All Chapters of พ่ายรักภรรยาตัวแทน: Chapter 31 - Chapter 40

หญิงสาวที่กำลังนอนลูบท้องตนเองอยู่ก็ตกอยู่ในความรู้สึกที่หลากหลาย วันนั้นเธอไม่รับโทรศัพท์ของใครก็ตามที่โทรเข้ามาด้วยความเป็นห่วงที่รู้ว่าเธอนั้นเพิ่งประสบอุบัติเหตุมาเมื่อคืนนั้นเอง และข่าวนั้นก็คงไม่พ้นเอวานั่นแหละที่เอาไปบอก เพียงแต่ม่านไหมยังไม่พร้อมจะคุยเรื่องไหนกับใครทั้งนั้น ตอนนี้เธอมีเรื่องที่ต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาดเพราะเมื่อคืนนั้นเธอหมดสติไปตอนที่ตนเองกำลังขับรถ โชคดีเหลือเกินที่เธอไม่ได้ขับเร็วขนาดนั้นและไม่มีรถยนต์คันไหนสวนมาซ้ำ จึงเพียงแค่ถลาไปชนกับเสาไฟที่อยู่ข้างทางและไม่ได้รับบาดเจ็บมาก ไม่รู้ว่าเป็นความโชคดีหรือต้องบอกว่าเพราะสมรรถภาพของรถยนต์คันหรูของเธอกันแน่ถึงทำให้พ้นเคราะห์มาได้แต่ถึงอย่างนั้นแล้วเธอก็ยังคงสลบไสลไปด้วยความอ่อนเพลีย โชคดีที่ดวงไม่ถึงคาด นะโมพี่ชายของเพื่อนนั้นขับรถผ่านมาเห็นพอดีแล้วก็พาไปหาหมอได้รวดเร็ว และโชคดีอีกอย่างก็คือ...เด็กในท้องนั้นยังปลอดภัยดี"เอาว่ะ บอกก็บอก" เธอว่าเช่นนั้นก็หอบเอาสังขารที่ไม่ค่อยสู้ดีของวันนี้เดินไปยังห้องทำงานของแสนปี ครั้งนี้เธอคิดเอาไว้ว่าอย่างไรซะเด็กในท้องนั้นก็เป็นเลือดของแสนปีอยู่ครึ่งหนึ่ง ซึ่งเขาเองมีสิทธ

"อึก แม่คะ" ทันทีที่สองเท้าก้าวแตะพื้นบ้าน คนที่เธอเห็นเป็นคนแรกนั้นไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน หากแต่เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดเธอนั่นเอง หญิงสาวที่กำลังมีเรื่องทุกข์ใจเข้าสวมกอดคนเป็นแม่อย่างเต็มแรงรัก พร้อมปลดปล่อยหยาดน้ำตาของความเสียใจออกมาเป็นสาย"ไหมลูก... ไม่เป็นอะไรแล้วนะลูก แม่อยู่ตรงนี้นะอยู่บ้านเรานะลูก" คนเป็นแม่เอ่ยขึ้นเธอไม่รู้ว่าลูกสาวของเธอไปพบเจอเรื่องอะไรมา หากแต่คนอย่างม่านไหมนั้นไม่ใช่คนอ่อนแอ และการที่ลูกสาวเธอร้องไห้เช่นนี้เกรงว่าคงไปเจอเรื่องคับข้องใจอย่างถึงที่สุดมาเป็นแน่หญิงกลางคนสวมกอดลูกสาวตนเองพร้อมลูบหลังเพื่อประโลมหัวใจที่บอบช้ำโดยไม่เอ่ยถามเลยสักคำว่าเกิดอะไรขึ้นซึ่งนั่นมันดีเหลือเกิน มันดีมาก ๆ ทำให้ม่านไหมรู้สึกคิดถูกที่กลับมาที่บ้านในวันนี้ เพราะเธอเองก็ยังไม่พร้อมที่จะพูดหรือเล่าเรื่องอะไรให้ใคร ๆ ฟังทั้งสิ้น หวังเพียงแค่มีคนในครอบครัวอ้าแขนพร้อมโอบกอดเธอด้วยความรักทั้งหมดที่จริงใจ ไม่ใช่ความรักหลอกลวงเช่นที่เพิ่งพบเจอมา...."แม่คะ หื้อออออ""ร้องออกมานะลูก ร้องออกมาให้หมดเลย".."กูว่าแล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง" เมฆหมอกเอ่ยขึ้นกับนะโมเพื่อนตนเองที่บังเอิญมาหาที่

"แล้วเรื่องของแสนปี...ไหมจะเอายังไงลูก" คนเป็นพ่อที่นั่งเงียบมานานก็เอ่ยถามขึ้นบ้าง จริง ๆ หลานคนเดียวเขาเลี้ยงได้สบายมากอยู่แล้ว เพียงแต่เรื่องของแสนปีกับม่านไหมนั้นมันยังคาราคาซังอยู่ เขารู้ว่าบางทีลูกสาวจะยังไม่พร้อมที่จะไปจากคนคนนั้น แต่เขาก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่าม่านไหมมีความคิดจะทำอะไรต่อไป"ไหมจะเลิกกับเขาค่ะ" หญิงสาวที่เจ็บช้ำและเสียความรู้สึกกับคนรักรวบรวมศักดิ์ศรีที่หลงเหลืออยู่ของตนเอง เพื่อตัดสินใจที่จะจบความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแสนปี และเลือกจะเลี้ยงลูกด้วยคนเดียว เพราะสมัยนี้แม่เลี้ยงเดี่ยวแล้วลูกเติบโตขึ้นมาเป็นคนดีไม่ได้ขาดอะไรก็มีให้เห็นเยอะแยะไป มันจะดีกว่ามากถ้าหากเด็กเกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่นและพร้อมหน้าพร้อมตา แต่ถ้ามันเป็นเช่นนั้นไม่ได้เธอก็มีวิธีจะสอนเด็กคนนั้นให้เติบโตมาอย่างดีแน่นอน..."ก็ดีนะพี่ว่าคนแบบนั้นควรอยู่คนเดียวจมกับอดีตไปนั่นแหละ แต่ไหมแน่ใจแล้วนะ" พี่ชายเธอถามอีกครั้งราวต้องการการยืนยันจากปากน้องสาวตัวเอง"แน่ใจสิคะ ไหมคิดมาดีแล้วค่ะ" ถ้อยคำที่สุดแสนจะหนักแน่นออกมาจากปากของม่านไหม ตอนนี้ทำให้ทุกคนเบาใจได้มาก ๆ ว่าการที่เธอเลือกทางนี้มันไม่ใช่เพียงอารม

คนไม่สบายเดินเข้าไปในห้องนอนตนเองโดยที่ร่างกายนั้นยังหนาว ๆ ร้อน ๆ อยู่อาจจะเป็นเพราะยังไม่ทันได้หายไข้ดี หากแต่ยังไม่ทันได้ทิ้งตัวลงบนเตียงอยู่ดี ๆ ความคลื่นเหี่ยนก็ตีขึ้นจนทำให้เขานั้นไม่อาจอดทนได้อ้วกกกก!เสียงโอ้กอ้ากดังไปทั่วบริเวณ มีนาที่อยู่แถวนั้นก็เดินตามเข้ามาดูอาการแสนปีก่อนพบว่าเขากำลังนั่งหมดแรงหลังพิงกำแพงอยู่ข้างโถส้วมแล้ว"พี่ปีคะ เป็นอะไรไปเนี่ย" หญิงสาวลูบที่แผ่นหลังกว้างของอีกคนพร้อมกับลอบสำรวจท่าทางของอีกคนไปด้วย"ไม่เป็นไรแล้ว" ชายหนุ่มตอบกลับเพียงเท่านั้นก่อนพยุงตัวเองขึ้นมาและรวบรวมแรงที่ยังคงมีทั้งหมดและเดินไปยังเตียงนอน"ค่อย ๆ เดินนะคะเดี๋ยวมีนไปเอายามาให้" คนที่ แรงแทบไม่มีนั้นก็ไม่ได้เอ่ยอะไรเขาทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความอ่อนล้า หลังจากที่กินยาเข้าไปแล้วก็เลือกจะนอนพักผ่อนดูท่าแล้วว่าวันนี้ไม่น่าจะไปทำงานได้ "พี่ปีทานข้าวก่อนนะคะค่อยนอนต่อ" มีนา เดินเข้ามาพร้อมกับอาหารที่อยู่ในมือ มันเป็นโจ๊กสำเร็จรูปที่ปกติเขาจะไม่มีทางแตะต้องมันเด็ดขาด หากเพียงแต่วันนี้ไม่ได้มีม่านไหมภรรยาของเขาคอยอยู่ดูแลเหมือนเมื่อก่อนแล้วจึงจำต้องกินมันลงคอไปมีนาเฝ้าดูอาการของแสนปีแทบต

"สิ่งที่ป้าจะบอกก็คือ ไม่มีใครที่แทนใครได้หรอกนะคะ ทุกคนที่เข้ามานั้นมีความเฉพาะตัวของตัวเอง และมีความทรงจำที่สร้างขึ้นมาใหม่ได้เอง ความรู้สึกของคนเราที่มีให้แต่ละคนก็แตกต่างกันนะคะคุณปี"แสนปีเข้าใจแล้วว่าทำไมม่านไหมถึงดูเสียใจมากในวันที่เธอถามเขาเคยเห็นเธอเป็นตัวเองบ้างไหม แล้วเขากลับตอบไปว่าไม่เคย คำพูดนั้นมันคงจะทำร้ายจิตใจอีกคนมาก ๆ เขานึกอยากทึ้งหัวตัวเองไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ไม่คิดว่าเขาจะมารู้ความหมายของมันก็ในวันที่ม่านไหมหนีหายจากเขาเช่นนี้"แล้วเราจะรู้ได้ยังไงครับว่าความรู้สึกของที่ผมมีให้แต่ละคนมันไม่เหมือนกัน" ชายหนุ่มยังคงถามต่อ เพราะตอนนี้เขาเองยอมรับว่ายังแยกไม่ออก เรื่องที่เขามองม่านไหมเป็นตัวแทนของมินตรามาตลอด หากแต่ความรู้สึกนั้นมันก็ดูจะคล้าย ๆ กันแล้วตกลงเขายังมีความรู้สึกกับใครไปกันแน่"ไม่ยากเลยค่ะ ชั่งน้ำหนักใจดูก็จะรู้แล้ว" เพ็ญเอ่ยเท่านั้นแต่แสนปีก็ยังไม่เข้าใจมันอยู่ดี เธอจึงเลือกที่จะพูดต่อ "แล้วถ้าวันนี้คุณปีต้องอยู่กับมินตราที่ตายไปแล้วลำพังที่บ้านหลังนี้ ส่วนคุณม่านไหมเป็นของคนอื่นไปอยู่กับคนอื่นแล้ว คุณปียอมรับได้ไหมคะ""ว่าไงนะ ไม่ได้นะครับ ม่านไหมจ