All Chapters of ท่านอ๋องข้าไม่ได้รักท่านแล้ว: Chapter 31 - Chapter 40

เช้าตรู่ของวันใหม่มาเยือน เรือนร่างเปลือยเปล่าขยับกายไปมา เมื่อลืมตาตื่นขึ้นตามความเคยชิน แต่หากยามนี้มีสิ่งที่ผิดแปลกไปจากเดิมคือ มีวงแขนแกร่งกอดรัดเอวบางของนางจนแนบแน่น “อื้ม ยังมีแรงตื่นแต่เช้าอีกหรือชายาของข้า” เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาข้างใบหูของนาง จมูกคมสูดดมไปทั่วซอกคอ ลาดไหล่ และแผ่นหลังที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา เนื่องจากยามนี้ทั้งสองคน ยังคงเปลือยเปล่าอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน “ข้าตื่นเช้าจนเคยชินเจ้าค่ะ จะลุกไปหยิบโอสถห้ามครรภ์ที่เคยปรุงเอาไว้มากิน ท่านอ๋องคงไม่ห้ามใช่ไหมเจ้าคะ เพราะข้ายังต้องร่ำเรียนอีกเป็นปี จึงจะสำเร็จวิชาแพทย์ หากถึงคราที่ต้องกลับเมืองหลวงข้าก็จะไม่กินแล้วเจ้าค่ะ” ลี่เซียนพลิกกายหันหน้าเข้าหาบุรุษตัวโต ที่เคี่ยวกรำนางมาตลอดทั้งคืน ทั้งยังเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเพราะนางยังไม่พร้อมมีบุตร จำเป็นต้องกินโอสถห้ามครรภ์สูตรพิเศษ ที่นางปรุงขึ้นเองภายใต้คำแนะนำของท่านอาจารย์ ซึ่งโอสถห้ามครรภ์สูตรนี้ กินเพียง 1 ครั้งก็สามารถป้องกันการตั้งครรภ์ได้ 1 นานเดือน หากกินติดต่อกันก็ไม่มีผลเสียแต่อย่างใด เพราะนางปรับปรุงสูตร

ยามโหย่ว (17:00-19:00 น.) คณะเดินทางทั้งหมด ก็เดินทางถึงตัวเมืองจงจื้อ องครักษ์ฟานจงรับหน้าที่ไปติดต่อหาโรงเตี๊ยมที่พักสำหรับทุกคน ซึ่งจำเป็นต้องจองห้องพักเผื่อองครักษ์เงาทั้ง 30 คนด้วย เนื่องจากท่านอ๋องอยากให้องครักษ์เงาพักอยู่ไม่ไกล เมื่อมีเหตุร้ายเกิดขึ้นจะได้มาจัดการได้ทันท่วงที โรงเตี๊ยมที่องครักษ์ฟานจงเข้าไปติดต่อจองห้องพัก เป็นโรงเตี๊ยมขนาดกลาง มีจำนวนห้องพักเกิน 20 ห้องจึงสามารถจองห้องพักได้ครบถ้วนทั้ง 18 ห้อง ตามที่ท่านอ๋องต้องการ เมื่อได้ห้องพักแล้วทุกคนก็แยกย้าย เข้าไปพักผ่อนยังห้องพักของตนเอง ลี่เซียนเดินเข้ามาในห้องพัก ก็รีบเดินเข้าไปสำรวจห้องอาบน้ำ เพราะนางอยากอาบน้ำเต็มที เนื่องจากทั้งร้อนทั้งเหนียวตัว เพราะไม่ได้อาบน้ำมา 2 วันเต็ม ๆ “ลี่เอ๋อร์หิวแล้วหรือยัง ข้าสั่งอาหารมื้อค่ำไว้ให้เจ้าแล้ว อีกสักพักเสี่ยวเออร์ก็คงนำอาหารขึ้นมาส่ง” “หิวมากเจ้าค่ะ แต่ข้าอยากอาบน้ำเสียก่อน” เมื่อได้ยินคำว่าอาหารมื้อค่ำ ลี่เซียนก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที แต่นางคงกินอาหารไม่ได้ หากยังไม่ได้ชำระล้างร่างกาย ที่กำลังเหนียวเหนอะหนะเต็มที

ครึ่งชั่วยามผ่านพ้นไป ผู้คนในห้องแข่งขันก็ทะยอยออกมาจนครบทุกคน คณะกรรมการได้ออกมาแจ้งว่า รอเพียง 1 เค่อก็รู้ผลผู้ชนะ 3 อันดับในแต่ละกลุ่ม ที่จะได้เข้าสู่รอบการแข่งขันต่อไป การแข่งขันในรอบต่อไป จะต้องปรุงยาถอนพิษ ต่อหน้าคณะกรรมการทุกคนที่บริเวณลานกว้างด้านนอก ของสำนักศึกษาอันดับหนึ่งของเมืองจงจื้อ ซึ่งใช้เป็นสถานที่แข่งขันในครั้งนี้ ทางผู้จัดงานยังเปิดให้ชาวเมืองสามารถเข้ารับชมการแข่งขันในรอบนี้ได้อีกด้วย ผู้เข้าแข่งขันมีทั้งหมด 20 กลุ่ม ยามนี้ได้แบ่งออกเป็นกลุ่มละ 10 คน รวม ๆ แล้วก็มีผู้เข้าแข่งขันจำนวน 200 คน แต่ละกลุ่มจะคัดเลือกเอาผู้ที่มีผลงานการปรุงยาถอนพิษกำหนัด ที่เห็นผลดีที่สุดมา 3 อันดับเพียงเท่านั้น แสดงว่าจะมีผู้เข้ารอบการแข่งขันต่อไปทั้งหมด 60 คน ที่จะต้องยืนปรุงยาถอนพิษต่อหน้าคณะกรรมการทุกคน และชาวเมืองที่สนใจเข้าร่วมรับชม และก็เป็นไปดังที่โจวลี่เซียนต้องการ นางสามารถคว้าอันดับหนึ่งของกลุ่มเอาไว้ได้ ด้วยคะแนนที่สูงลิ่วจนขาดลอย เพราะเม็ดโอสถของนาง มีความบริสุทธิ์เต็มสิบส่วน ทั้งยังออกฤทธิ์ได้รวดเร็วมากกว่าที่เคยมีผู้ปรุงยาชนิดนี้

การแข่งขันในรอบสุดท้ายได้เริ่มขึ้น ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 10 คนต่างตั้งใจปรุงโอสถถอนพิษเหมันต์ ด้วยความระมัดระวัง เพราะสมุนไพรที่ใช้เป็นส่วนประกอบในการหลอมโอสถชนิดนี้ ล้วนแล้วแต่หายากและมีราคาแพง ฉะนั้นผู้เข้าแข่งขันจะพลาดท่าทำสมุนไพรเสียหายไม่ได้เด็ดขาด เพราะถ้าหากพลาดนั่นหมายถึงความพ่ายแพ้มาเยือนเข้าเสียแล้ว ลูกศิษย์สำนักพิษที่เข้ารอบสุดท้ายมาถึง 4 คน ยืนยิ้มกริ่มด้วยความมั่นใจ ว่าพวกตนจะกำชัยชนะทั้งสามรางวัลเอาไว้ได้ทั้งหมด จึงไม่ได้มีความกังวลอันใดทั้งสิ้น เพราะพิษเหมันต์เป็นพิษที่ปรมาจารย์ของสำนักพิษปรุงขึ้นมา แต่ยามนี้เขาได้หลีกหนีความวุ่นวายของยุทธภพ ไปซ่อนเร้นใช้ชีวิตอยู่เพียงลำพัง และไม่ได้กลับมาเยือนสำนักพิษมานานนับสิบปีแล้ว ลูกศิษย์ทุกคนในสำนักพิษจึงรู้จักพิษเหมันต์กันดี ทว่าเรื่องการปรุงยาถอนพิษก็คนละเรื่องกับการรู้จักพิษ แม้กระทั่งเจ้าสำนักพิษ ก็ยังหาสูตรโอสถถอนพิษที่ดีที่สุดมิได้ เขาทำได้แค่เพียงให้อาการทุเลาเบาบางลงก็เท่านั้น สุดท้ายผู้ถูกพิษก็ต้องจากไปเพราะไม่มีโอสถถอนพิษ ที่ทำให้รักษาอาการให้หายขาดได้ ลูกศิษย์ในสำนักพิษคนอื่น ๆ

ลี่เซียนออกจากเรือนพักของลู่ฮูหยิน มุ่งตรงไปยังโถงรับแขกของสำนักเมฆา เนื่องจากท่านอ๋องรออยู่กับประมุขลู่และท่านอาจารย์ที่โถงรับแขก ใบหน้างดงามมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด จนท่านอ๋องต้องรีบเดินเข้าไปถามไถ่สอบถามเรื่องราว “ลี่เอ๋อร์เกิดอันใดขึ้น เหตุใดจึงมีสีหน้าเคร่งเครียดเช่นนี้” “เกี่ยวกับลู่ฮูหยินเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องต้องแจ้งให้ประมุขลู่ทราบโดยด่วน” ลี่เซียนรีบเดินเข้าไปนั่งยังโต๊ะรับรองแขก เพื่อแจ้งเรื่องราวที่ได้รับรู้แก่ประมุขสำนักเมฆา เกี่ยวกับอาการป่วยของมารดาของเขา “หมอโจวมีเรื่องร้ายแรงหรือ เหตุใดจึงมีสีหน้าเคร่งเครียดเช่นนี้” ลู่จื้อเงยหน้ามองหมอหญิงที่เข้าไปตรวจร่างกายของมารดา จากนั้นก็กลับออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด จึงคาดการณ์ว่าคงเกิดเรื่องไม่ดีเป็นแน่ “ประมุขลู่ มารดาของท่านถูกพิษด้วยเจ้าค่ะ พิษบุปผาที่จะทำให้ร่างกายอ่อนแรงจนสิ้นลมจากไปในที่สุด แต่อาการปวดท้องเป็นการเจ็บป่วยจากร่างกายไม่เกี่ยวกับพิษ ยังต้องได้รับการผ่าตัดอย่างที่ข้าเคยแจ้งไว้ก่อนหน้านี้” “ถูกพิษ!!” เสียงบุรุษทั้งสามคนเอ่ย