บททั้งหมดของ พันธะสัญญาเลือดผูกรัก[NC20+][เซตดอกไม้ของมาเฟีย]: บทที่ 31 - บทที่ 40

สารภาพเลยว่าเธอกลับมาถึงบ้านโดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดเดียว! มือไม้ที่ยังคงสั่นบวกกับสัมผัสที่ฝังอยู่บริเวณริมฝีปากที่บวมเจ่อราวกับถูกผึ้งต่อย..เป็นสิ่งตอกย้ำได้ดีเหลือเกินว่าเธอพึ่งจะเสียจูบแรกไปหมาดๆ! กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ภายในโพลงปากเขย่าต่อมน้ำตาของเฌอแตม ให้ไหลทะลักทะลายออกมาอย่างไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้อีกต่อไป“อึก..อึก…”เสียงสะอื้นไห้ดังเล็ดลอดออกมาเบาๆ..ก่อนเฌอแตมที่มีสภาพไม่ต่างกับคนหนีตายจากขุมนรก จะรีบใช้หลังมือเช็ดสัมผัสป่าเถื่อนออกไปจากริมฝีปากตัวเองรัวๆ ก่อนจะหันรีหันขวางเพื่อหาตัวช่วย..ซึ่งทันทีที่เหลือบไปเห็นก๊อกน้ำสำหรับรดน้ำแปลงผักข้างบ้าน เฌอแตมก็ไม่รอช้าที่จะอาศัยแสงไฟที่มารดาเปิดไว้เพียงหนึ่งดวง..แล้วพุ่งตัวเข้าไปล้างปากของตัวเองในทันที!ซ่าาาาา!!!“อ่าาา…แสบจังเลย~~”เพียงแค่ใช้ปลายลิ้นลองแตะสัมผัสแผลบริเวณริมฝีปากเบาๆ น้ำเสียงสั่นไหวที่บ่งบอกถึงความเจ็บช้ำได้เป็นอย่างดีก็ดังขึ้น และในขณะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปปิดก๊อกน้ำนั้น..ก็สะดุดสายตาเข้ากับความบอบช้ำที่ปรากฏอยู่บนข้อมือของเธอ ดวงตากลมโตพลันวูบไหวก่อนจะเลิกสนใจและปิดก๊อกน้ำเดินกลับเข้าบ้าน..โดยไม่ลืมสัมภา

ความตายไม่ใช่สิ่งที่ทำให้อัชเชอร์กลัว..เพราะรู้ดีว่าไม่มีใครสามารถเอาชีวิตของเขาไปได้ แม้กระทั่งยัยนักเขียนตัวดี!..ที่ทำเขาสะบักสะบอมตั้งแต่ต้นเรื่องจนได้มานอนเล่นอยู่ในโรงพยาบาลถึงสองวันเต็ม! ให้ตายเถอะ!..น่าเบื่อจนเขาไม่อยากอยู่เป็นผักไร้สาระนี้อีกแล้วต่อไปแล้วปังงงงง!!!“มึงจะออกโรงพยาบาลตอนนี้ไม่ได้นะโว้ย..!”ในขณะที่อัชเชอร์กำลังทอดถอนหายใจทิ้งขว้าง..บานประตูของพักฟื้นตรงหน้าก็ถูกเปิดออกอย่างไร้ซึ่งความอ่อนโยน ก่อนเสียงเข้มแลดูหงุดหงิดของเคย์เดนจะดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่ยุ่งเหยิงของมัน นั่นเพราะช่วงเวลาแห่งความปลดปล่อยถูกขัดขวาง..และต้นเหตุก็คือไอ้คนไข้หน้าจับกระทืบที่ดิ้นอยากจะออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่เช้ามืด ‘ให้ตายสิ!..เขาละอยากจับหัวมันกระแทกกับฝาผนังสักทีสองทีเสียจริงๆ!’“กูเบื่อไอ้สัส!..”นอกจากอัชเชอร์จะไม่สนใจแล้ว..ยังตวัดสายตามองไอ้พวกเสียมารยาทอย่างเอือมระอา ก่อนจะเอ่ยตอบกลับไปอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร..กับแรงอาฆาตแค้นของคนถูกขัดขวางช่วงเวลาเริงสวาทของเดย์เดนแต่อย่างใด ออกจะสะใจเสียด้วยซ้ำที่ตัวเองเป็นมารทำลายความสุขของมัน..เพราะเขาถือคติว่าถ้าหากเขาไม่สุขพวกมันก็อย่าได้มีความ

หลังกินมื้อเที่ยงแสนอร่อยเติมพลังให้กับตัวเองเรียบร้อยแล้ว เฌอแตมกับบะหมี่ก็พากันเดินกลับขึ้นตึกเพื่อมาดูแลคนไข้..ตามหน้าที่ของพยาบาลภาคปฏิบัติเฉกเช่นพวกเธอ ที่ทุกปีจะมีนักศึกษาเพียงสิบคนเท่านั้นที่จะสามารถเข้ามาเรียนรู้สิ่งต่างๆภายในโรงพยาบาลหรูแห่งนี้ได้ ซึ่งคนที่ผ่านคุณสมบัติของทางโทรพยาบาลก็คงจะดีใจไม่น้อย..เพราะมันจะส่งผลถึงการได้รับคัดเลือกเข้ามาบรรจุเป็นบุคลากรภายในอนาคต แต่เธอไม่ใช่!..เพราะถึงแม้ที่นี่จะเป็นโรงพยาบาลอันดับหนึ่งที่หมอและพยาบาลทุกคนใฝ่ฝัน แต่เธอก็รู้สึกเสมือนกรงขนาดใหญ่..ที่มีสายตาในที่ลับคอยจับจ้องอยู่ตลอดเวลา! สัญชาตญาณในตัวของเธอมันบอก..ว่าที่นี่อันตรายกว่าที่เธอจะจินตนาการถึง..!ตึกๆๆๆ“นันท์นพิน เตชิสา อยู่ตึกนี้รึเปล่า?”แต่แล้วเสียงที่ดังขึ้นมานั้น..ก็ดึงให้เธอออกจากห้วงภวังค์ของความคิดแสนวุ่นวาย เฌอแตมกระพริบตาปริบๆด้วยความงงงวยก่อนจะค่อยๆหันไปส่งสายตาปรึกษาเพื่อนที่อยู่ข้างๆ เพราะคนที่กำลังร้องเรียกหาเธออยู่ในตอนนี้นั้น..ก็คือหัวหน้าพยาบาลที่ดูแลนักศึกษาภาคปฏิบัติอย่างพวกเธอ ซึ่งบรรยากาศที่แสนกดดันนี้..มันทำให้เธอกลัวว่าตัวเองจะเผลอไปทำในสิ่งไม่ดีโดยที่ไ

ห้องพักฟื้น“ทำไมมึงถึงได้จิตใจอำมหิต!..ตอบแทนคนให้เลือดกับมึงแบบนี้วะไอ้เช่อร์!”เสียงบ่นของเคลย์ตันไม่ได้ทำให้คนมีจิตใจอำมหิตและเลือดเย็นรู้สึกสำนึกผิด!..หรือคิดได้แม้แต่น้อย อัชเชอร์ที่กำลังอารมณ์ดีในรอบปียอมปล่อยให้ไอ้หมอเถื่อนแหกปากบ่นอยู่ใกล้ๆ..ไปพร้อมๆกับทำความสะอาดแผลให้ โดยที่มุมปากสีไวน์ก่ำบ่งบอกถึงการสูบบุหรี่จัดกำลังลอบแสยะยิ้มเย็นยะเยือก..หลังเหยื่อที่เขาต้องการตัวกำลังจะเข้ามาอยู่ในเงื้อมมือของเขาในไม่ช้าพรึบบบบ!!!“มึงจะบ่นทำเชี่ยอะไรนักหนาวะไอ้เคลย์ตัน..หนวกหูฉิปหาย!”จวบจนกระทั่งทำแผลบนร่างกายจนเสร็จสรรพเรียบร้อย..เคลย์ตันก็ยังคงแหกปากไม่จบไม่สิ้น จากอารมณ์ดีๆกลับถูกกลบด้วยความวุ่นวายของเคลย์ตัน..นั่นจึงทำให้อัชเชอร์กรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะกระแทกลมหายใจออก..พร้อมกับกัดฟันถามไอ้คนดี้ดีออกไปอย่างไม่คิดจะสนใจคำตอบของมันสักเท่าไหร่ เพราะรู้ดีว่ามันกับคนอื่นๆก็นิสัยไม่ต่างกันกับจากเขา..ไม่งั้นก็คงจะคบกันไม่ได้ และก็คงจะไม่มีกลุ่มพันธมิตรที่เหนี่ยวแน่นมาจนถึงตอนนี้“ปล่อยเด็กมันไป”แม้จะรู้ว่าคนอย่างอัชเชอร์ไม่มีทางสำนักบุญคุณคน แต่เคลย์ตันก็อดไม่ได้ที่จะเป็นตัวแทนขอ

ไม่รู้เพราะเธอคิดไปเอง..หรือว่าช่วงนี้รางสังหรณ์ของเธอมันเริ่มทำงานผิดปกติ นั่นเพราะความรู้สึกลึกๆในอกมันกำลังทำเธอหวาดระแวง..ราวกับมีใครบางคนคอยตามติดชีวิตของเธออยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง และเพราะความรู้สึกที่ไม่สงบนี้เอง..มันจึงทำให้เธอตัดสินใจที่จะหักเลี้ยงมอเตอร์ไซค์คันสีชมพูเข้าไปในวัดประจำหมู่บ้าน เพื่อไปทำจิตใจของตัวเองให้สงบ..ก่อนที่เธอกลับเข้าบ้านไปเก็บกระเป๋าตามคำสั่งของหัวหน้าพยาบาลกึกกก!!! มอเตอร์ไซค์คันโปรดถูกจอดใต้ร่มไม้ใหญ่ที่อยู่กับวัดมาหลายสิบปี ก่อนเฌอแตมจะตวัดขาลงจากรถและกวาดตามองหาหลวงตาท่าน..ซึ่งก็ไม่พบใครเลยนั่นอาจเป็นเพราะช่วงเวลานี้หลวงตาท่านคงจำวัดอยู่ เฌอแตมจึงดึงสายตากลับมายังตัวเองที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว..ก่อนจะหลับตาสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ จากนั้นก็ใช้เวลาที่ได้ออกจากโรงพยาบาลก่อนใคร ไปกับการเล่าเรื่องราวชีวิตประจำวันให้กับบิดาที่ล่วงลับของเธอได้ฟังอย่างเช่นทุกครั้ง..เวลาที่เธอเหนื่อยกับการเรียนหรือหมดไฟในการใช้ชีวิต“ทำไมกลับเร็วละลูก?”จากวัดมายังบ้านหลังน้อยของเธอกับมารดาใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น เฌอแตมจอดรถมอเตอร์ไซค์ในที่ประจำของตัวบ้าน ก