บททั้งหมดของ พันธะสัญญาเลือดผูกรัก[NC20+][เซตดอกไม้ของมาเฟีย]: บทที่ 41 - บทที่ 50

เช้าวันต่อมาและแล้ววันนี้ก็มาถึง..แม้ว่าเธอจะไม่อยากไปก็ตาม แต่ด้วยสัญญาที่เซ็นลงไปเรียบร้อยแล้วนั้น มันไม่อาจทำให้เธอย้อนเวลากลับไปยกเลิกมันได้อีก เปลือกตาข้างขวาที่กระตุกยุกยิกตั้งแต่เช้ามืดมันทำให้เธอรู้สึกไม่เป็นตัวเอง น้ำเต้าหูปลาท่องโก๋ของโปรดที่เธอชอบกินในตอนเช้า..วันนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นที่ชื่นชอบของน้ำย่อยในกระเพาะอาหารเธอสักเท่าไหร่ เพราะเธอกินมันแค่หนึ่งตัวบวกกับดื่มน้ำเต้าหู้เพียงครึ่งแก้วเท่านั้น..เธอก็อิ่มจนจุกแน่นท้องแล้ว!“ทำไมกินน้อยจังเลยละลูก..อย่าลืมสิว่าเราต้องใช้ความคิดตลอดเวลา”ซึ่งมารดาที่เดินกลับเข้าบ้านมาพอดิบพอดี..ก็เปิดฉากเท้าเอวบ่นบุตรสาวเพียงคนเดียวของเธอในทันที เฌอแตมได้แต่ยิ้มแห้งก่อนจะฮึดสู้ดื่มน้ำเต้าหู้ในแก้วจนหมดเกลี้ยงเอาใจมารดา ส่วนปลาท่องโก๋นั้นกระเพาะอาหารของเธอรับมันไม่ไหวจริงๆ..จึงยอมถูกมารดาคนสวยมองด้วยสายตาดุๆ เพราะมารดามักจะสอนให้เธอรู้คุณค่าของอาหารและไม่กินทิ้งกินขว้างแบบนี้“แล้วจะไปยังไง..ให้แม่เดินไปบอกให้ลุงสอนแกไปส่งลูกไหม?”หลังเดินไปเก็บมื้อเช้าของตัวเองที่เคาน์เตอร์ครัวเรียบร้อยแล้ว มารดาที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมก็เอ่ยถามถึงการเดินทางไ

‘ไง..เตรียมตัวรับรางวัลจากฉันแล้วรึยัง…เฌอแตม..?’เฮือกกกกก!!!“…!!!”วินาทีนี้เสมือนเธอได้ตกลงไปในขุมนรกที่ไร้ซึ่งหนทางออก ร่างกายของเธอในตอนนี้กำลังแข็งทื่อคล้ายกลับถูกสาปด้วยคำทักทายที่ประสงค์ร้าย..จากชายร่างใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเบาะแผ่รังสีอาฆาตมาดร้ายมายังเธออย่างเจาะจง สายตาดุดันดั่งพญาเหยี่ยวในตำนานที่จ้องเขม็งเธอราวกับจะกลืนกินนั้น..ทำเธอนึกถึงค่ำคืนที่เขาสร้างตราบาปบนริมฝีปากของเธอ เฌอแตมพยายามประคับประคองสติหมายจะถอยหลังหนีลงรถ..แต่กลับไม่ทันการ หลังชายฉกรรจ์ก่อนหน้าได้ปิดประตูทางหนีเพียงทางเดียวของเธอต่อหน้าต่อตา..!แกร๊กกกกก!!!“…!!!”เสียงของเธอพลันหายฉับพลัน..ก่อนเธอที่ไม่ต่างจากกระต่ายหนีตายจะหันไปขยับประตูรถรัวๆ แต่นอกจากมันจะไม่ขยับเขยื้อนแล้ว..ราชรถที่เธอขึ้นมานั้นก็กำลังเคลื่อนตัวออกไปจากบ้านของเธอเรื่อยๆ หัวใจดวงเล็กพลันร่วงไปอยู่ตาตุ่มณ.เดี๋ยวนั้น ก่อนปลายจมูกรั้นจะได้รับกลิ่นบุหรี่รุนแรง..ซึ่งไม่ต้องเดาว่ามาจากใคร เพราะภายในห้องโดยสารในตอนนี้มีเพียงแค่เธอและเขาเท่านั้น..!“คุณ..ไม่ควรสูบบุหรี่นะคะ”ไม่รู้เพราะอะไรถึงทำให้เธอใจกล้าแนะนำเขาออกไปอย่างนั้น หรืออาจเป

หมับบบบ!!! พรึบบบบ!!!“อ่อนฉิป..!”เสียงทุ้มแหบพล่าเอ่ยขึ้นเพียงสั้นๆ..หลังอัชเชอร์ยอมผละริมฝีปากออกจากความหวานล้ำ พร้อมกันนั้นก็ใช้แขนล่ำเพียงข้างเดียวคว้าร่างอรชรที่ไร้สติไปกลางอากาศเอาไว้ได้ทัน..ก่อนเด็กสาวที่กำลังจะกลายมาเป็นของเล่นแก้เบื่อจะล่วงลงไปกองอยู่บนพื้น สายตาดุดันไร้ความรู้สึกกวาดมองใบหน้าจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตามีชีวิตเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนจะดันร่างบางไปอีกฝั่งของเบาะราวกับขยะแขยง..ซึ่งการกระทำของอัชเชอร์นั้นช่างตรงข้ามกับสิ่งที่เขาพึ่งจะทำมันลงไป ปลายลิ้นร้อนปาดเลียความหวานล้ำที่ติดตามมุมปากจนเกลี้ยง ก่อนจะเลื่อนสายตาคมกริบมองริมฝีปากบางที่บวมเจ่อของเฌอแตมด้วยสายตาสะใจ เพราะเขาสามารถปราบพยศยัยเด็กอิอาจทวงบุญคุณกับคนอย่างเขาได้ ‘แม้จะต้องแลกด้วยกฏเหล็กของตัวเองที่ไม่เคยจูบปากผู้หญิงคนไหนมาก่อนก็ตาม!’“ยัยเด็กขี้เหร่”คำกล่าวหาที่เทียบไม่ได้กับความสวยธรรมชาติไร้สิ่งแปลกปลอมดังขึ้นเบาๆ ซึ่งคนที่หลับตาพริ้มอยู่นั้น..ไม่มีโอกาสได้โต้เถียงหรือทำให้อัชเชอร์รำคาญหูกับเสียงแวดๆนั้นอีกแล้ว ครืดดดด~~~ ครืดดดด~~~ ครืดดดด~~~และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง..พลันเสียงโทรศัพท์ที่อยู่ใน

ร่างกายที่หนักอึ้งแทบกระดิกตัวไม่ได้ทำเฌอแตมแทบร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือด เธออยากจะแทรกตัวหนีไปในอากาศ..หรือไม่ก็อยากย้อนเวลากลับไปแก้ไขเรื่องราวในอดีตที่เธอเผลอช่วยซาตานจากความตาย ความรู้สึกผิดนี้ทำเธอแสนจะเจ็บปวดหัวใจแต่ก็อาจทำอะไรได้..เมื่อชีวิตข้างหลังของเธอยังมีมารดาที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต และที่สำคัญกว่านั้นจอมซาตานที่เธอหลงผิดไปช่วยเหลือยังรู้ที่อยู่บ้านของเธอหมด หากว่าเธอทำไรลงไปอย่างไม่คิดให้รอบคอบก็อาจจะส่งผลกระทบไปถึงคนที่เธอรักก็เป็นได้ พรึบพรับๆๆ ในที่สุดเธอก็สามารถต่อสู้กับเปลือกตาที่หนักอึ้งได้สำเร็จ อันดับแรกที่เธอสังเกตหลังจากปรับสายตาได้ก็คือสถานที่ที่เธออยู่ในตอนนี้ ความเงียบสงัดราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตทำเฌอแตมขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาตกอยู่ในความตื่นตะลึงเมื่อความหรูหราที่รายล้อมอยู่รอบตัวเธอนั้นไม่ต่างจากอยู่ท่ามกลางเงินทองเท่าภูเขา ความกว้างขวางของห้อง..เอ่อ..ไม่สิ! ต้องเรียกว่าคฤหาสน์ย่อมๆแห่งนี้นั้นกว้างใหญ่จนเธอไม่อาจจะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ เพราะแค่โซฟาที่เธอนั่งอยู่ในตอนนี้ก็แทบจะซื้อบ้านพร้อมที่ดินของเธอได้อยู่แล้ว ซึ่งเธอแทบไม่อยากจะจินตนาการถึงม

อึกกก!!!น้ำลายอึกใหญ่ถูกกลืนลงลำคอระหงด้วยความยากลำบากที่สุดในชีวิตของเธอเลยก็ว่าได้ นั่นเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอต้องใช้ความพยายามทั้งหมดถอดเสื้อเชิทของเพศตรงข้ามออกจากร่างกาย..แม้ว่าเขาจะจัดอยู่ในกลุ่มคนไข้คนเจ็บที่เธอต้องดูแลก็ตาม แต่ด้วยเขาไม่ได้เหมือนคนไข้คนอื่นๆเลยสักนิดเดียว..เฌอแตมจึงต้องใช้สติและท่องบทสวดอยู่ภายในใจนับสิบๆรอบ จวบจนกระทั่งกระดุมเม็ดสุดท้ายถูกแกะออกสำเร็จเธอก็ลอบพ่นลมหายใจออกอย่างโล่งอก แต่ก็เหมือนหนีเสือร้ายปะจระเข้ยักษ์ใหญ่ในบึงน้ำ..หลังสายตาไม่รักดีของเธอเอาแต่จ้องมองความอุดมสมบูรณ์ของกล้ามเนื้อ และรอยสักดูมีมนต์ขลังที่ประดับอยู่บนแผงอกด้านซ้ายและต้นแขนล่ำของเขา“ถ้าขืนเธอยังชักช้าอีกนาทีเดียว..ฉันจะเป็นฝ่ายจับเธอถอดเสื้อผ้าเอง!”พร้อมกันนั้นเองเสียงเข้มดุดันทรงอำนาจที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย..ก็สามารถดึงเธอออกจากห้วงภวังค์ของความคิดวุ่นวายได้ทันท่วงที แต่เธอก็โล่งใจได้ไม่ทันไรก็ต้องกลับมาหน้าซีดปากกรรไกรสั่นกับใจความประโยคคำพูดของเขา..ที่บอกจะจับเธอเปลื้องเสื้อผ้า!กึกกกก!!!“0.0!..ขะ..ขออนุญาตนะคะ”เธอพยายามไม่สบสายตาดุร้ายของเขา..ก่อนจะรีบตะกุกตะกักขออนุ