All Chapters of ท่านอ๋องข้าไม่ได้รักท่านแล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

49 Chapters

คนแรกที่ได้รับการรักษาในภพนี้

“เชิญเถิดลี่เซียน พวกเราต้องหวังพึ่งพาเจ้าอีกครั้งแล้ว” จิตใต้สำนึกของท่านอ๋องในยามนี้นั้น บอกให้เขาเชื่อใจโจวลี่เซียน จึงได้เปิดทางให้นางเข้ามาดูอาการของหลานชายที่หมดสติไปแล้ว ทั้งยังมีใบหน้าที่ซีดขาวเพราะเลือดไหลออกมาเยอะ จนน่าเป็นกังวลว่าเขาจะมีชีวิตรอดหรือไม่ จิตใจของอ๋องหนุ่มนึกเป็นห่วงความรู้สึกของพี่ชาย ถ้าต้องเสียลูกชายคนโตไปจริง ๆ บ้านเมืองคงได้ระส่ำระสายเป็นแน่ โจวลี่เซียนเข้าไปจับดูชีพจรขององค์ชายใหญ่ เพราะแพทย์แผนโบราณเบื้องต้นนั้น นางสามารถตรวจรักษาได้มาแต่ครั้งอดีตกาลแล้ว แต่จะชำนาญการแพทย์ในยุคสมัยใหม่ เมื่อครั้งเกิดเป็นศัลยแพทย์หญิงมากกว่า หัวคิ้วเรียวขมวดขึ้นอย่างเป็นกังวล เพราะบุรุษที่เป็นคนไข้คนแรกของนางในภพนี้ บาดเจ็บอยู่ในอาการที่ถือว่าสาหัส ถ้าเป็นที่โรงพยาบาลคงต้องได้เข็นเข้าห้องผ่าตัด และเติมเลือดเข้าร่างกายโดยด่วน แต่ที่นี่ไม่มีห้องปลอดเชื้อ ไม่มีอุปกรณ์ให้เลือด และยาที่นางเตรียมมาด้วยก็มีไม่ครบ แต่ก็คงต้องปรับใช้เพื่อรักษาให้คนไข้พ้นขีดอันตรายไปก่อน ซึ่งนางมั่นใจว่าตนเองสามารถทำได้ “ท
Read more

เจ้าควรแต่งงานกับบุรุษในเมืองหลวง

“โอ๊ยยยย!!!!” เสียงร้องเจ็บปวดบาดแผล เมื่อขยับกายโดยไม่ทันระวัง ของบุรุษเรือนร่างสูงใหญ่ที่กำลังนอนราบอยู่กับพื้นดิน “องค์ชายใหญ่ ขยับกายเบา ๆ ขอรับ ช่องท้องของท่านพึ่งทำแผลเสร็จ” เหว่ยเฉียง เอ่ยตักเตือนคนป่วย ที่เขาพึ่งปลุกให้ตื่นขึ้นมาดื่มยาต้ม ตามที่ผู้รักษาบาดแผลได้สั่งการเอาไว้ “เหว่ยเฉียง ข้ายังไม่ตายหรอกหรือ” น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยขึ้น ทั้งพยายามลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อได้ยินเสียงปลุกขององครักษ์เหว่ย คนป่วยที่เพิ่งถูกเย็บแผลสดผ่านพ้นไป เอ่ยถามขึ้นมาทันที เมื่อมองเห็นใบหน้าขององครักษ์คนสนิท ที่นั่งอยู่ข้างกายชัดเจน “องค์ชายใหญ่ อย่าเพิ่งขยับตัวมากขอรับ ท่านหมอเพิ่งทำแผลให้ท่านเสร็จสิ้น ยามนี้ดื่มยาต้มในกระบอกนี้ก่อนเถิดจะได้นอนพักผ่อน เมื่อท่านรู้สึกตัวตื่นอีกครั้งพวกเราค่อยมาพูดคุยกัน” องครักษ์คนสนิทบอกกล่าวด้วยถ้อยคำสามัญ เพราะองค์ชายใหญ่ในยามปกติ ที่ไม่ได้อยู่ต่อหน้าฮ่องเต้และฮองเฮา มักจะไม่ชอบให้องครักษ์คนสนิท พูดเป็นทางการกับเขาสักเท่าไร “อืม”องค์ชายใหญ่ พยายามดื่มยาต้มในกระบอกไม้ไผ่จนหม
Read more

พบเจอศิษย์พี่

องค์ชายใหญ่หนานหลิงหยุน รีบดื่มยาต้มที่องครักษ์เหว่ยนำมาให้จนหมดกระบอก จึงเริ่มมีแรงที่จะมองออกไปรอบ ๆ บริเวณที่ตนเองนอนพักรักษาตัวอยู่ ถึงแม้องค์ชายใหญ่จะอยากเห็นใบหน้า ของสตรีผู้มีพระคุณมากเท่าไร แต่เขาก็ไม่ได้คาดคั้นให้นางเปิดเผยใบหน้าและชื่อแซ่ออกมา เพราะพอจะมองออกว่านางไม่สะดวกใจที่จะให้เขารับรู้ “องค์ชายใหญ่ ไปทำการใดที่ไหนมา เหตุใดถึงมีนักฆ่าตามหมายเอาชีวิตเยี่ยงนี้” อ๋องหนานมองไปยังกลุ่มนักฆ่าทั้ง 4 คน ที่หมดสติไปอีกครั้งแล้ว เพราะโจวลี่เซียน ให้ดมยาสลบชนิดรุนแรงซ้ำเข้าไป ในตอนที่พวกนักฆ่า ฟื้นตื่นขึ้นมาเมื่อครึ่งชั่วยามที่แล้ว ทั้งยังถูกผูกมัดติดอยู่กับต้นไม้ใหญ่ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ทุกคนพักแรมอยู่ ท่านอ๋องเรียกเหยี่ยวสื่อสารส่วนตัว มารับสารตั้งแต่ชั่วยามที่แล้ว เพื่อแจ้งให้เจ้าเมืองไห่หนานเดินทางมารับตัวผู้ร้ายไปสอบสวน เพื่อหาตัวผู้บงการจ้างวานนักฆ่า ให้มาทำร้ายว่าที่องค์รัชทายาทในวันนี้ เมืองไห่หนานเป็นเมืองที่ดูแลเขตป่าแห่งนี้ และเจ้าเมืองก็เป็นคนที่ทำงานตงฉินไว้ใจได้ เพราะทำงานในกรมอาญาร่วมกับอ๋องหนานมาโดยตลอด
Read more

ดอกบัวขาวมือใหม่ที่กำลังพัฒนา

เมืองหลวงแคว้นหนานจวนเสนาบดีคลัง“ท่านพ่อเจ้าคะ เมื่อไหร่ท่านพ่อจะไปกราบทูลฮ่องเต้ ว่าลูกกับท่านอ๋องหนานกงชิงมีใจให้แก่กัน”“อิงเอ๋อร์ วันนี้พ่อจะเข้าวัง คงได้กราบทูลฮ่องเต้ เรื่องพี่สาวของเจ้ากับองค์ชายใหญ่ และจะกราบทูลเรื่องของเจ้ากับอ๋องหนานไปด้วยเสียเลย”“ขอบคุณเจ้าค่ะ ลูกได้ข่าวมาว่าโจวลี่เซียนไม่ได้อยู่เมืองหลวงแล้ว ยามนี้ย่อมเป็นโอกาสอันดี ที่จะได้เข้าหาท่านอ๋องให้มากกว่าเดิม เพราะไม่มีนางมารร้ายมาคอยขัดขวางลูก”“เจ้าก็พยายามหน่อย ปีนี้อายุก็ไม่น้อยแล้ว หากพลาดจากท่านอ๋อง คงต้องรีบหาบุรุษที่เหมาะสมคนใหม่เพื่อแต่งออกไป จะได้ไม่อับอายชาวเมืองว่าเป็นสาวเทื้อติดจวน”“ท่านพ่อต้องช่วยลูกนะเจ้าคะ ท่านอ๋องหนานต้องแต่งลูกเป็นชายาเอกเท่านั้น เพราะลูกรักท่านอ๋องเพียงคนเดียว ถึงอย่างไรก็จะไม่ยอมแต่งกับบุรุษอื่นเป็นแน่”“พ่อย่อมช่วยพวกเจ้าสองคนพี่น้อง แต่อ๋องหนานไม่ใช่บุคคลที่ใครจะไปบังคับได้ แม้กระทั่งฮ่องเต้ก็ไม่สามารถมอบสมรสพระราชทานให้เขาได้ เพราะอ๋องหนานมีป้ายอาญาสิทธิ์ จากฮ่องเต้พระองค์ก่อน ให้มีสิทธิ์เลือกคู่ครองด้วยตนเอง”“หากเข้าหาด้วยวิธีดี ๆ แล้วไม่สำเร็จ เห็นทีลูกคงต้องใช้วิธีอ
Read more

คุยเปิดใจและการจากลา

เช้าวันใหม่ ลี่เซียนตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืด เพื่อฝึกฝนการต่อสู้ตามความเคยชินของร่างกาย ร่างอวบอิ่มกระโดดเตะขาสูงอยู่หน้าเรือนพักของตน ด้วยทักษะที่ในชาติก่อนเรียกกันว่า เทควันโด บุรุษผู้ที่แอบมองมาสักพักแล้ว หันมองซ้ายขวาว่ามีบุรุษคนอื่น ผ่านมาเห็นกิริยาไม่งามเช่นนี้ของนางหรือไม่ ใบหูก็แดงก่ำ ยามที่เผลอจ้องมองความอวบอิ่ม ที่กำลังเคลื่อนไหวขึ้นลงตามการกระโดดของนาง อ๋องหนานกงชิง ที่ตั้งใจเดินผ่านมาบริเวณนี้โดยเฉพาะ สายตาคมกริบจ้องมองกระบวนท่า ที่โจวลี่เซียนกำลังฝึก ด้วยความแปลกใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะเขาไม่เคยเห็นใคร ใช้กระบวนท่าเช่นนี้ในแคว้นหนานมาก่อน “เจ้าฝึกกระบวนท่านี้มาจากที่ใด ช่างเป็นกระบวนท่าที่แปลกประหลาดยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นใครในแคว้นหนานใช้กระบวนท่าเช่นนี้ในการต่อสู้มาก่อน” อ๋องหนานที่แอบมองลี่เซียน ยกเตะตวัดขาสูงกลางอากาศ มาสักพักแล้ว จึงตัดสินใจเดินเข้าไปสอบถามในสิ่งที่กำลังสนใจ “อ้อ ฝึกจากความทรงจำเพคะ” ลี่เซียนชะงักการฝึกฝน เมื่อเห็นบุรุษหน้านิ่งเดินเข้ามาสอบถาม ถึงหน้าเรือนพักของนาง “ความทรงจำ
Read more

ข้าจะกลับมาอีกครั้ง

“ข้าไปได้หรือยัง เสียเวลาอ่านตำรามามากพอแล้ว หากยังอยากจะพูดจาถากถางต่ออีก ก็ตามไปตะโกนพูดอยู่หน้าเรือนนอนเสียเลย อ้อ!! และข้ายังยืนยันคำเดิมว่าต่างคนต่างอยู่ย่อมดีที่สุด เพราะตัวข้าไม่ใช่คนที่จิตใจดีสักเท่าไร เจ้านิสัยเสียเช่นนี้ตัวข้ายิ่งนิสัยเสียยิ่งกว่า อยู่ห่าง ๆ กันไว้จะได้ไม่เป็นเรื่องใหญ่ ให้ท่านอาจารย์ปวดหัว” น้ำเสียงเรียบเฉย เอ่ยออกมาเสียยืดยาว แววตาดุดันก็จับจ้องไปที่สตรีปากมากตรงหน้า นางต้องการเพียงความสงบ เหตุใดจึงมีพวกขี้อิจฉาริษยาอยู่ทุกหนทุกแห่ง กระทั่งหนีมาอยู่ในป่าลึกก็ไม่ละเว้น ช่างน่ารำคาญเสียจริง!! “นี่ จะ…เจ้า” เจียวเม่ยเมื่อได้ยินคนที่ตนเกลียดชัง มาว่ากล่าวตักเตือนนางซึ่ง ๆ หน้า ก็โมโหจนพูดไม่ออก เมื่อตั้งสติได้แล้วจะเอ่ยปากพูดตอบโต้กลับไป คู่กรณีก็เดินหนีหายไปเสียแล้ว “น่ารำคาญเสียจริง ใบหน้าก็งดงามแต่นิสัยเสียเหมือนตัวข้าเมื่อก่อนไม่มีผิด มิน่าล่ะข้าในเมื่อก่อนจึงไม่มีบุรุษมาพึงใจ จนกลายมาเป็นสาวเทื้ออยู่เช่นนี้” ลี่เซียนบ่นพึมพำอยู่คนเดียว ไปตลอดทางเดินกลับเรือนนอนของนาง บุรุษที่แอบมองเหตุการณ์ปะทะกันข
Read more

เข้าเมืองไปรักษาคน

“หึหึ ลี่เอ๋อร์เจ้ายังตามเกี้ยวข้ามาตั้ง 3 ปี ยามนี้ตัวข้าก็จะตามเกี้ยวเจ้าสัก 3 ปี หรือมากกว่านั้นข้าก็จะรอเช่นกัน ตำแหน่งหวางเฟยของข้า มีเจ้าจับจองเพียงคนเดียวเท่านั้น” อ๋องหนานเดินเข้าไปประชิดกายคนตัวหอม แล้วโน้มใบหน้าคมสันลงพูดใกล้ ๆ ใบหูเล็ก ที่ยามนี้ถูกปกคลุมไปด้วยเรือนผมดำขลับ ที่มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ เหมือนกลิ่นกายของนาง สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้างดงาม ที่ยามนี้มีแสงไฟจากคบเพลิงที่เพิ่งจุดขึ้นในเรือนนอน ทำให้มองเห็นผิวกายนวลเนียนน่าหลงใหล อ๋องหนานจ้องมองลี่เซียนโดยไม่ละสายตาไปไหน ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรต่ออีก ก็ได้ยินเสียงองครักษ์คนสนิทส่งเสียงเรียกอยู่หน้าเรือน “ท่านอ๋องขอรับ ท่านหมอไท่มาถึงแล้วขอรับ” “เอ่อ ออกไปข้างนอกเรือนกันเถิดเพคะ” ลี่เซียนที่เริ่มทำตัวไม่ถูก เมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตาที่นางไม่คุ้นเคย เมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกจากหน้าเรือน จึงได้เอ่ยชวนอ๋องหนุ่มออกไปด้านนอกทันที ท่านอ๋องเมื่อเห็นลี่เซียนก้มหน้าหลบสายตา เมื่อเขาเริ่มลงมือเกี้ยวพานาง มุมปากหยักอมยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ที่อย่างน้อย ๆ นางก็เริ่มที
Read more

ศัลยแพทย์ในยุคโบราณ

ลี่เซียนพอได้ยินถึงเหตุผลที่อ๋องหนานกล่าวอ้างออกมา ก็นึกไปถึงครั้งแรกของภพนี้ ที่นางได้ทำการผ่าตัดองค์ชายใหญ่ ซึ่งนางได้เหน็ดเหนื่อยอ่อนเพลียหลังการรักษา อย่างที่ท่านอ๋องกล่าวไว้จริง ๆ เพราะร่างกายในวัย 18 ปี ยังไม่ค่อยคุ้นชิน กับการผ่าตัดนาน ๆ ถ้าเป็นชาติก่อน นางสามารถยืนผ่าตัดต่อเนื่องกันได้ถึง 2 ชั่วยาม โดยไม่มีอาการเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าแสดงออกมาเลย “ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง เช่นนั้นก็รอหม่อมฉันเตรียมของสักครู่” “อืม เจ้าไปเปลี่ยนอาภรณ์ และเตรียมของเถิด ข้าจะนำม้าไปรอเจ้าที่หน้าสำนัก” หลังจากนั้น สวีจิ้นหยางได้จูงม้าเหงื่อโลหิตของเจ้าสำนัก เข้ามาให้ท่านอ๋องทำความคุ้นเคยกับมัน ก่อนจะขึ้นขี่ใช้งาน เพื่อเดินทางไปจวนของท่านเจ้าเมือง ที่อยู่ในตัวเมืองไห่หนาน ซึ่งถ้าเดินเท้าเข้าเมืองก็คงต้องใช้เวลาเป็นวัน แต่ถ้าเป็นม้าเร็วอย่างม้าเหงื่อโลหิต จะใช้เวลาเดินทางไม่นาน ม้าเหงื่อโลหิตตัวใหญ่ สีขาวนวลสะอาดสะอ้าน รูปร่างองอาจสง่างาม เดินเข้ามาหาอ๋องหนานด้วยท่าทีสงบนิ่ง สมศักดิ์ศรีอาชาสวรรค์ ม้าศึกของอ๋องหนาน ก็เป็นม้าเหงื่อโลหิตเช่นกัน เข
Read more

เจ้าเหนื่อยหรือไม่

เมื่อทำความสะอาดร่างกายเรียบร้อยแล้ว หมอไท่จงเสียน กับลี่เซียนก็เข้าไปในห้อง ที่จัดเตรียมไว้สำหรับทำการผ่าตัด มีอ๋องหนานคอยเฝ้ายาม อยู่บริเวณหน้าประตูห้อง เผื่อว่าหมอทั้งสองคนต้องการสิ่งใดเพิ่ม ก็จะได้เรียกใช้เขาได้เลย ลี่เซียนเสียบเข็มที่มีสายยางเชื่อมกับถุงเลือด เข้าเส้นเลือดบริเวณหลังมือของกงต้วนอี้ แล้วแขวนถุงเลือดไว้กับเสาไม้ไผ่ จากนั้นจึงลงมือทำความสะอาดบาดแผลยาวกลางหลัง ก่อนที่จะตัดแต่งชิ้นเนื้อที่ตายไปแล้วทิ้งไป หมอไท่จงเสียนจ้องมองลูกศิษย์ตัวน้อยของเขา ที่กำลังทำการรักษาคนไข้ ด้วยวิธีที่แปลกใหม่ด้วยความสนใจ ชีวิตนี้เขาเพิ่งเคยเห็นวิธีการเติมเลือดเข้าไปในร่างกายของผู้ป่วย เมื่อภพก่อนนางคงจะเป็นหมอหญิงที่เก่งกาจมาก อย่างที่บิดาของนางเขียนจดหมายบอกเล่าให้เขาฟัง เมื่อครั้งได้รับจดหมายจากสหายสนิท ราชครูโจวเยี่ยนก็ได้เขียนจดหมาย บอกกล่าวแก่เขาคร่าว ๆ แล้วว่า ลี่เซียนมีความทรงจำจากอดีตชาติ หลังฟื้นขึ้นมาจากอาการป่วย เหตุการณ์ในครั้งนั้น เขากำลังจะเดินทางไปดูอาการป่วยของนาง แต่นางได้ฟื้นขึ้นมาก่อนที่เขาจะเดินทาง และหนึ่งในความทรงจำข
Read more

อสรพิษ

กงต้วนอี้พยายามดื่มยาต้ม ที่รสชาติขมปี๋จนหมดถ้วย ยามนี้เขารู้สึกเจ็บตึงที่แผ่นหลังยิ่งนัก แต่ก็อดทนไม่ส่งเสียงร้องออกมา สายตาก็มองเลยไปยังโฉมสะคราญล่มแผ่นดิน ที่เดินเคียงข้างมากับอ๋องหนาน เพราะยามนี้ลี่เซียนไม่ได้สวมผ้าปิดบังใบหน้า คนป่วยจึงมองเห็นใบหน้างดงามของนางได้อย่างชัดเจน “ข้ากับท่านอาจารย์หมอไท่จงเสียน เป็นคนรักษาบาดแผลที่แผ่นหลังของท่าน จนกว่าบาดแผลที่หลังจะหายดี ท่านจงขยับตัวเบา ๆ แล้วนอนคว่ำหน้าเพียงเท่านั้น ยามนี้ท่านมีไข้เนื่องจากพิษของบาดแผล ดื่มยาไปสักครู่อาการก็จะดีขึ้น” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยแจ้งกับคนป่วย ไม่ได้สนใจอาการตกตะลึง ของบุรุษที่กำลังป่วยไข้ แต่บุรุษที่ยืนเคียงข้างกายอยู่นั้น เมื่อมองเห็นสายตาหลงใหลได้ชมของบุรุษอื่น ก็ออกอาการร้อนรนจนทนไม่ไหว จึงได้ก้าวขยับเข้ามาบดบังสายตา ของกงต้วนอี้ ไม่ให้จ้องมองใบหน้าของลี่เซียน “ขอรับท่านหมอ ข้าขอขอบคุณท่านหมอมากขอรับ ที่ช่วยรักษาชีวิตของข้าไว้” น้ำเสียงอ่อนแรงเอ่ยตอบรับ และขอบคุณหมอหญิงผู้งดงาม ที่ได้ช่วยรักษาบาดแผลของเขา จนรอดพ้นจากปรโลก ในยามที่ถูกดาบคมกริบ ฟาดฟันลงที่กลา
Read more
PREV
12345
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status