Masuk(END : Bad Love ใต้ปกครองเจ้าสมุทร)~✧✧✧~5 ปีต่อมาอัยวาเดินเข้ามาในงานเลี้ยงรุ่น เพราะงานจัดช่วงตอนกลางวัน เธอจึงพาลูกสาวตัวน้อยวัยห้าขวบมาด้วย หลายปีมานี้เธอไม่ได้มีหน้าที่แค่เลี้ยงลูกอย่างเดียว อีกบทบาทนึงเป็นผู้บริหารสายการบิน ทำให้ชีวิตไม่ได้น่าเบื่อจนเกินไป"อัยวา" เมเม่ที่นั่งอยู่ในโต๊ะโบกมือเรียก โดยข้าง ๆ มีน้องมันเดย์ลูกชายตัวน้อยของเมเม่นั่งอยู่ด้วย เก้าอี้ถัดไปเป็นกัปตันและพีช ในที่สุดพวกเธอทั้งสี่ก็ได้กลับมารวมตัวกันครบ ส่วนตัวพีชเองก็เหลือความรู้สึกกับเธอแค่เพื่อน ซึ่งเจ้าสมุทรก็รับรู้เรื่องนี้ เลยยอมปล่อยวางให้แค่พีช หากเป็นผู้ชายคนอื่นมายุ่งกับเธอ ก็สวมบทเป็นคนขี้หึงขี้หวงเหมือนเดิม"คุณป้าเมเม่ คุณลุงกัปตัน คุณลุงพีช สวัสดีค่า" หนูเซลีนปีนขึ้นยืนบนเก้าอี้ ยกมือไหว้เรียงทุกคนจนครบ "โอ้ย สวัสดีค่ะคนสวย จ้ำม่ำขึ้นเยอะเลย" เมเม่ยื่นมือมาจับพุงหนูเซลีน "ไหว้สวยแบบนี้ มาเอาเงินลุงไปซื้อขนม" กัปตันส่งปึกแบงค์พันยื่นให้หนูเซลีน ก่อนหน้านี้มันเดย์ลูกชายของเมเม่ก็ได้รับไปแล้ว"ขอบคุณค่าลุงกัปตัน' เซลีนพนมมือไหว้กัปตันอีกรอบ แล้วคว้าปึกแบงค์มาส่งให้มารดาเก็บ"เซลีนค
39( โซ่คล้องรัก )~✧✧✧~หนึ่งเดือนต่อมา @โรงพยาบาลเด็กหญิงเซลีน เพย์ตัน ป้ายชื่อบนเตียงเล็กของทารกที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้สองวัน ผิวพรรณของหนูน้อยขาวราวกับหยวกกล้วย สิ่งที่อัยวาภูมิใจมากสุด คงเป็นสีดวงตาของลูกสาว "สมใจแล้วสิ" เจ้าสมุทรนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงพูดขึ้นมา ตั้งแต่ท้องเขาเห็นเธอภาวนาทุกวัน ขอให้ลูกได้ตาสีฟ้าเหมือนเธอ ซึ่งคำภาวนาก็เป็นจริง ๆ "เดี๋ยวลูกโตขึ้นหน้าก็จะเปลี่ยนไปตามวัยค่ะ แต่อัยวาว่าลูกได้จมูกโด่งจากคุณไป" "ยิ่งลูกเหมือนเธอ ฉันยิ่งหวง โตขึ้นสวยเหมือนแม่ มีผู้ชายมาตามจีบ ฉันรับไม่ได้""ตอนนี้คุณตลกมากเลยนะคะ" อัยวาอยากหัวเราะดัง ๆ ก็กลัวจะสะเทือนถึงแผลคลอด ใบหน้าของเจ้าสมุทรตอนพูดเมื่อครู่นี้ดูจริงจังมาก"หรือฉันจะเลี้ยงลูกไม่ให้ชอบผู้ชายดี เลี้ยงให้แมน ๆ สอนลูกยิงปืน ไว้ป้องกันตัวเอง""เจ้าสมุทร" อัยวาเรียกชื่อเขาพลางยกมือขึ้นมานวดขมับ ความคิดเขาแต่ละอย่าง เธออยากจะบ้าตาย ในขณะนั้นเอง จู่ ๆ ประตูถูกผลักเปิดพรวดเข้ามา เป็นนำทัพกับเรย์ที่มาด้วยกัน"สันดานต่ำทราม ทำไมพวกมึงไม่เคาะประตู" "เฮีย เป็นพ่อคนแล้ว ได้ลูกสาวด้วย หัดพูดจาคะขาไว้ให้ชินปากดิ" คำพูดก
38(อวสานทอปัด)~✧✧✧~แปดเดือนต่อมารถสปอร์ตคันสีดำเลี้ยวเข้ามาจอดในรั้วบ้าน ในเวลาบ่ายสองเป็นประจำ เจ้าสมุทรถือสูทลงมาจากรถ รีบสาวเท้าเข้ามาในบ้านวันนี้เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกสำหรับคนท้อง กำลังถักหมวกไหมพรมสีชมพูเพื่อเตรียมให้ลูกน้อยที่กำลังจะลืมตาดูโลก ในอีกไม่กี่เดือน"วันนี้หนูเซลีนดิ้นบ้างหรือเปล่า?" เจ้าสมุทรเข้ามาย่อตัวนั่งลง แนบใบหูลงกับท้องกลมโต ก่อนจะออกไปทำงานเข้าจะฟังเสียงในท้องเธอทุกวัน และตอนกลับมาจากที่ทำงานก็เช่นกัน "ดิ้นตั้งหลายรอบค่ะ" อัยวาตอบเจ้าสมุทรยิ้ม ๆ สุดท้ายผลตรวจก็ออกมาว่าลูกคนแรกเป็นผู้หญิง ต้องลุ้นตอนคลอดอีกทีว่าจะตาสีฟ้าได้เธอไหม "ฮึ พอแดดดี้มา ถีบใส่เลยนะ แสบเหมือนแม่" ทุกครั้งที่เจ้าสมุทรได้สัมผัสท้อง แล้วลูกตอบสนองกลับ เขาจะส่งเสียงดัง ตื่นเต้นแบบนี้ทุกครั้ง "แสบเหมือนแม่ ร้ายกาจได้พ่อแน่นอนค่ะ" อัยวา ทุกวันนี้เธอนับวันรอ เห็นหน้ายัยตัวแสบในท้องแล้ว "ดีสิ โตขึ้นลูกเราจะได้มีเกาะป้องกันตัวเอง" "ป้องกันจากใครค่ะ หนุ่ม ๆ ใช่ไหม กลัวลูกเจอผู้ชายแบบตัวเองหรือเปล่า?" อัยวาแหย่เจ้าสมุทรที่ในตอนนี้ใบหน้ายุ่งเหยิงขึ้นเรื่อย ๆ "เจอผู้ชายแบบฉันก็ดีสิ รักจ
37( เซลีน )~✧✧✧~สองชั่วโมงต่อมาหลังทานมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อย อัยวาจึงขอตัวเข้าที่พัก เพราะรู้สึกเพลียกับการเดินทางเล็กน้อย กำลังจะเคลิ้มหลับ แต่ดันได้ยินเสียงแตะคีย์การ์ด ผลักประตูเข้ามา ริมฝีปากอมชมพูแอบอมยิ้ม ไม่ต้องหันมองก็รู้ว่าเป็นใคร เขามาถึงแล้วอัยวารีบปิดตาหลับ ฟังเสียงฝีเท้ากำลังก้าวเข้ามาเรื่อย ๆ เหมือนลมหายใจอุ่น เป่ารดมาบนแถวใบหน้า แก้มของเธอยุบจากการถูกจมูกโด่งกดเบา ๆ "ท้องไม่ทันโต กล้าหอบลูกหนีฉันเหรอ" เสียงคุ้นเคยเอ่ย วางมือหนาลงบนศีรษะทุย "อือ" อัยวาแกล้งส่งเสียง ปัดมือของเขาออกเหมือนรำคาญ "ฮึ" เจ้าสมุทรกระตุกยิ้มเล็กน้อย เขายอมถอยออกมา แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ "เจ้าสมุทรโหมดนี้ ดีจัง" อัยวาลืมตาขึ้น พึมพำด้วยรอยยิ้ม ถ้าเขาเป็นแบบนี้ตั้งแต่เริ่มตอนเธอมาอยู่ ป่านนี้ได้หลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้นแน่เหมือนนึกขึ้นได้ ว่าเธอยังไม่ได้กินยาบำรุงที่ป้านุ่มจัดใส่กระเป๋ามาไว้ อัยวาจึงรีบลุกจากเตียงทันที ทว่ากำลังจะหย่อนเท้าลงจากเตียง ก็ต้องร้องอุทานเสียงหลง"อ่ะ ตะคริวกิน" "อัยวา!" เสียงผลักประตูพรวดออกมา เหนือสมุทรในสภาพสวมกางเกงเพียงตัวเดียว พุ่งตัวเข้ามาหาคนตัวเล็กด้วย
36( วาฬเพชฌฆาตเล่นเข้าให้ )~✧✧✧~"เจ้าสมุทร ปล่อยนะ" อัยวาจิกเล็บลงบนมือหนา ขืนร่างตัวเองไว้ ไม่ให้เขาลากเธอให้เดินต่อเจ้าสมุทรตวัดสีหน้ายุ่งเหยิงมามองหญิงสาว บนมือถูกเธอหยิกจนเลือดออก ทว่าก็ไม่ได้แสดงความเจ็บ หรือต่อว่าอะไร"กลับบ้าน จะอยู่บ้านคนอื่นทำไม" เจ้าสมุทรจะเข้ามาจับมือคนตัวเล็กต่อ แต่เธอสะบัดออก ยืนกอดอกปั้นหน้าบูดบึ้งใส่"อัยวายังอยากคุยกับพี่ไอด้าต่อ เมื่อกี้ออกมา ยังไม่ได้ลาเธอเลย" "ถามจริง เมื่อไหร่จะเลิกงอนฉัน ฉันทำอะไรผิดนักหนา" เจ้าสมุทรกอดอกเลิกคิ้วถามหญิงสาวกลับ วันนี้ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ชักไม่ไหวกับความเอาแต่ใจของเธอเพี้ยะ! "เธอตบฉันทำไม" เจ้าสมุทรจับหน้าข้างโดนฟาด แตะเลือดข้างมุมปากขึ้นมาดูอึ้ง ๆ เห็นมือนุ่มนิ่มเช่นนี้ ไม่คิดว่าจะตบเขาจนถึงขั้นเลือดกลบปาก อัยวาเบิกตากลม ใจกระตุกวูบ เมื่อกี้พลั้งมือฟาดหน้าเขาแรงไปหน่อย ทว่าเมื่อเจ้าสมุทรจ้องตากลับมา เธอจึงรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นนิ่งตึง"แค่นี้ก็ทนไม่ได้เหรอ ทีเมื่อก่อนตัวเองเอาแต่ใจ อารมณ์ร้าย ปากหมา ประสาทแดกสารพัดใส่ฉันตั้งเยอะ ฉันยังทนมาได้เลย""ได้ เธออยากตบฉันอีกเท่าไหร่ก็ได้ ฉันยอม ต่อไปฉันจะยอมแค่เธอ
35( สองจุดอ่อน )~✧✧✧~"พามาโรงพยาบาลทำไมคะ ทำไมไม่พาอัยวากลับบ้านล่ะคะ?" อัยวาตื่นมาเห็นเจ้าสมุทรนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงก็งอแงใส่ทันที เธอไม่ชอบโรงพยาบาลมาตั้งแต่วัยเด็ก จนโตก็ยังไม่ชอบ"...." เจ้าสมุทรมองหน้าเธอนิ่ง ไม่ยอมพูดจาอะไรออกมา"ถามก็ไม่ตอบ เป็นไรของเขา" อัยวาทำหน้ามุ่ย เธอเป็นลมแค่นี้ ไม่เห็นต้องพามาโรงพยาบาลเลย"เธอท้อง" "คะ?" อัยวาตวัดใบหน้ากลับมา เมื่อกี้ได้ยินไม่ชัดเจนสักเท่าไหร่ "เธอกำลังท้องลูกของฉ้น" เจ้าสมุทรกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าของเขาแม้จะดูเคร่งขรึม ทว่าในดวงตากำลังวูบไหวไปมา เหมือนกำลังวิตกกังวลอัยวาได้ยินอย่างชัดเจนแล้วก็นิ่งไป ท่าทางที่ดูไร้อารมณ์ มองไม่ออกว่าเขากำลังคิดเช่นไรอยู่ ทำเอาหญิงสาวใจเสีย คำพูดนึงย้ำเขามาในความคิดของเธออีกครั้ง "อย่าลืมป้องกันตัวเองล่ะ ฉันไม่ต้องการให้มีเด็กมาเกิด ไม่อยากได้ภาระเพิ่ม""อัยวาผิดเองล่ะค่ะ ที่ลืมกินยาคุม ตอนนั้นที่ออกจากบ้าน ก็ตั้งใจไปซื้อยาคุม แต่ดันเกิดเรื่องซะก่อน" อัยวาอธิบายกับเจ้าสมุทร เธอเองก็ตกใจไม่น้อย ดันท้องขึ้นมา ไม่ทันได้ตั้งตัวอะไรเลย"ฉันไม่เคยมีความคิด โทษอะไรเธอทั้งนั้น" เจ้าสมุทรพูดจบพลางถอน




![ความลับของมาเฟีย [มาร์ติน×วีนัส]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


