All Chapters of พ่ายรักภรรยาตัวแทน: Chapter 21 - Chapter 30

วันนี้ก็ครบรอบสัปดาห์หนึ่งแล้วที่ม่านไหมออกจากบ้านไป แสนปีตั้งใจว่าจะไปง้อภรรยาคนสวยของเขาให้กลับมาบ้านได้เสียที เพราะปล่อยออกไปเล่นหลายวันแล้วนานไปเกรงว่าคนอื่นจะเอาไปพูดในทางที่ไม่ดีได้แต่แล้วดูเหมือนว่าจะไปไม่ถึงไหนก็มีเรื่องเข้ามาเสียก่อน"นายครับ มีสายเข้าครับ" แสนปีหันมามองหน้าลูกน้องคนสนิทที่ส่งเข้ามือถือที่กำลังแผดเสียงดังลั่นออกมาเสียจนน่ารำคาญ "ใครโทรมา" "คุณมีนาครับ" เมื่อได้ยินชื่อของหญิงสาวคนนี้แสนปีเองก็นึกขึ้นมาได้ เขามัวแต่คิดเรื่องภรรยาและงานของตัวเองโดยลืมไปเสียสนิทที่ปล่อยให้มีนาพักอยู่ที่คอนโดของเขามานานแล้ว"ให้รับหรือว่าตัดสายดีครับ""เอามานี่เดี๋ยวฉันรับเอง" ชายหนุ่มเลือกที่จะรับสายของมีนาเพราะไม่รู้ว่าเธอกำลังเจอปัญหาอะไรหรือเปล่า มือหนาก็เลื่อนหน้าจอกดรับสายทันที"ครับ" เสียงนุ่มทุ้มพูดใส่มือถือไปพร้อมกับทำสีหน้าตกใจเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของอีกคน"อึก! พี่ปี หื้อออออ" "มีนเป็นอะไรบอกพี่" ชายหนุ่มที่ไม่เคยได้ยินเสียงร้องไห้จากมีนามาก่อนก็ร้อนรนขึ้นมา เขาเป็นห่วงเธอมากเพราะไม่รู้ว่ากำลังเจอกับเรื่องอะไรอยู่"พี่ปีมาหามีนได้ไหมคะ" เมื่อได้ยินอีกคน

คนเป็นป้านึกเสียใจมาก ๆ ที่ไม่สามารถสั่งสอนหลานของตนเองให้ประพฤติดีได้ถึงอย่างนั้นเธอก็อยากจะขอเตือนอีกคนเอาไว้ อีกสักหน่อย"อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกคิดจะทำอะไร ครั้งนี้มันจะไม่จบแบบนั้นและฉันจะขัดขวางแกเอง..." เพ็ญพูดจบก็เดินออกจากตรงนั้นไป เธอกำลังคิดวิธีมากมายเพื่อไม่ให้หลานสาวตนเองอยู่ที่นี่ต่อเพราะถ้าขืนยังปล่อยไว้ยังไงต้องเป็นเรื่องใหญ่และกระทบความสัมพันธ์ของแสนปีกับม่านไหมแน่ เหมือนเมื่อห้าปีก่อน แน่นอนเธอจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นเด็ดขาด"คุณปีคะป้าว่าคุณพานังมีนเข้ามาอยู่ที่นี่ด้วยป้าว่ามันไม่เหมาะสมนะคะ" เพ็ญใช้จังหวะที่เจ้านายตัวเองกำลังนั่งมองสวนดอกไม้อย่างเย็นใจฉวยโอกาสคุยเรื่องที่มันไม่ถูกไม่ควรเพื่อเตือนสติแสนปี"ทำไมล่ะครับ ตอนนี้มีนาเองก็ไม่ได้มีที่ไปนี่ครับ" ชายหนุ่มผู้ที่เอ็นดูหญิงสาวราวกับน้องสาวคนหนึ่งถามคนอายุมากกว่าด้วยความสงสัย เพราะตอนนี้เธอไม่ได้มีที่พึ่งอื่นนอกจากเขาแล้วจริงๆ และตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้นเขาก็ตั้งใจจะรับผิดชอบชีวิตของทุกคนอย่างดีไม่ให้ขาดตกอะไร แล้วการที่เขาพามีนาเข้ามาอยู่ด้วยกันนั้นมันก็ไม่เห็นจะผิดตรงไหน หากปล่อยให้เธอไปอยู่ที่อื่นนี่สิ เ

"ป้าเมื่อคืนพี่ปีกลับมาตอนไหนเหรอ" หญิงสาวที่อยู่ในชุดนอนเดินลงมาด้วยใบหน้าที่ไม่ได้แต่งแต้มแม้เครื่องสำอางเพราะเพิ่งตื่นนอน "แกจะอยากรู้ไปทำไมล่ะ" เพ็ญตอบกลับหลานตัวเองที่ไม่รู้จะวุ่นวายอะไรนักหนา งานการอะไรก็ไม่รู้จักทำนี่เข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ได้สามวันแล้วก็เอาแต่เดินตามเจ้านายเธอไปวัน ๆ"เอ้า ก็แค่ถามดูป้านี่ก็อะไรกับฉันนักหนา" หญิงสาวได้รับคำตอบที่ไม่สบอารมณ์มากนักก็เลือกจะไม่สนใจ ทั้ง ๆ ที่เพิ่งตื่นนอนแท้ ๆ แต่กลับต้องมาเจอป้าตัวเองพูดกวนใจเช่นนี้ ร่างเล็กบางเดินหายเข้าไปในห้องครัวก่อนเทน้ำดื่มดับอารมณ์ร้อนในกาย"ป้าเพ็ญคะ วันนี้ทำอะไรทานคะเนี่ย" ม่านไหมในชุดพร้อมไปทำงานเดินลงมาคลาดกับมีนาเพียงนิดเดียว แต่อารมณ์ของคงถูกถามนั้นแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด"มีข้าวต้มกุ้งค่ะคุณม่านไหม แต่ไม่ใช่กุ้งในห้างนะคะลองทานดูก่อนถ้าทานไม่ได้จริง ๆ ป้าจะให้คนไปซื้อให้นะ" คนอายุมากกว่าเดินนำร่างของเจ้านายเพื่อมาที่โต๊ะอาหารพร้อมกับให้คนยกถ้วยเจ้าข้าวต้มกุ้งถ้วยโตที่ว่านั่นมาให้ม่านไหม"ไม่เป็นไรเลยค่ะป้าเพ็ญ ไหมทานได้อยู่แล้ว" หลังจากที่ออกไปอยู่บ้านของเอวามาเธอก็เริ่มคิดได้ว่าบางทีอาหารการกิน

อากาศในห้องนอนของคนป่วยดูจะหนาวเย็นจนเกินไป เกินกว่าที่ร่างบอบบางของม่านไหมจะปรับสมดุลได้ เพราะตอนนี้อุณหภูมิร่างกายกำลังสูงขึ้นพร้อมกับหยาดเหงื่อที่ออกมาไม่ขาดสาย"อื้อออ" เสียงครางในลำคอที่บ่งบอกว่าเธอกำลังต่อสู้อยู่กับอาการป่วยที่จู่ ๆ ก็อาการหนักขึ้นในกลางดึกคืนนั้น ม่านไหมส่งมือเรียวไขว่คว้าหยิบเอามือถือขึ้นมาเพื่อดูเวลาและพบว่าตอนนี้เกือบตีหนึ่งแล้ว หากแต่อีกฝั่งของเตียงนั้นกลับไม่มีร่างผู้เป็นสามีนอนอยู่"ยังไม่กลับเหรอ" เธอพูดออกมาพร้อมกับประคองตัวเองให้ขึ้นมานั่งพิงกับหัวเตียง ตอนนี้คนตัวเล็กไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับแสนปีหรือเปล่าถึงได้กลับช้าเช่นนี้จึงเลือกจะโทรหาเขาขออภัยค่ะหมายเลขที่คุณเรียก...สายแรกไม่มีคนรับและถูกตัดไปหากแต่ม่านไหมยังคงเป็นห่วงไม่เลิกพร้อมกับร่างกายของเธอที่กำลังอดทนไม่ไหวเช่นกัน เธอประครองสติที่ยังเหลืออยู่โทรหาสามีอีกครั้งและรอเพียงไม่นานก็มีคนรับสายนั่นทำให้เธอใจชื้นขึ้นมามาก"ว่าไงคะพี่ไหม" แต่เสียงของคนที่รับสายนั้นมันกลับไม่ใช่แสนปี"มีนาเหรอ" ม่านไหมเอ่ยถามเพราะรู้ว่าสามีตนเองออกไปทานข้าวกับมีนาแล้วว่าจะดูหนังก่อน ทว่านี่ก็ผ่านมาหลายชั่วโมง

"กลับมาแล้วเหรอนังมีน" หญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านสะดุ้งตัวโยนหลังจากได้ยินเสียงป้าเอ่ยถาม"โอ๊ย! ฉันก็ตกใจหมดป้ามีอะไรกับฉันเหรอ" "เมื่อคืนแกไปไหนมา" มีนารู้สึกไม่ชอบใจนักที่ถูกป้าตัวเองถามด้วยน้ำเสียงเชิงดุดันขนาดนี้เธอเองก็อายุอานามไม่ใช่น้อย ๆ แล้วไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสาที่จะกลัวคำดุด่าของญาติผู้ใหญ่"ป้าจะอยากรู้ไปทำไมฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน""แกจะทำอะไรอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ยิ่งถ้าแกดันทุรังต่อไปฉันจะไม่ออกหน้าช่วยแกสักเรื่องเลย" คนอายุมากกว่ารู้ดีว่ามีนาคงไม่หยุดเพียงเพราะเธอพูดเท่านั้น แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้พูดอะไรเลย"ป้าก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วนี่ ป้าไม่เคยเห็นฉันเป็นหลานเลยสักครั้งทั้งชีวิตป้าก็มีแต่พี่มินป้ารักพี่มินมากกว่าฉันตลอด ป้าคงไม่รู้ตัวเลยสินะว่าป้าลำเอียงแค่ไหน""นังมีน!""ทำไมเหรอ ฉันจะบอกเลยนะว่าฉันจะไม่หยุดเรื่องนี้หรอกยังไงพี่ปีก็ต้องเป็นของฉัน แล้วป้าก็ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของฉันอีก""มีสติหน่อยมีนนั่นผัวเก่าพี่สาวแกนะ""แล้วยังไง คนอย่างมีนถ้าอยากได้อะไรก็ต้องได้!"เพียะ!!เพ็ญตบหน้าหลานสาวตัวเองอย่างรุนแรงมันไม่ใช่เพราะความพลั้งมือหรืออะไรแต่มันเป็น