โชคชะตานำพารัก의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

ใบหน้าหล่อเหลาของจ้าวหนิงหลงยิ่งนานยิ่งไม่น่ามองมิใช่เพียงเห็นคู่หมั้นกับน้องสาวปลอมกายเป็นผู้ชายกับดื่มเหล้าจนเดินโซซัดโซเซอยู่บนถนนในตรอกเมามายเท่านั้นที่ทำให้คนมีโทสะ แต่เป็นเพราะพวกนางพูดจาไม่น่าฟัง เขาถึงกับหมดคำเอ่ยจ้าวหนิงหลงวางแผนว่าจะต้องพาสองคนนี้ไปอบรมขัดเกลาอย่างหนักเสียหน่อยแล้ว เริ่มจากคู่หมั้นก่อนเป็นไรคิดได้ดังนั้นก็เดินเข้าหาเป้าหมายตรงหน้า ซึ่งยามนี้คือซิ่งเยี่ยนกับจิวซินที่กำลังยืนกอดคอมองมาตาปริบๆซึ่งแน่นอนว่ามีความคิดหลีกหนีวาบผ่านแววตา เพียงแต่การเยื้องย่างดังใจปรารถนามิอาจก่อเกิดได้ทันท่วงทีเพราะฤทธิ์สุราจ้าวซิ่งเยี่ยนคล้ายสร่างเมาไปหลายส่วน รีบพลิกตัวเองไปยืนด้านหลังของจิวซินทันที นางยิ้มแห้ง “พี่สี่ มาพาพี่สะใภ้กลับหรือเพคะ? ท่านเอาตัวนางไปเลย” ว่าพลางผลักจิวซินจนกระเด็นไปปะทะแผงอกของจ้าวหนิงหลงดังอึกชายหนุ่มรีบเอื้อมแขนหนึ่งโอบรับร่างนุ่มไว้ก่อนโบกมือให้องครักษ์หญิงพาน้องสาวตัวดีกลับไปเพราะตรอกแห่งนี้ค่อนข้างคับแคบ รถม้าไม่อาจสัญจรเข้ามาได้ จ้าวซิ่งเยี่ยนจึงถูกองครักษ์หญิงแบกขึ้นหลังแล้วซอยเท้าจากไปอย่างเงียบเชียบ แต่รวดเร็วรวบรัดมิให้คนเปิดปากปฏิเสธแม

หญิงสาวเอียงหน้ามองสันกรามคมคาย ค่อยๆ เอ่ย “โดยเฉพาะองค์ชายสี่ นางบอกว่าโหดกว่าผู้ใด”“องค์ชายสี่?” เรียวคิ้วคมกระตุกเบาๆ “นั่นมิใช่ข้ารึ?”หญิงสาวผงกศีรษะขึ้นลงเนิบนาบ “นางบอกอย่างหนักแน่นว่าองค์ชายสี่โหดกว่าทุกคน บอกว่าท่านชอบไปชายแดน ชอบรบทัพจับศึก ชอบประจำที่ค่ายทหาร นานๆ จึงกลับวัง ชอบฆ่าฟันทั้งยังเย็นชามาก ไม่เคยรักษาน้ำใจสตรีใด หากหญิงคนไหนเข้าหาท่านมากเกินไป บิดาของผู้นั้นมักจะมีปัญหาเรื่องงานจนถูกลดขั้น ล่าสุดงานเลี้ยงวันเกิดขององค์หญิงห้า ท่านยังประกาศเองว่าจะแต่งงาน ห้ามพาคุณหนูคนใดมาแนะนำอีก นางยังเน้นว่าข้าโชคดีที่สุดแล้ว ท่านน่ะแม้จะดุร้ายไปบ้าง แต่มิใช่บุรุษมากรักเจ้าสำราญแน่นอน”หลังเล่าจบ จิวซินก็เกยคางตรงซอกคอแกร่งอย่างคนหมดแรง เผยความคิดของตนออกไปโดยไม่รู้ตัว“อันที่จริง หลังจากที่หม่อมฉันเคยประสบกับเรื่องของพี่ชายลู่กับพี่สาวเซียวเมื่อหลายวันก่อน หม่อมฉันก็ตั้งมั่นว่าจะไม่มีความรักนั่นแล แต่หัวใจที่เต้นแรงบ่อยๆ ยามอยู่กับท่านกลับไม่รู้ว่าจะห้ามอย่างไรไหว จึงทำได้แค่เอ่ยปากออกไปเพื่อเตือนใจตนเอง เตือนว่าหากวันนี้ไม่รัก วันหน้าเมื่อถึงคราวเปลี่ยนแปลง สามี

หมดกัน คุณชายหนิงผู้สุภาพอ่อนโยน งดงามดุจบุปผาจิวซินเพิ่งรู้ว่าธาตุแท้ของเขาคือบุรุษผู้ดุดันและเผด็จการที่สุดแค่ห้ามเที่ยวอย่างเดียวก็ได้ บอกว่าจะฟาดบนเตียงคืออันใด?หญิงสาวกัดปากหน้าแดงรู้สึกลำตัวร้อนวูบวาบไม่หายทั้งวัน กระทั่งนั่งปักผ้าชุดเจ้าสาวยังทำเข็มทิ่มนิ้วไปหลายทีครั้นถูกเข็มทิ่มนิ้วจนได้เลือดทว่าจิวซินกลับไม่รู้สึกเจ็บที่นิ้ว แต่กลับรู้สึกเสียดเสียวปั่นป่วนที่หัวใจ เพราะว่ามันกระตุกตั้งแต่วันนั้นจวบจนวันนี้ก็ยังเต้นไม่เป็นจังหวะเสียทีหลายวันมานี้เอาแต่คิดถึงคนผู้นั้นอยู่ได้ น่าชังยิ่ง!จิวซินพยายามปรับอารมณ์ให้เป็นปกติเพื่อปักผ้าต่อ ไม่นานจึงวางผ้าที่ปักเสร็จแล้วลงใส่ในกล่องไม้หอมอย่างทะนุถนอมจังหวะนั้นจิ่วฮุ่ยก็เดินเข้ามาหญิงสาวเงยหน้ามองอย่างแปลกใจ ก่อนลุกขึ้นยืนแล้วยอบกายทำความเคารพ“ท่านแม่เป็นฝ่ายเข้ามาหาถึงในห้องข้าแบบนี้มีสิ่งใดหรือเจ้าคะ ไยมิให้คนมาเรียกข้าไปพบเล่า?”จิ่วฮุ่ยมิเอ่ยวาจาเพียงยืนมองหน้าบุตรสาวนิ่งๆ แววตาจริงจัง ทว่าหากสังเกตให้ดีจะพบว่าแววตาที่จริงจังนั้นซ่อนแวววูบไหวเอาไว้จิวซินมองมารดาอย่างงุนงง “ท่านแม่ มีสิ่งใดหรือเจ้าคะ?”

ปลายจมูกโด่งสันและปลายลิ้นร้อนไล้เล็มมาที่ลำคอระหง ใบหน้าคมคายซุกไซ้ซอกคอขาว ทิ้งรสสัมผัสและร่องรอยสีแดงกุหลาบตามแรงกดทับเอาไว้เป็นริ้วเป็นสายเนื่องจากชายหนุ่มเดินทางไปสะสางงานนอกเมือง การเดินทางกลับมาใช้เวลาค่อนข้างนานแต่เพราะคิดถึงจึงรีบร้อน แทบไม่หยุดจุดพักม้า หนวดเคราย่อมขึ้นรำไรตั้งแต่เหนือริมฝีปาก ปลายคางและตามแนวสันกรามจากบุรุษหล่อเหลาละมุนละไม บัดนี้กลับคมสันเข้มลึก ยิ่งเสริมห้วงอารมณ์ให้ดุดันมากขึ้น ส่งผลให้อีกคนที่ระทดระทวยจากริมฝีปาก ยิ่งอ่อนระโหยโรยแรงจากหนวดสากระคายเข้าไปใหญ่จิวซินยามนี้หน้ามืดตาลายไปหมด นางแหงนหน้าครวญคราง ยากต่อต้านเสน่หาชายชาญที่กำลังเข้มข้นเกินประมาณแต่ก่อนที่จะไม่มีผ้าขาวเปื้อนคาวพรหมจรรย์แห่งคืนเข้าหอส่งให้ฮองเฮาในวันรุ่งหลังงานมงคล คนสองคนจึงจำต้องหยุดอยู่เพียงเท่านี้จิวซินรีบจับข้อมือหนาที่กำลังล้วงเข้าสาบเสื้อตรงเนินอกอวบ จ้าวหนิงหลงเองก็ยั้งมือไว้ไมตรีให้นางเช่นกันใบหน้าบุรุษจึงหยุดจู่โจม ค่อยๆ เงยหน้าออกจากซอกคอหอมอย่างยากลำบากพวกเขามองหน้าจับจ้องดวงตากันในระยะประชิดอยู่ครู่หนึ่ง ไร้ซึ่งวาจา เห็นเพียงดวงตาฉ่ำวาวแห่งปรารถนา ใบ

จิวซินแย้มยิ้มเฉิดฉันมิให้เห็นไรฟันเผยความเฉิดฉายกำลังดี นางยอบกายคาระวะทักทายผู้อาวุโสกว่าภายในงานตามมารยาทพึงมีนอกจากสตรีหลายคนที่ให้ความสนใจในตัวจิวซินแล้ว ยังมีเหล่าบุรุษที่มองนางไม่วางตา หลายคนมองตามเรือนร่างระเหิดระหงไปจนสุดทางพลางยกยิ้มบาง ฉายความพึงใจออกมาอย่างไม่เกรงใจพวกเขาอยากรู้ว่านางเป็นใครมาจากไหนใจจะขาด หมายมาดเกี้ยวพาทำความรู้จักอย่างจริงใจเป็นเรื่องที่ช่วยมิได้ เพราะแม้ได้ยินข่าวเรื่องคู่หมั้นขององค์ชายสี่ แต่ไม่เคยมีใครเคยเห็นคู่หมั้นของเขาเลยสักคนหากเอ่ยตามจริง แม้แต่ตัวจ้าวหนิงหลงเองยังเผยโฉมนับครั้งได้ หลายคนยากนักจะพบพานองค์ชายผู้นี้ เขาปลีกวิเวกชอบสันโดษแท้จริง หากมิใช่เป็นงานพระราชสมภพขององค์รัชทายาทก็เกรงว่าจะไม่มีโอกาสได้ยลโฉมพระพักตร์อันหล่อเหลาของเขาเช่นกันดังนั้นจึงไม่แปลกหากจะไม่มีใครรู้ฐานะของจิวซินที่เป็นคู่หมั้นเมื่อแขกเหรื่อพากันนั่งโต๊ะเตี้ยที่จัดไว้ เวลาล่วงเลยเข้าสู่พิธีการ ขันทีนำขบวนข้าราชบริพารชายหญิงยืนนอบน้อมพร้อมต้อนรับ เสียงหนึ่งประกาศก้องเมื่อบุคคลสูงศักดิ์เดินทางมาถึง“องค์รัชทายาทเสด็จ...”ทุกคนรวมถึงจิวซินลุกขึ้นโดยพร้อ