All Chapters of พันธะสัญญาเลือดผูกรัก[NC20+][เซตดอกไม้ของมาเฟีย]: Chapter 11 - Chapter 20

เหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้น..มันเป็นอะไรที่เธอไม่สามารถประคับประคองสติสัมปชัญญะได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว เพราะหลังจากที่เธอบอกพวกเขาออกไปแบบนั้น..เธอก็ถูกบรรดาหมอและพยาบาลที่แทบจะยกเธอขึ้นเสลี่ยง พาตัวเข้ามาในห้องปลอดเชื้อเพื่อทำการผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและทำร่างกายให้สะอาดที่สุด จนเธอถึงกับมึนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเองในตอนนี้เป็นอย่างมาก นึกอยากย้อนเวลากลับไปเมื่อหนึ่งนาทีก่อนหน้านี้..เพื่อที่เธอจะได้เลือกเป็นคนใจร้ายไม่พาตัวเองเข้ามาอยู่ในความวุ่นวายนี้ แต่ถึงจะคิดแบบนั้น..แต่เอาเข้าจริงเธอคงไม่สามารถทนใจดำ มองคนตายต่อหน้าต่อตาทั้งที่ตัวเองช่วยเหลือเขาได้หรอก“ขอบคุณที่ช่วยชีวิตพวกเรานะ”ในขณะที่เธอถูกพาตัวออกมาจากห้องปลอดเชื้อ เสียงขอบคุณจากบรรดาหมอและพยาบาลนับสิบก็พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ..เสมือนคนที่กำลังเข้ารับการผ่าตัดในตอนนี้มีอิทธิพลมากล้น แต่ก็คงจะไม่เกินจริงถ้าหากบุคคลระดับนั้นจะเลือกใช้บริการโรงพยาบาลแห่งนี้ เพราะที่นี่การันตีเรื่องความพร้อมและมีเครื่องมือทางการแพทย์ที่ครบครัน..จนทุกคนต่างยกให้เป็นโรงพยาบาลอันดับหนึ่งของโลก“ไม่เป็นไรค่ะ..แค่บริจาคเลือดเอง”แม้ภายในใจจ

ยิ่งดึกความเงียบสงัดที่กระจายตัวอยู่ภายในห้องยิ่งทำให้เฌอแตมคิดฟุ้งซ่านไปไกล ไฟที่เปิดสว่างไสวไม่อาจทำให้เธอจิตใจสงบลงได้เลย..และในความรู้สึกนี้ไม่ใช่ความกลัวที่มีต่อสิ่งไม่มีตัวตนแต่อย่างใด เพราะเธอไม่อาจลบภาพใบหน้าของเขาคนนั้นออกไปจากหัวได้เลย ริมฝีปากฝีปากบางขบเม้มจนกลายเป็นเส้นตรง หลังส่งข้อความบอกเหตุสุดวิสัยนี้กับมารดาเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว..เธอก็กลับมาคิดไม่ตก เมื่อภาพใบหน้าของคนที่เธอมอบเลือดให้กำลังรบกวนจิตใจจนนอนไม่หลับ แม้จะใช้วิธีนับแกะทั้งฝูงตามคำแนะนำของมารดา..มันก็ไม่สามารถทำให้เธอข่มตาหลับลงได้“ให้ตายสิ!..พรุ่งนี้คงได้เป็นเพื่อนหมีแพนด้าแหงๆ”เสียงหวานแหบพล่าบ่นเบาๆเมื่อพอจะเดาสภาพตัวเองในวันพรุ่งนี้ได้ล่วงหน้า ฝ่ามือเล็กข้างที่ว่างยกขึ้นคลำบริเวณดวงตาที่ร้อนผ่าว ก่อนจะเลื่อนสายตามองไปยังถุงน้ำเกลือที่ยังคงเหลือครึ่งถุง การไหลทีละหยดของมันทำเธอหงุดหงิดจนอยากจะลุกขึ้นไปปรับให้มันไหลดั่งน้ำป่าไหลหลาก! แต่ก็ต้องกลับมาสงบจิตสงบใจเอาไว้..เพราะเธอคงไม่บ้าทำให้ร่างกายตัวเองแย่ไปกว่าที่เป็นอยู่นี้อย่างแน่นอน และเมื่อคิดได้ดังนั้นเธอก็สามารถกลับมาใจเย็นลงในระดับหนึ่ง พร้อมกันนั

เช้าวันต่อมา“เฌอ!..ลงมาทานข้าวเช้าได้แล้วลูก”หลังเตรียมมื้อเช้าอย่างง่ายๆเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉายสุดาก็ตะโกนเรียกบุตรสาวเพียงคนเดียวของเธอให้รีบลงมาทานมื้อเช้าก่อนที่เจ้าตัวจะออกไปทำหน้าที่ของตัวเอง แม้ว่าจะรู้สึกแปลกใจกับการที่จู่ๆบุตรสาวของเธอก็กลับบ้านกลางดึก ทั้งที่ช่วงหัวค่ำยังบอกเธอว่าจะค้างที่โรงพยาบาล..เพราะต้องรอร่างกายฟื้นฟูหลังจากการบริจาคเลือด แต่เวลานี้เธอจำต้องวางเรื่องนั้นเอาไว้ก่อน..เพราะบุตรสาวเพียงคนเดียวของเธอกำลังจะไปโรงพยาบาลในวันแรกสาย..!ตึกๆๆๆสิ้นคำพูดนั้นเสียงฝีเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งลงบันไดบ้านไม้กึ่งปูนดังขึ้นถี่ๆ เพราะเจ้าตัวรู้ดีว่าหากผู้เป็นมารดาเอ่ยปากเรียกเป็นครั้งที่สอง..เธอก็คงจะได้รับสายตาเขียวปัดจากมารดากลับมา ฉะนั้นแล้วเฌอแตมจึงไม่เปิดโอกาสให้ท่านได้เรียกเป็นในครั้งที่สอง รีบคว้ากระเป๋าผ้าใบเก่ง..แล้วจ้ำเท้าโผล่หน้ามาให้มารดาเห็นอย่างรวดเร็ว“นันท์นพิน เตชิสา มารายงานตัวแล้วค่ะคุณแม่ฉายสุดาคนสวย~~”มือบางยกขึ้นตะเบ๊ะบริเวณขมับบางไม่ต่างจากตำรวจ..พร้อมกับส่งเสียงทักทายผู้เป็นมารดาที่ยืนเท้าเอวรอดุเธออยู่บริเวณโถงเล็กของบ้าน โดยที่บนโต๊ะกินข้าวขนาดสี่คนม

“เด็กนั้นเห็นมึงเป็นผีหน้าเละว่ะได้ห่าแคสเปอร์..น่าสงสารชะมัด!”ลูอิสได้โอกาสเปิดฉากล้อเลียนคู่หูหลังจำภาพสีหน้าและท่าทางของเด็กผู้หญิงก่อนหน้าได้ติดตา ใบหน้าที่ซีดเผือกราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆทำลูอิสขำน้ำตาเล็ด ก่อนจะถูกแคสเปอร์ประเคนฝ่าเท้าให้อย่างหมันไส้กับความสนุกสนานบนความหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ของเขา เพราะยัยเด็กนั้นทำเขาหมดความมั่นใจในความหล่อของตัวเองไปกว่าครึ่ง นี่ถ้าหากไม่รีบไปดูอาการผู้เป็นนายละก็!..เขาจะคิดบัญชีกับยัยเด็กผู้หญิงไม่รู้จักบุญคุณคนนั้นให้หายโมโห!“ปากมากจริงๆเลยมึง!”ไม่อยากเสียงเวลาต่อความยาวสาวความยืดกับมันให้หงุดหงิดไปมากกว่านี้ แคสเปอร์จึงทำได้เพียงแค่เก็บความแค้นนี้เอาไว้ในอก..พร้อมกับกัดฟันปรามไอ้คนปากดีทิ้งท้าย ก่อนจะเร่งสับขาเดินเข้าไปในตึกใหญ่สำหรับห้าตระกูลพันธมิตรเท่านั้นตึกๆๆๆๆ“ฮ่าๆๆๆ…รับไม่ได้แล้วรีบเดินหนีเลยนะไห้ห่าแคสเปอร์ รู้งี้กูน่าจะเก็บภาพเด็ดๆเมื่อกี้ไว้ให้นายดูด้วยดีกว่า..รับประกันนายจะต้องหัวเราะจนลืมเจ็บแน่นอน”ยิ่งได้เห็นเพื่อนรักเพื่อนตายเก็บอาการอับอายไม่อยู่..คนได้โอกาสซ้ำเต็มเพื่อนก็ไม่รอช้าที่จะแกล้งตอกย้ำความจริงอย่างชอบอกชอบใจ และแน่

แม้ว่าวันนี้จะเริ่มต้นได้วุ่นวาย..แต่ท้ายที่สุดแล้ววันนี้เธอก็ได้รับพรจากพระเจ้าที่ดีที่สุดในชีวิตของเด็กอินโทรเวิร์ตกลายๆอย่างเธอ นั้นก็คือการได้พบมิตรภาพใหม่ในโรงพยาบาลแห่งนี้ตั้งแต่วันแรกนั่นเองแกร๊กกก!!! เสียงปิดประตูล็อกเกอร์ดังขึ้นเบาๆ..เมื่อเฌอแตมหยิบเอาข้าวของสัมภาระตัวเองทั้งหมดออกมา รวมไปถึงถุงเสื้อกาวน์ของรุ่นพี่นักรบที่เธอจะต้องนำไปคืนให้แก่เขาในเย็นวันนี้ แม้จะไม่รู้เลยว่าวันนี้รุ่นพี่นักรบมีเรียนไหม..แต่เธอที่รับปากเอาไว้แล้วก็จะทำตามสัญญาให้จงได้“เฌอแตม..เย็นนี้ว่างรึเปล่า”ระหว่างที่เธอกำลังสวมเสื้อคลุมเตรียมแว้นมอเตอร์ไซค์ไปส่งเสื้อกาวน์ให้รุ่นพี่นักรบอยู่นั้นเอง เสียงของบะหมี่หรือเพื่อนใหม่คนแรกในโรงพยาบาลแห่งนี้ก็ขยับตัวมาสะกิดแขน..พร้อมกับเอ่ยถามเธออย่างจริงใจ “เฌอต้องรีบเอาของไปให้รุ่นพี่ที่มออะบะหมี่ ขอโทษด้วยนร้าา..ไว้วันหลังได้ไหม”เข้าใจว่าเพื่อนใหม่ต้องการสานสัมพันธ์มิตรภาพให้แน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น แต่วันนี้เธอจำต้องเอ่ยปฏิเสธเพราะไม่อาจผิดคำพูดที่จะเอาเสื้อกาวน์ไปคืนรุ่นพี่ได้ แต่พอเห็นใบหน้าเศร้าหมองของบะหมี่ที่เหมือนจะผิดหวังในคำชวนแรก คนห่วงความรู้สึกของคนร