บททั้งหมดของ พันธะสัญญาเลือดผูกรัก[NC20+][เซตดอกไม้ของมาเฟีย]: บทที่ 21 - บทที่ 30

“งึมงำๆๆ..แม่จ๋าเฌอขอส้มตำปูปลาร้าแซ่บๆจานหนึ่งงับบบ~~~”บุหรี่ในมือที่ถูกสูบไปเพียงครึ่งเดียวเกือบหลุดร่วงลงพื้น เมื่อเสียงละเมอเพ้อหาของโปรดปรานจากผู้หญิงเซ่อซ่าที่ถือวิสาสะฟุบหน้าลงกับบานกระจกรถ จนน้ำลายไหลยืดเป็นทางยาว..ดังขึ้นขัดจังหวะช่วงเวลาดื่มด่ำบุหรี่ของเขาอย่างไม่น่าให้อภัยปึกกกก!!!ด้วยความขัดหูขัดตานักรบจึงตวัดปลายเท้าตัวเองเตะขาเก้าอี้ของอีกฝ่าย จนเฌอแตมที่กำลังเพลิดเพลินกับส้มตำปูปลาร้ารสมือของมารดาในห้วงความฝันถึงคราต้องสะดุ้งตกใจตื่น และเมื่อได้สบประสานสายตาเข้ากับดวงตาคมดุคู่นั้น..เธอก็แทบขวัญผวาราวกับเป็นผี เพราะเจ้าของรถที่เธอเผลอใช้เป็นหมอน!..กำลังยืนจ้องเขม็งมองมาที่เธอแทบจะกินเลือดกินเนื้ออยู่รอมร่อ!พรึบพรับ..!!!“0.0!…พะ..พี่นักรบ..”หัวจิตหัวใจแทบร่วงไปอยู่ตาตุ่ม..ก่อนสมองที่กลับมาทำงานจะสั่งการให้ร่างกายของเธอรีบขยับตัวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตพลันเบิกกว้าง..รีบหันรีหันขวางพร้อมกับละล่ำละลักทักทายร่างสูงใหญ่ตรงหน้าออกไปแทบฟังไม่ได้ศัพท์ และสิ่งที่น่าตกใจมากกว่านั้นก็คือการที่เห็นว่าที่คุณหมอในอนาคต..กำลังยืนสูบบุหรี่โดยไม่มีความรู้สึกผิดใดๆ

ฟู่ว์~~~ไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วที่เธอลอบถอนหายใจทิ้งขว้างแบบนี้ ความรู้สึกอึดอัดหนักใจจนไม่อาจบรรยายออกมาเป็นตัวหนังสือได้ บวกกับแววตาทุกข์ระทมของเธอในตอนนี้นั้น..มันทำเธอนึกอยากจะหายตัวไปในอากาศให้มันจบๆ! เพราะหลังจากที่เธอไม่อาจปฏิเสธให้ความช่วยเหลือพี่เอื้องดาวได้ บทสรุปสุดท้ายคือการที่เธอต้องเดินตามพี่เอื้องดาว..เข้ามาที่ตึกใหญ่อีกครั้ง!ตึกๆๆๆ“พี่ขอโทษนร้าา…”ราวกับอีกฝ่ายจะรู้ว่าทำเธอนั้นลำบากใจมากแค่ไหน..ถึงได้ขอโทษขอโพยเธอเป็นสิบๆครั้ง ทั้งที่เธอบอกว่าไม่เป็นอะไรแต่พี่เอื้องดาวก็ยังพูดคำเดิมซ้ำๆ..จนเธอเริ่มหวาดระแรงกับการให้ความช่วยเหลือในครั้งนี้ขึ้นมาเรื่อยๆ ไหนเลยจะเปลือกตาข้างขวาที่กระตุกรัวๆ..เป็นสัญญาณเตือนว่าจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นอีก“เรื่องเล็กน้อยค่ะ..เฌอต้องขอบคุณพี่เอื้องดาวเรื่องวันก่อนด้วยนะคะ”ประตูลิฟต์สำหรับบุคลากรภายในโรงพยาบาลปิดลงเบาๆ ก่อนเฌอแตมจะหันไปพูดกับพี่เอื้องดาวเพื่อทำให้เจ้าตัวคลายความกังวล ก่อนท้ายประโยคจะเอ่ยขอบคุณเกี่ยวกับสิ่งที่พี่เอื้องดาว..ได้ช่วยแก้ต่างกับอาจารย์แพทย์ที่ควบคุมดูแลนักศึกษาพยาบาลรุ่นเธอให้“ถ้าเทียบกับสิ่งที่เฌอแตมทำ..มันเ

แกร๊กกกกกก!!!“…”ต้นเสียงที่ทำให้อัชเชอร์ตื่นจากการหลับใหลกำลังยืนตัวสั่นอยู่บริเวณปลายเตียง ดวงตาคมกริบประดุจซาตานไร้หัวจิตหัวใจทำการกวาดสายตาดุร้ายมองหญิงสาวตรงหน้า..ราวกับกำลังแสกนหาความผิดปกติ และดวงตากลมโตไม่ต่างจากลูกแมวที่ฉายผ่านความกลัวออกมาอย่างเปิดเผยนั้น..ก็ทำอัชเชอร์แสยะยิ้มเย็นยะเยือกออกมา ก่อนปลายลิ้นร้อนจะดุนดันเข้ากับกระพุ้งแก้มสากอย่างเป็นจังหวะ..ในขณะที่สายตาดุร้ายของอัชเชอร์ยังคงหยุดอยู่ที่หญิงสาวหน้าตาขี้เหร่“นะ..หนู..”น้ำเสียงที่ขาดหายฉับพลันตะกุกตะกักพูดออกไปแทบไม่เป็นภาษา การทำงานของสมองเสมือนขัดข้องชั่วขณะหนึ่ง ทำเฌอแตมไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย..เมื่อกำลังเผชิญหน้ากับบุคคลบนเตียงเพียงลำพัง วินาทีนี้เธอเข้าใจคนที่กำลังยืนอยู่บนปากเหวลึกอย่างถ่องแท้..เพราะบุคคลตรงหน้าก็ไม่ต่างจากซาตานร้ายจากขุมนรก ที่สามารถพรากชีวิตของเธอได้เพียงแค่ดีดปลายนิ้ว!“หุบปากและรีบๆทำหน้าที่ของเธอซะ!”เสียงเข้มแหบพล่าที่ดังขึ้น..แทบทำเธอใส่เกียร์หมาวิ่งหนีหางจุกตูดออกไปจากห้อง หนังศีรษะทุยเล็กพลันเย็นวาบราวกับถูกน้ำแข็งจากขั้วโลกราดลงบนศีรษะ นั่นเพราะคำพูดของเขานั้นไม่ต่างจากมีดนับพัน

กึกๆๆๆเสียงฟันบนล่างกระทบกันดังขึ้นเบาๆ..โดยที่เธอไม่สามารถควบคุมปฏิกิริยาที่อยู่บนพื้นฐานของความกลัวได้ มือไม้ทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างน่าสงสาร..ในขณะที่เฌอแตมพยายามตั้งสติเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว แต่ยิ่งเธอรีบร้อนมากเท่าไหร่ทุกอย่างก็ยิ่งช้าลงไปเรื่อยๆเท่านั้น ทำเอาเธอแทบจะร้องไห้ไปกับความสิ้นหวังนี้ให้มันจบๆไป แต่พอหน้ามารดาสุดที่รักแทรกเข้ามาในความคิด..มันก็ปลุกให้เธอเข้มแข็งและกลับมาประคองสติปัญญา รีบบันทึกค่าต่างๆลงในแฟ้มข้อมูลคนไข้จนเกือบครบ!“เออ…เดี๋ยวหนูจะแจ้ง..”แต่ชีวิตเธอก็ไม่เคยง่าย..หลังเข็มน้ำเกลือที่ปกติต้องฝังอยู่บนข้อมือของคนที่นอนอยู่บนเตียงเกิดหลุด และสาเหตุที่ทำให้มันหลุดก็คงจะเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เฌอแตมมองเลือดที่ซึมออกมาด้วยสายตาเลิ่กลัก..ก่อนจะฝืนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแล้วพึมพำพูดกับเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ“ไม่ต้องเรียกใครทั้งนั้น!..เธอเป็นต้นเหตุก็จัดการซะก่อนที่ฉันจะพังมันให้หมด!”แต่ยังพูดไม่ทันจบคนบนเตียงก็ปิดฉากหนทางเอาชีวิตรอดของเธออย่างเลือดเย็น เฌอแตมยืนตัวสั่น..ณ.เวลานี้ได้แล้วภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายทั้งปวง ให้ช่

“แม่งเอ้ย!!!…ขัดจังหวะฉิป..!!”แรงขัดขืนเพียงน้อยนิดไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการลิ้มลองรสชาติหวานหอมเลยสักนิด แต่ที่มันทำให้อัชเชอร์ต้องหมดอารมณ์สนุกคือเสียงขัดจังหวะนั้นต่างหาก..ที่ทำให้เขาจำเป็นต้องปล่อยเหยื่อตรงหน้าไป ปลายลิ้นร้อนดุนดันเข้ากับกระพุ้งแก้มสากพลางสบถคำหยาบคายดังสนั่นลั่นห้อง! ก่อนจะปล่อยร่างเล็กในพันธนาการร่วงลงไปกองอยู่บนพื้น..ซึ่งอัชเชอร์เพียงแค่ปลายหางตามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชาเท่านั้น ก่อนจะกลับมาสาปส่งไอ้พวกไม่รู้จักเวล่ำเวลาพวกนั้นต่ออย่างหงุดหงิดโมโหอยู่ภายในใจเฮือกกกกก!!!“0..!!!!”ตรงข้ามกับเฌอแตมที่เสมือนคนใกล้หมดลมหายใจเต็มที! ร่างกายที่ถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนเกือบหมด..เซถลาก่อนจะทรุดลงไปนั่งพับเพียบอยู่แทบเท้าของร่างสูงตรงหน้า พร้อมกับหอบหายใจเข้าออกจนตัวโยน..มือเล็กที่สั่นเทาอย่างรุนแรงพยายามกำหมัดแน่น และรีบเรียกสติสัมปชัญญะที่แตกกระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่างให้ได้มากที่สุด เพราะนาทีไม่มีใครที่เธอพอจะพึ่งพาได้..นอกจากตัวเองที่ต้องเข้มแข็ง และรีบใช้โอกาสนี้รีบเปิดทางรอดให้กับตัวเองเท่านั้น!พรึบบบบ!!! ตึกๆๆๆๆ!!!เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้ว..เฌอแตมก็อาศัยช่วงจังหวะที่ร่างส