All Chapters of ท่านอ๋องข้าไม่ได้รักท่านแล้ว: Chapter 1 - Chapter 10

โจวลี่เซียน หญิงงามล่มเมือง ลูกสาวคนเล็กของราชครูโจวเยี่ยน อาจารย์ผู้จิตใจดีงามของบรรดาเหล่าองค์ชายในราชวงศ์หนาน ถึงแม้โจวลี่เซียนจะมีความงามเป็นหนึ่ง ไม่มีสตรีคนใดในเมืองหลวง เทียบเคียงรัศมีความงามของนางได้ แต่นางกลับมีนิสัยดุร้ายชอบด่าทอบ่าวไพร่ และเอาแต่ใจตนเองเป็นอย่างยิ่ง หญิงงามคนนี้หลงรัก อ๋องหนานกงชิง ผู้เย็นชาไม่เคยสนใจสตรี ไม่มีแม้กระทั่งสาวใช้อุ่นเตียงอยู่ในจวน เขาเป็นอนุชาร่วมพระมารดาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน โจวลี่เซียนคอยตามเกี้ยวตามรักอ๋องหนุ่ม ทั้งยังตามราวีตบตีสตรีที่เข้าใกล้เขา ตั้งแต่ปักปิ่นจนปัจจุบันนางอายุ18ปีแล้ว ก็ไม่ยอมออกเรือนไปกับบุรุษคนใด วันที่เกิดเหตุนางตบตีกับหญิงงามคนหนึ่ง ผู้ที่เป็นศัตรูหัวใจตัวฉกาจ จึงได้เกิดอุบัติเหตุพลัดตกลงไปในสระบัวในวังหลวง จนล้มป่วยไม่ได้สตินานเป็นเดือน พอลืมตาตื่นขึ้นมาอุปนิสัยของนางก็แตกต่างออกไป ‘หึหึ ความรักหรือตลกสิ้นดี ต่อจากนี้ชีวิตของข้า ต้องการเพียงความร่ำรวยและสงบสุขเท่านั้น’....................................ภายในจวนราชครูโจว บุตรสาวคนเล็กที่เกิดจากฮูหยินเพียงหนึ่งเดียว เร่งฝีเท้ารีบเดินเข้ามาในห้องโถงของจวนเพราะเ

“แค่ก แค่ก!!!” เสียงไอแหบแห้ง ของคนที่นอนป่วยอยู่บนเตียง ทำให้สาวใช้คนสนิทรีบนำน้ำอุ่นมาให้คนป่วยจิบ ด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้ที่ผ่านมาพวกตนจะถูกด่าทอมากเท่าไร ก็ไม่เคยเก็บเอาคำด่าทอนั้น มาโกรธเคืองคุณหนูเลยสักครั้ง “อึก อึก…” “ลี่เอ๋อร์ลูกแม่ เจ้ากลับมาแล้ว ค่อย ๆ จิบน้ำอุ่นไม่ต้องรีบ เดี๋ยวจะสำลักเอาได้” ใบหน้างามที่มีความซีดเซียวอยู่มาก เนื่องจากนอนป่วยมานาน หลังจากได้จิบน้ำอุ่น ๆ จนชุ่มคอแล้ว จึงแหงนเงยหน้าขึ้นมามองมารดา ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เตียงนอนของตน ดวงตากลมโตแวววาวไปด้วยหยาดน้ำตา ที่เอ่อคลอออกมาเต็มดวงตา และดูท่าว่ากำลังจะหยดลงมาอาบแก้มเนียนใสในไม่ช้านี้ “ท่านแม่ ลูกกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” เสียงอ่อนระโหยโรยแรงดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ลี่เซียนก็พยายามพูดสื่อสารออกมาเป็นประโยคให้จงได้ ในใจก็หงุดหงิดที่ร่างกายของตนไม่แข็งแรงเท่าเมื่อก่อน ‘เฮ้อ ข้าต้องฝึกนานเท่าไรกว่าจะมีฝีมือเฉกเช่นเดิม’ ในที่สุดน้ำตาเม็ดเล็ก ๆ ที่เจ้าตัวพยายามอดกลั้นเอาไว้ ก็ไหลลงมาอาบแก้มเนียนจนได้ ความเข้มแข็งที่นางตั้งใจเอาไว้พังทลายลงเ

“เสี่ยวเออร์ ไม่ต้องรบกวนท่านอ๋องหรอก ข้าโจวลี่เซียนผู้นี้พอจะมีตำลึงไว้ใช้จ่ายอยู่บ้าง” น้ำเสียงหวานแต่ทว่าทรงพลังเช่นกัน เอ่ยขึ้นมาอย่างมั่นใจ และค้านสายตาผู้ชมที่มารอชมงิ้วฉากใหญ่ อยู่ในโรงน้ำชาแห่งนี้ “คารวะท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันขออนุญาตไม่รบกวนตำลึงของท่านอ๋องนะเพคะ พอดีมากับสาวใช้ที่เรือน เพราะต้องการเลี้ยงน้ำชากับขนม เป็นของรางวัลตอบแทนที่พวกนางดูแลหม่อมฉันเป็นอย่างดี ถ้าวันนี้รบกวนท่านอ๋องจ่ายให้ เกรงว่าวันหน้าคงต้องลำบากเดินทางมาเลี้ยงกันใหม่อีกรอบ” โจวลี่เซียน ก้มหัวลงคำนับทักทายผู้สูงศักดิ์ตามธรรมเนียมปฏิบัติ และเอ่ยปฏิเสธออกไปอย่างสุภาพ พร้อมแจ้งเหตุผลที่ปฏิเสธตามมารยาทที่พึงกระทำ จากนั้นลี่เซียนก็พยักหน้าให้สาวใช้คนสนิททั้งสอง เป็นสัญญาณให้รีบเดินตามนางลงไปจ่ายค่าน้ำชากับขนม เพราะไม่อยากข้องเกี่ยวกับบุรุษผู้นี้อีกแม้แต่เพลาเดียว โดยที่ไม่ได้สนใจสายตาของอ๋องหนานกงชิง ที่กำลังยืนจ้องมองนางจนตาไม่กะพริบอีกเลย “ท่านอ๋องเพคะ ขอบพระทัยที่ทรงมาช่วยหม่อมฉัน ให้หลุดพ้นจากการถูกขูดรีดนะเพคะ” น้ำเ

ตำหนักอ๋องหนานกงชิง บุรุษหน้านิ่งเจ้าของตำหนัก นั่งทำงานอยู่เงียบ ๆ ในห้องทรงงานส่วนพระองค์ มีองครักษ์คนสนิทยืนอยู่ข้างกายคอยถวายงาน และคอยช่วยฝนหมึกให้อยู่เป็นประจำ “ฟานจง เรื่องนักฆ่าที่มาดักทำร้ายโจวลี่เซียนในวันนั้น ได้เบาะแสอะไรเพิ่มเติมบ้างหรือยัง” “ขอรับท่านอ๋อง เมื่อประมาณ 2 อาทิตย์ที่แล้ว ในท้องพระโรงมีประชุมขุนนางตำแหน่งสูง หนึ่งในหัวข้อการประชุมที่ฝ่าบาทได้กล่าวกับบรรดาขุนนางคือเรื่อง พระชายาเอกขององค์ชายใหญ่หนาน หลิงหยุน” “แล้วเรื่องชายาเอกขององค์ชายใหญ่ เกี่ยวอันใดกับเรื่องที่มีคนส่งนักฆ่ามาทำร้ายโจวลี่เซียน” อ๋องหนานวางพู่กันทรงงานในมือลง แล้วเงยหน้ามาตั้งใจฟังองครักษ์ข้างกาย รายงานในเรื่องที่เขากำลังให้ความสนใจ “ฝ่าบาทกับฮองเฮา อยากให้คุณหนูโจวแต่งเข้าเป็นชายาเอกขององค์ชายใหญ่ขอรับ ปีนี้องค์ชายใหญ่ก็อายุ 19 ปีพอดี เป็นเวลาเหมาะสมที่จะมีพระชายาเอกแล้ว” “ฮะ แล้วบิดาของนางยินยอมตอบรับไปแล้วหรือยัง” น้ำเสียงร้อนรนเอ่ยถามออกไป แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังนึกแปลกใจ องครักษ์ฟานจงถึงกับเงยหน้

“เส้นทางที่หม่อมฉันกับผู้ติดตาม กำลังจะเดินเท้าเข้าไปในป่า เป็นเส้นทางที่ยากลำบากยิ่งนัก ท่านอ๋องทรงแน่ใจแล้วหรือเพคะที่จะตามไปส่ง” ลี่เซียนที่ไม่ได้รู้สึกยินดี กับการที่อ๋องหนานจะตามไปส่งนางถึงที่พักของท่านอาจารย์ จึงได้บอกความจริงออกไปตามตรงว่า ตนเองกับผู้ติดตามจะเดินเท้าเข้าไปในป่าลึก ที่มีเส้นทางยากลำบากรออยู่ ทั้งยังคาดหวังให้อ๋องหนานกงชิง เปลี่ยนใจ และเดินทางกลับเมืองหลวงไปเสียตอนนี้ “สตรีตัวเล็ก ๆ ยังไม่หวั่นเกรงต่อความยากลำบากในป่าใหญ่ เหตุใดข้าที่เป็นบุรุษอกสามศอก ซึ่งได้ผ่านความลำบากมาก็มาก จึงต้องเกรงกลัวความยากลำบากในครั้งนี้ด้วยเล่า” อ๋องหนานหยุดยืนต่อหน้าลี่เซียน แล้วก้มใบหน้าลงพูดคุยใกล้ ๆ ใบหูขาวผ่อง ที่ไรผมถูกเก็บรวบเปิดเปลือยออกให้เห็นเต็ม ๆ ตา ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา เป่ารดข้างหูของนางอย่างตั้งใจ ลี่เซียนรู้สึกขนลุกแปลก ๆ จึงโน้มตัวถอยหลังออกห่าง ๆ มุมปากของบุรุษหน้าหนาอมยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ที่ได้กลั่นแกล้งสตรีตัวน้อย ที่กำลังทำท่าทางรังเกียจเขาเสียเต็มประดา “หม่อมฉันขอบพระทัยที่ท่านอ๋องทรงมีเมตตา และเห็นแก่ควา