All Chapters of พ่ายรักภรรยาตัวแทน: Chapter 51 - Chapter 60

"พี่คิดจะทำแบบนี้จริง ๆ เหรอ" พันไมล์เอ่ยถามพี่ชายตัวเองที่กำลังพันแผลด้วยความเป็นห่วง ดูเหมือนที่แสนปีเจอมานั้นจะหนักหนากว่าคิดเอาไว้มาก เขาไม่แน่ใจว่าจะจัดการกับมันได้หรือเปล่า"คิดดีแล้วล่ะ ชีวิตนี้พี่ไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว""แล้วคุณนายเม็ดพลอยล่ะ พี่ไม่คิดจะบอกแม่หน่อยเหรอ" ชายหนุ่มนิ่งเงียบไป ความจริงแล้วคนที่เขาห่วงมากที่สุดก็ไม่พ้นแม่ของเขา เพราะว่าคุณนายเม็ดพลอยที่ดูแข็งกร้าวอยู่ตลอด ความจริงแล้วก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่หัวใจไม่ได้ทำมาจากหิน ถ้าครั้งนี้เธอรู้ว่าเขายอมเทหมดหน้าตักเพื่อจัดการกับคู่แข่งแล้วเกรงว่าคุณนายเม็ดพลอยจะเสียใจเอาได้แต่ยังไงนี่มันคือความรับผิดชอบของเขา มันไม่ใช่เพียงกาสิโน แต่มันคือชีวิตของพนักงานนับร้อยนับพัน มันคือความอยู่รอดของพวกเขา และมันก็คือชีวิตของแสนปีด้วยเช่นกัน เขาต้องปกป้องมันเอาไว้"ผมจะไปด้วย" พันไมล์พูด แต่มีหรือที่พี่ชายอย่างแสนปีจะปล่อยให้น้องตัวเองไปเสี่ยงอันตรายอย่างนี้ได้ เขาไม่มีทางยอมเด็ดขาด เรื่องนี้ให้เขาทำคนเดียวก็พอชายหนุ่มมาจอดรถที่หน้าบ้านของม่านไหมเช่นเคย เพียงแค่ครั้งนี้เขาไม่คิดจะเข้าไปด้านในเหมือนทุกครั้ง ยืนมองสองแม

"พี่ปีอยู่ไหนคะ พี่ปีล่ะ" ม่านไหมเดินทางมาถึงโรงพยาบาลเพียงลำพัง ตอนนี้เสื้อผ้าที่ใส่มาก็ไม่ได้เรียบร้อยเท่าไรนักเพราะช่วงนี้เธอก็นับเป็นแม่ลูกอ่อนคนหนึ่งด้วยความเป็นห่วงพ่อของลูกก็รีบรุดมาอย่างไวโดยไม่สนใจว่าใครจะตามมาด้วยหรือเปล่า"มาแล้วเหรอ" หมื่นลี้ทักทายคนมาใหม่ด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างเป็นกังวล พวกเขาหลีกทางให้หญิงสาวเข้าไปดูคนที่อยู่ในห้องไอซียูนั้น ร่างกายของชายหนุ่มที่มีแต่สายอะไรไม่รู้ระโยงระยางไปทั่วทั้งตัว ม่านไหมเห็นแล้วก็ปวดใจอย่างมาก"พี่ปี อึก! ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ หื้ออออ" แสนปีที่นอนหลับใหลไม่ได้สติก็เพราะว่าถูกยิงมาหมอบอกว่ากระสุนทะลุที่อกข้างซ้ายและเฉียดหัวใจไปเพียงนิดเดียว ถึงตอนนี้มันจะดูว่าเป็นปาร์ฎิหาริย์ แต่ก็ยังต้องรอดูอาการเพราะว่าเสียเลือดมากเกินไป"ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอม่านไหม มันเป็นเพราะแกนั่นแหละ" มีนาตรงเข้ามาที่ม่านไหมก็จะจิกรั้งอีกคนให้ออกมาจากกระจกที่เบื้องหน้ามีห้องไอซียูอยู่เธอไม่ยินยอมที่จะเห็นผู้หญิงคนนี้มาหาคนที่นอนเจ็บแบบไม่รู้ชะตากรรมอยู่ข้างใน"มีนา หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ" พันไมล์เข้ามาจับตัวของเจ้าของชื่อให้ออกห่างจากม่านไหม ส่วนม่านไหมนั้นไม

"ที่ทำทั้งหมดนั้นก็เพราะเหตุผลแค่นี้อย่างนั้นเหรอ" แสนปีถามอีกคนเพราะไม่คิดว่าหญิงสาวคนที่เขาเฝ้าดูแลมาตั้งหลายปีคิดไม่ถึงว่าความจริงเธอจะเป็นฆาตกรที่วางแผนฆ่าพี่สาวตนเอง แล้วเหตุผลของเรื่องนั้นมันก็กลับเป็นเพราะเขาเองอีก "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน""ทั้ง ๆ ที่มีนเป็นคนเจอพี่ก่อน ทั้ง ๆ ที่มีนหลงรักพี่ก่อน พยายามทุกอย่างเพื่อให้พี่มองมีน แล้วยังไงสุดท้ายพี่ก็เลือกพี่มิน" ตอนนั้นสองพี่น้องมีนาและมินตรามาเยี่ยมป้าเพ็ญที่บ้านของแสนปีมีนาเห็นชายหนุ่มที่มองแว็บเดียวก็รู้ว่าต้องเป็นคนมีฐานะแน่ ๆ ไม่ใช่เพียงแค่ดูรวยเท่านั้น หากแต่ใบหน้าที่หล่อเหลาตรึงตาตรึงใจเธอนั้นทำให้มีนาอยากจะเข้าหาอีกคน เผื่อเธอจะมีวาสนาได้เป็นคุณหญิงคุณนายกับคนอื่นบ้าง เพราะบ้านของพวกเธอนั้นยากจนมาตั้งแต่เด็ก พวกเธอลำบากกันมาก ๆ หญิงสาวทุกคนก็อยากมีชีวิตที่สุขสบายกันทั้งนั้น "ตอนนั้นฉันวิ่งไปหาเรื่องให้พี่ติวหนังสือทุกวัน แต่ทุกครั้งก็ต้องเอาพี่มินไปด้วย พี่รู้ไหมตอนที่พี่สองคนมาบอกมีนว่าพี่กำลังคบกันอยู่มีนเสียใจมากขนาดไหน" แสนปีไม่เคยรู้เลยเรื่องนี้เลย "แล้วพี่จะให้มีนทำยังไง มีนก็อยากให้สายตาของพี่มองมาที่มีนแบบที่พี

วันที่ท้องฟ้าแจ่มใสอากาศดูจะเป็นใจมากสำหรับการได้นอนหลับพักผ่อน หากแต่เรื่องดี ๆ เช่นนั้นมันไม่ได้เกิดขึ้นกับแสนปีผู้ที่ถูกภรรยาสุดที่รักทิ้งให้อยู่ดูแลลูกเพียงลำพัง วันนี้ถือว่าเป็นครั้งแรกที่แสนปีได้อยู่ดูแลลูกคนเดียว เพราะว่าทุกคนต่างมีงานยุ่งรัดตัวไปหมด มีก็แต่เพียงมาเฟียที่ตอนนี้ดันผันตัวมาเป็นคุณพ่อลูกอ่อนที่ดูจะว่างงานมากที่สุด และม่านไหมมีงานเปิดตัวเครื่องประดับในแบรนด์ของตัวเอง ทว่ากว่าจะถึงตอนนั้นเธอตั้องไปดูแลความเรียบร้อยทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมดเกือบทุกขั้นตอนและทุกส่วนของงาน เป็นเหตุให้ไม่มีเวลามากพอจะเลี้ยงลูกน้อยไปด้วยได้ ในเมื่อเป็นเช่นนั้นสามีที่แสนดีย่างแสนปีจึงได้อาสามาดูแลเจ้าเด็กอ้วนนี้เป็นเวลาถึงสามวัน“เอาล่ะ น้องฟ้าใสวันนี้เราจะไปเล่นอะไรกันดีคะ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นขณะที่ตัวเองหยามใจว่าวันนี้เด็กน้อยตัวอ้วนกลมจะเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว และเมื่อไม่มีคนอื่นรอบตัวแน่นอนว่ายัยเด็กน้อยนี่จะต้องดีกับเขาบ้างแหละ มันคงไม่เหมือนกับที่ผ่านมาที่เอาแต่เมินเขาอยู่ตลอด“ม่ายเย่น” นั่นไง มันมาแล้วอิท่าทางเย็นชาที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนนั้นมันมีตั้งแต่อยู่ในท้อง เด็กน้อยพูดเพีย

เช้าวันใหม่ในปีที่ 18 ของฟ้าใสช่างดูพิเศษมากกว่าปีก่อน ๆ ก็เพราะว่ามันเป็นปีที่หญิงสาวคนนี้เฝ้ารอมาแสนนานดังนั้นมันจึงต้องยิ่งใหญ่และคึกคักเป็นที่สุด เมื่อเธอมีสัญญาใจกับใครบางคนอยู่“คุณแม่คะ ฟ้าใส่ชุดนี้แล้วดูดีหรือยัง” เจ้าตัวเล็กที่เมื่อก่อนเอาแต่วิ่งเล่นซนไปทั่งตอนนี้เติบใหญ่ความสูงหรือก็เทียบเท่าม่านไหมผู้เป็นแม่ไปเสียแล้ว อีกทั้งหน้าตานับวันยิ่งโตก็ยิ่งเหมือน เล่นเอาคนเป็นพ่อนั้นนั่งแทบไม่ติดเพราะเกิดหวงลูกสาวขึ้นมา“สวยแล้วลูก วันนี้จะรีบไปไหนเนี่ย” ม่านไหมเอ่ยถามคนที่เอาแต่หมุนตัวอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ไปมาไม่หยุด ทว่านั่นในสายตาคนเป็นแม่กลับยังเห็นเพียงยัยก่อนจิ๋วใส่กระโปรงเพียงเท่านั้น“ความลับค่ะ ถ้างั้นฟ้าไปก่อนนะคะ”“ไปดีมาดีนะลูก” หลังจากได้รับคำอวยพรที่ดีที่สุดจากแม่เรียบร้อยแล้ว สาวน้อยวัยแรกรุ่นก็รีบเดินทางไปยังที่ที่เธอเคยชอบไปตั้งแต่เด็กจนกระทั่งถึงมัธยมปีที่สาม“ออกรถเลยค่ะ” ฟ้าใสนั่งรถไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มตลอดทางกระทั่งมาจนถึงจุดหมายสองขาเรียวเล็กจึงได้รีบเดินเข้าไปด้านในทันที“อานะขา” เสียงหวานหูฟังแล้วชวนหลง ทว่าเจ้าของชื่อนั้นกลับรู้สึกว่ามันไม่ได้น่าฟังเอาเสียเลย