โชคชะตานำพารัก의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

จ้าวหนิงหลงเลิกคิ้ว ในใจนึกอึ้ง มองคนตรงหน้าอย่างคาดไม่ถึงว่านางจะกล้าเอ่ยปากเช่นนี้ สมบัติของแคว้นไยมิใช่หมายถึงแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับคุณหนูจากสกุลต่างๆ เพื่ออำนาจราชสำนัก นางกำลังขู่เขาเรื่องหญิงอื่น?ครั้นหลุดปากอันอาจหาญ จิวซินพลันหดคอ นึกหวั่นเกรงบารมีของบุรุษสูงศักดิ์ตรงหน้าอยู่บ้าง นางประสานหมัดกล่าว “มิกล้าๆ”ว่าพลางแสร้งยิ้มตาหยี ทว่ากลับมองคล้ายแยกเขี้ยวมากกว่าจ้าวหนิงหลงพลันเข้าใจว่าถูกใครบางคนหึงหวงก็ให้นึกชอบใจจึงหัวเราะขึ้นมา รู้สึกดีที่มิใช่เขาคนเดียวแบกไหน้ำส้มเอาไว้ตลอดเวลา“เจ้ากำลังหึงข้า”จิวซินเบิกตา ส่ายหน้าปฏิเสธจนพวงแก้มสั่น “มิใช่แน่นอน” ไม่แนบเนียนเอาเสียเลยชายหนุ่มยิ่งหัวเราะชอบใจ อารมณ์ดีมากเสียงหัวเราะอันทุ้มนุ่มนั้นทำนางกำนัลที่ยืนนอบน้อมรอรับใช้ต้องเบิกตามอง พวกเขาพลันฉงนสนเท่ห์ ประหนึ่งพบพานสิ่งแปลกประหลาด คาดว่าคงเก็บเอาไปฝันหวานอยู่หลายราตรีฝ่ายจิวซินกลับหน้าม้านไปหมด ใบหูแดงเรื่อทั้งสองข้างบ่งบอกได้ว่านางนึกอับอายมากมายปานใด อยากตีปากตัวเองนัก ชอบเผยตนว่าเป็นคนจิตใจคับแคบอยู่เรื่อยนางกำนัลจัดโต๊ะอาหารมื้อพิเศษเสร็จแล้วจึงเดินมายอบกา

ไม่กี่วันต่อมา งานมงคลก็มาถึงจิวซินคล้ายถูกเคี่ยวกรำก็มิปาน เพราะตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง นางก็ถูกรุมล้อมอย่างพิถีพิถันแต่ปะปนกันอยู่หลายอย่างหลายเรื่อง กระทั่งพิธีการมงคลอันซับซ้อนลึกซึ้งเข้าใจยากผ่านพ้น คนหนึ่งคนจึงถูกพาเดินออกจากโถงพิธีการซึ่งเป็นระยะทางไกลมากเนื่องจากวังของจ้าวหนิงหลงกว้างใหญ่เกินไป เจ้าบ่าวจึงจับจูงมือเจ้าสาวจนชื้นเหงื่อเพื่อพาขึ้นสะพาน พาเดินเลี้ยวตามทางหลายรอบกว่าจะถึงเรือนหอตั้งตระหง่านริมทะเลสาบ เป็นสถานที่อันอยู่ท่ามกลางทัศนียภาพงดงาม บรรยากาศสุดพรรณนา กระนั้นก็ทำเอาเหนื่อยหอบจิวซินถูกเจ้าบ่าวพามานั่งบนเตียงนอนภายในห้องหอสีแดง ประกอบพิธีตามคำเจ้าหน้าที่กรมพิธีการตามลำดับอย่างอดทนต่อเนื่อง ครั้นถูกแขกเหรื่อบรรดาสตรีฝ่ายราชวงศ์เข้ามารุมล้อมหยอกเย้า เฝ้าส่งเสียงกังวานใสเพื่อสร้างความคึกครื้นให้เจ้าสาวตามธรรมเนียม นางก็หน้ามืดตาลายไปหมดท้ายที่สุดเมื่อได้อยู่คนเดียว ไร้เสียงดนตรีอันดังลั่น สิ้นสุดเสียงอวยพรที่ดังอึงอลตลอดวัน จิวซินที่เหน็ดเหนื่อยเกินประมาณจึงนั่งสัปหงกคอพับคออ่อนทว่าสมองยังคงจดจำข้อห้ามทั้งหลายอย่างดี ห้ามเดินเพ่นพ่าน ห้ามกินข้าวดื่มน้ำก่อน

ความชุ่มชื่นกลางบุปผาของกายบางยิ่งนานยิ่งฉ่ำแฉะขึ้นมา การจุมพิตยิ่งนานยิ่งอ่อนหวานละมุนละไม พาหัวใจพร้อมหลอมละลายนี่คือการเตรียมความพร้อมให้เจ้าสาวก่อนเกิดพายุลูกใหญ่ เพราะลำตัวท่อนล่างของเจ้าบ่าวกำลังมีกองไฟปะทุขึ้นอย่างรุนแรงเต็มที ครั้นรับรู้ว่าส่วนเร้นลับกลางกายสาวพรั่งพร้อมอย่างเต็มที่ จ้าวหนิงหลงไหนเลยยังจะเหลือความยับยั้งชั่งใจต่อไปได้อีกใบหน้าคมสันซุกซบซอกคอหอม ขบเม้มผิวเนื้อนวลผ่องจนแดงเป็นจ้ำๆ วกกลับมาจูบหนักๆ ที่กลีบปากนางอีกครั้ง ก่อนหยัดกายขึ้น จับเรียวขาขาวพาดเอวสอบ ลูบไล้เคล้นคลึงกลีบบุปผาชื้นแฉะครู่หนึ่ง ฟังเสียงครางหวานชวนหวามไหวอย่างพึงพอใจ แล้วโน้มตัวลงคร่อมทับ ยันข้อศอกหนึ่งข้างกับเตียงนอนตรงศีรษะนาง ก้มหน้าละเลียดปลายลิ้นไล้เลียอย่างปลอบประโลมอีกครา ขณะที่มืออีกข้างเลื่อนลงต่ำกลางกายจังหวะนั้นจิวซินพลันรับรู้ถึงสัมผัสร้อนจัดที่จดจ่ออยู่กลางลำตัว ความวาบหวิวสยิวซ่านที่ชายเหนือร่างกระทำก่อนหน้ายังคงอยู่มิคลาย ทว่ายามนี้นางพลันเริ่มตระหนักได้ว่ากำลังมีพายุลูกหนึ่งค่อยๆ ก่อตัว เพื่อโหมกระพืออย่างบ้าคลั่งท่ามกลางความมึนงงพาให้คนหนึ่งคล้ายเมามายราวดื่มสุราลงไปนับพั

กลิ่นอายสุขสมชวนลุ่มหลงตลบอบอวลม้วนตัวอยู่ในอากาศ เสียงเกลียวคลื่นตีกระทบกันดังสอดประสานกับเสียงครวญแว่วหวาน ทั้งสองหอบกระเส่าเนิ่นนาน ชั่วยามให้หลังถึงได้สงบลงอีกครั้งครั้นพากันหลับใหลจนเต็มอิ่ม จ้าวหนิงหลงจึงลุกขึ้นแต่งกายด้วยตนเอง ก่อนช้อนร่างนุ่มหอมของจิวซินขึ้นมาเพื่อพาเข้าห้องอาบน้ำ หมายชำระล้างร่างกายให้นางด้วยสองมือของเขาเองหญิงสาวจึงตื่นเต็มตาเมื่อเรือนร่างได้รับการปรนนิบัติจากสามี“ท่าน! ไม่เอา ข้าทำเอง”ชายหนุ่มหอมแก้มแดงทีหนึ่ง “ไม่เป็นไร ข้าทำให้”จิวซินที่ถูกเคี่ยวกรำอิ่มหนำจนเปลี่ยนจากพยศเป็นยอมจำนนอย่างคนติดใจพลันแค่นเสียงหึในลำคอ“ท่านไม่ต้องทำดีขนาดนี้ก็ได้นะ หากวันใดเบื่อหน่ายข้าขึ้นมา คนที่ย่ำแย่ที่สุดจะมิใช่ข้าหรือไร?”จ้าวหนิงหลงย่อมจับความรู้สึกนึกคิดของจิวซินได้ ก่อนแต่งงานเขากับนางคบหากันอย่างสนิทสนมมีหรือจะไม่รู้แจ้ง เขาบีบแก้มนางอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน“เจ้าควรเชื่อใจข้าเสียที”จิวซินเม้มปากจนแก้มแดงพองออก“ข้าเชื่อท่านได้ใช่ไหม?”ชายหนุ่มตอบยิ้มๆ “จนกว่าข้าจะเปลี่ยนใจไปห่วงใยคนอื่นมากกว่าเจ้า โอ๊ย!”“อยากตายใช่หรือไม่?”“เจ้าอย่าได้เคือง ข้าหมายถึงจนกว่

หากมิได้พากันออกงานเลี้ยงสำคัญอย่างเป็นทางการ สรรพนามที่องค์ชายกับพระชายาใช้เรียกขานกันล้วนสนิทสนมแน่นแฟ้นพวกเขาชมชอบการเป็นเพียงคู่รักสามีภรรยาคู่หนึ่ง ซึ่งแตกต่างจากองค์ชายตำหนักอื่น แม้แต่งงานจนมีบุตรก็ยังคงเรียกกันตามยศศักดิ์นับเป็นการให้เกียรติอย่างเหมาะสมแต่กลับทำให้คนมองรับรู้ได้ถึงความห่างเหินเหล่าข้ารับใช้จึงรู้สึกดีเหลือเกินที่ได้ประจำอยู่ที่วังเสียนหรง ความอบอุ่นแบบครอบครัวอย่างแท้จริงที่แผ่ซ่านนี้ ทำคนรู้สึกอิ่มเอมอย่างมิอาจปฏิเสธได้จิวซินยกยิ้ม “ท่านเป็นอะไร มองข้าแบบนี้จะสิงร่างข้าหรือไร?” นับเป็นวาจาหยอกเย้าเคล้าอดีตที่ทำให้คนอดยิ้มออกมามิได้จ้าวหนิงหลงพลันนึกถึงวันนั้นที่คฤหาสน์หนิงยิ่งอารมณ์ดี “ตอนนั้นเป็นเจ้าที่อยากสิงร่างข้า”จิวซินมุ่นคิ้วหน้าแดงก่ำ “ไม่เอา ไม่พูดเรื่องนี้กับท่านแล้ว”เขาเอื้อมมือตนจับมือนุ่มนิ่มของภรรยา “ไปกันเถิด...”“อื้ม...”ดวงตาหญิงสาวเปล่งประกาย รอยยิ้มงดงามยังแต้มเรียวปาก เป็นรอยยิ้มที่เหมือนมีแสงสาดส่องทว่ากลับหวานมาก หวานจนคนมองแสบตาแต่ใจกระตุก จ้าวหนิงหลงจ้องมองภรรยาอย่างเหม่อลอยอีกคราจิวซินเลิกคิ้ว “ท่านพี่...จะไปหรือไม่