่งสำนึกผิดแล้วจึงถูกปล่อยตัวกลับมายามนี้ขณะที่จิวซินเลิกสนใจในเสน่หาแห่งบุรุษเพศโดยสิ้นเชิง กลับมีอีกสองสตรีต่างพากันจับจ้องอย่างลุ่มหลงคลั่งไคล้แทนแผนชายงามพลันพังครืนไม่เหลือดีมื้อกลางวันดำเนินไปอย่างเรียบง่ายทว่ากลับเต็มไปด้วยอาหารอันโอชา ทุกคนอิ่มหนำกันถ้วนหน้าเพราะรสมือไม่ธรรมดาของจิวซิน บุรุษผู้หนึ่งจึงยกยิ้มมุมปากบางเบาด้วยความภาคภูมิโดยไม่รู้ตัว เรียกได้ว่าตั้งใจโปรยเสน่ห์ใส่เขา กลับตกบ่วงเขาเสียเองนี่มิใช่อา

คนถูกถามด้วยวาจาอันเถรตรงชวนงุนงงเพียงกะพริบตาปริบๆ รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด สบายใจอย่างมากที่คำถามมิใช่สิ่งที่นางกลัว จิวซินจึงปรับอารมณ์กริ่งเกรงก่อนประมวลความคิดอย่างเร่งด่วนแล้วก็พบว่าคุณชายหนิงกำลังพูดถึงสตรีผู้หนึ่งซึ่งจะกลายเป็นภรรยาของเขาในภายหน้า สตรีผู้โชคดีนางนั้นเป็นใครกันนะ? คำถามนี้เกิดขึ้นพร้อมความริษยาอันเบาบางแทบไม่รู้สึกท้ายที่สุดจิวซินละทิ้งความรู้สึกด้านมืดในใจไปแล้วเร่งไตร่ตรองโดยละเอียดที่แท้คุณชายหนิงก็มีสตรีที่คู่ควรอยู่แล้วนี่เอง เพียงแต่พวกเขายังไม่เคยเจอกัน คงนึกประหม่ากระมัง ที่คิดเช่นนี้เพราะชายหญิงแต่งงานโดยมิเคยพบหน้ามีนับไม่ถ้วน “คุณชายเพียบพร้อมขนาดนี้ แม่นางผู้นั้นแม้ไม่เคยพบเจอท่าน ไม่รู้ว่าท่านเป็นท่าน แต่ขอแค่ได้รู้ นางต้องชอบท่านเพียงแรกเห็นแน่นอน พวกท่านคือโชคชะตานำพา ยากแคล้วคลาดต่อกันขอรับ”วาจานางใสซื่อยิ่ง ดวงตาคู่งามภายใต้แสงตะวันพราวระยับ ฉายแววจริงใจเต็มสิบส่วน แม้ในอกลึกๆ จะเริ่มตะขิดตะขวงบางอย่างมันคล้ายคลึงเรื่องของนางมาก ทว่ามันก็เป็นเพียงแค่ความรู้สึกไม่กระจ่างชั่วปราดหนึ่งเท่านั้น จิวซินลืมเรื่องของตนเองไปสิ้นจ้าวหนิงหลงเลิก

ชายวัยกลางคนที่เดิมทีมีสีหน้าดุดันท่าทางน่าเกรงขามมิอ่อนข้อ ยามนี้คล้ายเปลี่ยนเป็นเพียงผู้อาวุโสธรรมดาคนหนึ่งไหนเลยจะมีรัศมีคุกคามเฉกเดิมอีกกระนั้นจ้าวหนิงหลงก็หาได้ลำพองใจไม่ เขาพยักหน้ากล่าวคำที่หนักแน่นยิ่งกว่าเดิม พร้อมชักกระบี่ขึ้นเบื้องหน้า“ข้ายินดีสาบานด้วยโลหิต”หยางเซิงได้ยินดังนั้นก็แทบเก็บสีหน้าเปรมปรีดิ์เอาไว้มิได้ ทว่าจะอย่างไรก็มิบังควรต้องถึงขั้นนั้น “องค์ชายสี่โปรดถนอมพระวรกาย เพียงวาจาสัตย์นี้ นับว่าล้ำค่ายิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”หากเปลี่ยนเขาเป็นฮูหยิน หลังจากได้ยินคำนี้จากว่าที่บุตรเขย เกรงว่านางคงน้ำตาเอ่อล้นออกมาแล้ว เพราะสำหรับสตรี การได้ยินวาจาเช่นนี้ ความรู้สึกคงเปี่ยมสุขยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์เสียอีก มารดาที่ได้ยินว่าบุตรสาวจะได้แต่งงานกับบุรุษที่ให้คำมั่นเช่นนี้คงไม่แคล้วดีใจ ประหนึ่งได้แต่งงานเองหยางเซิงยังจำได้ดีในความปลื้มปิติวันที่เขาขอฮูหยินแต่งงานแล้วให้คำสัญญาสุดพิเศษเยี่ยงนี้เช่นกัน วันนั้นฮูหยินของเขาถึงขั้นร้องไห้โฮออกมา น้ำมูกน้ำตาเปรอะเปื้อนไปหมด น่าเกลียดเชียวล่ะครั้นรู้สึกตัวว่าปล่อยให้บรรยากาศภายในห้องอึมครึมเพราะความเงียบเก