All Chapters of ท่านอ๋องข้าไม่ได้รักท่านแล้ว: Chapter 41 - Chapter 49

ประมุขลู่จื้อสั่งให้มือขวาคนสนิท ไปนำตัวอนุภรรยาคนโปรดของบิดา มาสอบสวนเรื่องที่นางวางยาพิษมารดาของเขา ตามกฎของสำนักเมฆา เพราะยามนี้เขามีหลักฐานเป็นยาพิษที่อยู่ในกาน้ำชาของมารดา ที่นางนำมาส่งด้วยตนเองก่อนวันที่ท่านจะเข้ารับการรักษาด้วยการผ่าตัดไส้ติ่ง ซึ่งผู้ที่ตรวจหาพิษจนเจอ ก็คือหมอหญิงผู้เก่งกาจนั่นเอง ผู้ใดขัดขวางการสอบสวนผู้ต้องสงสัย ให้จัดการคุมขังได้ทันทีไม่มีข้อยกเว้น ส่วนตัวเขาต้องคอยอยู่ดูแลมารดาที่พึ่งรักษาด้วยวิธีการผ่าตัดแล้วเสร็จ จึงยกหน้าที่ให้ห่าวซวนมือขวาคนสนิท ไปจัดการลากสตรีผู้นั้นมาสอบสวนแทน เขาอุตส่าห์ปล่อยผ่านสตรีชั่วช้า ที่ริอ่านปีนเตียงบิดาของเขาให้อยู่ดีมีสุข เพราะเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของบิดามารดา เลยปล่อยให้พวกท่านจัดการและตกลงกันเอง แต่สตรีแพศยาผู้นั้นกลับมาแว้งกัดมารดาของเขา เห็นทีคงไม่อยากมีชีวิตรอดอีกต่อไปเรือนนอนท้ายสำนัก “พวกแกเข้ามาทำไม มองไม่เห็นหัวข้าแล้วหรือไร” ลู่เหอเจี้ยน บิดาของลู่จื้อตะโกนออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นมือขวาคนสนิทของบุตรชาย บุกเข้ามาในเรือนนอนของอนุภรรยาคนโปรดของเขา ซึ่งตัวเขาก็พักอยู่ที่เ

หลังจากสะสางเรื่องราวเกี่ยวกับสำนักกระบี่มารแล้วเสร็จ แขกผู้มาเยือนทั้งหมดก็เดินทางกลับสำนักหมอเทวดา ยกเว้นลู่จื้อที่ต้องเดินทางกลับสำนักเมฆาของเขา ก่อนที่จะแยกย้ายกัน ลี่เซียนมอบโอสถถอนพิษสารพัดอย่าง ความบริสุทธิ์ระดับเซียนที่นางปรุงเองเมื่อครั้งลงแข่งขันของสำนักแพทย์จากเมืองหลวง ให้ลู่จื้อไว้ใช้กับมารดาของเขาทั้ง 5 เม็ด เพราะนึกเป็นห่วงท่านป้าที่นางรู้สึกเคารพรัก เกรงว่าในภายหน้าจะได้รับพิษเข้าสู่ร่างกายอีก จะได้มีโอสถไว้ถอนพิษอย่างทันท่วงที “ขอบคุณหมอโจวมาก ท่านแม่คงดีใจยิ่งนักที่มีโอสถระดับเซียนไว้ในครอบครอง ข้าหวังว่าวันข้างหน้าพวกเราจะได้พบกันอีก” “ไม่พบจะดีที่สุด” เสียงบุรุษขี้หวงรีบเอ่ยแทรกขึ้นมาทันทีด้วยความหมั่นไส้ เมื่อเห็นประมุขลู่จื้อส่งสายตาหวานเชื่อมให้คู่หมั้นของเขาเมื่อร่ำลากันแล้วเสร็จ ลู่จื้อจึงควบขี่ม้าออกไปทันที เพราะนึกเป็นห่วงมารดาที่บาดแผลยังไม่หายสนิท ถึงจะมีหมอประจำตระกูลคอยตรวจดูอาการให้อยู่ตลอด วันเวลาผันผ่านไปจนครบ 2 ปี ในที่สุดโจวลี่เซียนก็สำเร็จวิชาแพทย์สมุนไพร ทั้งยังสอบผ่านเป็นหมอพิษที่เก่งกาจอย่

หนึ่งชั่วยามต่อมา ฮ่องเต้หนานเจ๋อติงก็รู้สึกตัวฟื้นตื่นขึ้นมา ก่อนที่จะหมดสติพระองค์จดจำได้ทุกอย่าง ว่ากำลังนั่งเสวยอาหารร่วมกันกับฮองเฮาในตำหนักส่วนพระองค์ ซึ่งก็เป็นเช่นนี้เฉกเช่นทุกเช้า เพียงแต่เช้านี้หลังจากเสวยอาหารไปเพียงไม่กี่คำก็รู้สึกแน่นหน้าอก ฮองเฮาหมดสติก่อนพระองค์ เพราะพระนางดื่มน้ำชาไปหมดจอกก่อนจะเริ่มเสวยอาหาร “อาหนาน ข้ายังไม่ตายหรอกหรือ” เสียงอ่อนระโหยโรยแรงกล่าวขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน แต่สายพระเนตรก็มองเห็นน้องชายนั่งเฝ้าพระองค์อยู่ไม่ห่าง “พี่ใหญ่ ท่านกับพี่สะใภ้เกือบได้ข้ามแม่น้ำเหลืองแล้ว หากโจวลี่เซียนไม่ได้อยู่เมืองหลวง เพราะท่านถูกพิษเหมันต์พิษร้ายแรงที่ไม่สามารถตรวจสอบหาพิษด้วยวิธีการทั่ว ๆ ไป” “พี่สะใภ้เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง นางหมดสติไปก่อนข้าเสียอีก” “ปลอดภัยแล้วขอรับ อีกสักครู่ก็คงฟื้นเช่นกัน ลี่เอ๋อร์กำลังดูแลอยู่” “เสด็จพ่อ เป็นเช่นไรบ้างขอรับ” องค์รัชทายาทเมื่อเห็นว่าพระบิดารู้สึกตัวแล้ว จึงรีบเดินลงจากเตียงมาสอบถามอาการด้วยความเป็นห่วง “อาหยุนเหตุใดเจ้าจึงหน้าตาซีดเซ

จวนตระกูลจ้าว รองเจ้ากรมอาญาได้รับคำสั่งจากเจ้ากรมอาญา ให้ติดตามเสนาบดีจ้าวหย่งเจี้ยนมายังจวนตระกูลจ้าว เพื่อดำเนินการเนรเทศจ้าวอิงเถาให้ไปอยู่เมืองตงกง เมืองชายแดนทางทิศใต้ของแคว้นหนาน ตามพระบัญชาของฮ่องเต้ เสนาบดีจ้าวหย่งเจี้ยนมีสีหน้าราบเรียบ และอยู่ในอารมณ์นิ่งสงบ เพราะวิธีนี้เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว สำหรับทุกคนในตระกูลจ้าว หากยังพยายามแก้ต่างให้บุตรสาวที่ดื้อรั้นทั้งยังเอาแต่ใจตนเอง มีแต่จะนำพาให้ทุกคนในตระกูลเดือดร้อนกันไปทั้งหมด และตระกูลจ้าวคงได้จบสิ้นในชั่วอายุของเขาเป็นแน่ “ท่านพี่ คนจากกรมอาญามาทำอันใดที่จวนของเราเจ้าคะ” จ้าวฮูหยินสอบถามสามีด้วยความสงสัย เมื่อเห็นบุรุษหลายคนซึ่งอยู่ในอาภรณ์ที่บ่งบอกตำแหน่งหน้าที่การงานอย่างชัดเจน เดินเข้ามาในจวนพร้อมกับสามี ข้างกายของจ้าวฮูหยินมีบุตรสาวคนรอง ซึ่งยามนี้จ้าวอิงเถากำลังมีสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด “สอบถามบุตรสาวของเจ้าเถิดฮูหยิน ว่านางไปทำอันใดไว้บ้าง หากข้าไม่พาคนจากกรมอาญามาที่จวนด้วยตนเอง เห็นทีว่าคนในตระกูลจ้าว คงต้องหัวหลุดจากบ่ากันทุกคน” เสนาบดีจ้าวเอ

กาลเวลาผันผ่านไป 5 ปีแล้ว ยามนี้ในตำหนักของอ๋องหนานกงชิง มีอ๋องน้อยฝาแฝดชายวัย 4 หนาว ที่มีใบหน้าหล่อเหลาถอดแบบบิดามามิมีผิดเพี้ยน ผิวกายของเด็กชายขาวเนียนละเอียดเยี่ยงมารดาของพวกเขา ทั้งยังตัวอวบอ้วนน่ารักน่าชังจนเสด็จลุงฮ่องเต้ และเสด็จป้าฮองเฮาเรียกหาให้เข้าวังอยู่เสมอ เจ้าหัวผักกาดทั้งสองคน กำลังเดินตามติดมารดาอยู่ไม่ห่าง เหตุเกิดจากบิดาของทั้งสองคนแย่งมารดาที่รักยิ่งของพวกเขาไปเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา เมื่อทั้งสองตื่นขึ้นมาในยามเช้าก็ไม่พบมารดาแล้ว จึงคาดเดาได้ไม่ยากว่าผู้ใดเป็นคนขโมยมารดาไปจากพวกเขา เพราะบิดามักจะทำเช่นนี้อยู่เสมอ หนานเฟยเทียน กับหนานเฟยฮุ่ย ทั้งสองคนกำลังเฝ้าตามติดมารดาไม่ให้คลาดสายตา เพราะเกรงว่าบิดาจะมาแย่งมารดาไปจากพวกเขาในยามกลางวันเฉกเช่นยามค่ำคืน เพราะแอบถามองครักษ์ฟานจงมาแล้วว่า วันนี้บิดาไม่ได้เข้าวัง และกำลังทรงงานอยู่ในห้องหนังสือของตำหนัก “เฟยเทียน เฟยฮุ่ย พวกเจ้าไม่ไปวิ่งเล่นกันหรอกหรือ เหตุใดจึงเดินตามแม่ทุกฝีก้าวเยี่ยงนี้” ลี่เซียนเอ่ยถามบุตรชายฝาแฝดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ขณะที่กำลังเดินเก็บสมุนไพรที่ท่านอ๋องให้