All Chapters of DIVORCING THE BILLIONAIRE WHO NEVER LOVED ME: Chapter 281 - Chapter 290

“Tumatawag nang ganito kagabi. May urgent ba?”Mula sa kabilang linya ay narinig ni Kiel ang kalmadong tinig ni Christian Sager. Gaya ng dati, relax at tila walang anumang bagay ang kayang gumulo sa kumpiyansa nito. Ngunit hindi nagpadaig si Kiel sa magaan na tono ng lalaki.Hindi siya tumawag para makipagbiruan. Hindi rin siya tumawag para makipagpalitan ng mga walang saysay na salita.“Kailangan kong kumpirmahin ang tunay mong intensyon kay Mayumi.”Bahagyang napataas ang kilay ni Christian sa kabilang linya. Halatang naaliw pa ito sa diretsahang tanong.“Masyado namang seryoso ang paratang na iyan, Mr. Blaze,” anito na may bahid ng biro. “Bakit mo iniisip na ang relasyon ko kay Mayumi ay kailangang may agenda? Hindi ba puwedeng humahanga lang ako sa kaniya?”Nanatiling tahimik si Kiel sa loob ng ilang segundo. Hindi niya sinagot ang tanong dahil para sa kaniya, walang saysay ang mga paliwanag ni Christian. Ang mahalaga lamang ay ang kaligtasan ni Mayumi.“Hindi mahalaga kung intere

Mukhang galit na galit na ang sales manager, ngunit sa kabila ng nag-aalab nitong anyo ay halatang wala rin itong magawa. Ang mga kumpanyang nangahas na makipagtulungan noon sa MK Group ay naglakas-loob lamang dahil umaasa silang magbubulag-bulagan si Mr. Valerio.Ngunit ngayong si Xavier Valerio mismo ang personal na tumawag at nagbigay ng malinaw na babala, isa-isang umurong ang mga ito. Wala nang sinuman ang may tapang na salungatin ang pangalan at impluwensyang dala niya.“Gayunpaman,” pilit na kumalma ang sales manager habang inaayos ang salamin sa ilong, “kahit paano ay tumatakbo pa rin ang benta natin sa low-end market. Hindi man ganoon kalaki, kahit paano’y napapagaan nito ang bigat ng mga naiipong inventory na hindi natin maibenta.”Sa narinig, naramdaman ni Peter ang malamig na bakas ng takot na gumapang sa kanyang dibdib. Mabuti na lamang at naipanukala ni Mayumi nang mas maaga ang estratehiyang ilipat ang target consumer group. Kung hindi, baka ngayon ay tuluyan nang nalu

Nang mapansin ni Christian ang bag na hawak ni Mayumi, kusa siyang nag-abot ng kamay habang papalapit ito. Walang anumang pag-aalinlangan, ibinigay naman ni Mayumi ang bag sa kanya, parang isang likas at tahimik na kasunduang matagal nang umiiral sa pagitan nilang dalawa.“What do you feel like eating? My treat.”magaang alok ni Mayumi, halatang maganda pa rin ang timpla ng kanyang pakiramdam.Ngumiti si Christian, bahagyang nakataas ang sulok ng labi. “Alright.”“How about barbecue?” mungkahi ni Christian.Maaga siyang umalis noon at ginugol ang maraming taon sa ibang bansa. Nang bumalik siya, si Miranda ay laging umiiwas sa amoy ng usok mula sa mga inihaw sa gilid ng kalsada. Siya man ay hindi rin nagkaroon ng interes sa mga ganoong lugar noon. Kaya sa totoo lang, hindi pa niya kailanman nasubukan ang ganitong simpleng karanasan.Ngunit narinig na niya ang tungkol sa mga barbecue stall sa syudad, mga lugar na madalas nasa tabi lamang ng kalsada, malapit sa mga tao, masigla at puno ng

Bahagyang ngumiti si Christian. May bahid ng aliw sa mga mata nito habang marahang sumandal sa upuan.“Wala naman,” kaswal nitong sagot. “Sinabi ko lang sa may-ari na napakasarap ng barbecue sa stall na ito. Kaya tinanong ko siya kung gusto niyang magtrabaho para sa pamilyang Sager.”Bahagyang napaangat ang kilay ni Mayumi. “At ano naman ang alok mo?”“Simple lang.” Umayos si Christian ng upo at tila ba napakagaan lamang ng halagang sasabihin. “Sampung milyon kada taon para maging personal barbecue chef ko.”Napatingin si Mayumi nang mas matagal kaysa dati. “...At ano’ng sagot niya?”“Mariin siyang tumanggi.” Napangiti si Christian, wari’y lalo pang humanga sa may-ari. “Sabi niya, mas mahalaga raw sa kanya ang kalayaan. Kahit mas maliit ang kinikita niya rito, ayaw niyang pasailalim sa kontrol ng kahit sino. Mas panatag daw ang loob niya sa ganoong pamumuhay.”Dahan-dahang tumango si Mayumi. May punto ang lalaki. Sa mundong ito, walang bagay na maaaring tawaging ganap na katatagan.Sa

Tiningnan ni Mayumi si Christian nang may mahinahon ngunit mapanuring ekspresyon. May kung anong hindi maipaliwanag na pakiramdam ang gumuhit sa kanyang dibdib, hindi ganap na kaba, ngunit hindi rin ganap na kapanatagan.Sa kabila ng kalmadong anyo ni Christian, hindi niya maiwasang mapansin ang halos hindi nakikitang bakas ng pagkainis sa mga mata nito. Parang may tinatagong iritasyon, at tila may kaugnayan iyon kay Xavier.Naalala niya ang sandaling nabanggit ni Christian ang pangalan nito habang kumakain sila kanina. Isang beses lang iyon, at tila wala namang ibig sabihin noon. Pero ngayon, habang binabalikan niya ang lahat, pakiramdam niya ay may nakatagong lalim ang simpleng pagbanggit na iyon.Ngunit pinili niyang manahimik, hindi na siya nag-usisa. Tumango na lamang siya, pinili ang pagiging maingat kaysa pagiging mausisa.“Hindi naman siya lang ang pinupuntirya ko,” mahinahon niyang sagot. “Isa lang siya sa mga taong kailangan kong pag-ingatan.”Kasabay ng kanyang mga salita,