All Chapters of ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ: Chapter 21 - Chapter 30

ด้านนอกรถม้าเหลียงเหว่ย นั่งกอดอกสัปหงกอยู่ข้างคนขับรถม้า หมวกสานใบเก่าปิดหน้าไปครึ่งหนึ่ง ศีรษะโยกไปตามแรงกระเทือนของรถ ดูเหมือนคนหลับลึกที่ไม่มีพิษสง แต่ภายใต้หมวกสานนั้น... หูของเขากระดิกเล็กน้อยน้อยคนนักที่จะล่วงรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของบุรุษหน้าง่วงผู้นี้ ในยุทธภพ เขาคือตำนานที่แทบจะถูกลืมเลือน... "เหลียงเหว่ย" อดีตศิษย์ฆราวาสแห่งวัดเส้าหลิน ผู้ได้รับการจารึกชื่อลงในหอคัมภีร์ว่าเป็น "อัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในรอบห้าสิบปี"เมื่อสิบปีก่อน เขาคือผู้ที่สามารถฝ่าด่าน "สิบแปดมนุษย์ทองคำ" ได้ด้วยตัวคนเดียวโดยใช้เวลาเพียงแค่ธูปครึ่งดอกไหม้ ทว่า... ตลอดการต่อสู้อันดุเดือดนั้น ดวงตาของเขาปรือปรอยแทบจะปิดสนิท ท่วงท่าเชื่องช้าเนิบนาบดุจคนขี้เกียจ แต่กลับหนักแน่นมั่นคงดั่งขุนเขาและไร้ช่องโหว่ เพลงดาบของเขาดัดแปลงมาจากเพลงไม้เท้าตั๊กม้อ ผสานกับการเดินลมปราณแบบจำศีล ทำให้เขาสามารถสะสมพลังวัตรได้ตลอดเวลาแม้ในยามหลับใหลด้วยเหตุนี้ ชาวยุทธ์จึงขนานนามเขาด้วยความยำเกรงระคนขบขันว่า "อรหันต์นิทรา"แต่เพราะเขาเบื่อหน่ายกฎระเบียบที่เคร่งครัดของวัด และชอบแอบหนีไปงีบหลับบนขื่อศาลาจนเจ้าอาวาสเอือมระอา เข

จากยอดไม้สนสูงเหนือรถม้า เงาร่างสีดำทมิฬ สายหนึ่ง ร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียงราวกับใบไม้ร่วง ไม่ใช่โจรป่าท่าทางดิบเถื่อนเหมือนกลุ่มเมื่อครู่ แต่คนผู้นี้สวมชุดดำรัดกุมปิดหน้ามิดชิด รองเท้าบุผ้าเก็บเสียง ยืนนิ่งงันขวางหน้ารถม้าดั่งภูตผีและอาวุธในมือของมันไม่ใช่ดาบหรือกระบี่... แต่เป็น "ตะขอเหล็ก" ขนาดมหึมา ปลายแหลมโค้งงอน่าสยดสยอง ประกายโลหะสีดำมะเมื่อมสะท้อนแสงแดดดูคล้ายเขี้ยวของอสูรร้ายที่พร้อมจะเกี่ยววิญญาณคนเป็นสิ่งที่แตกต่างที่สุดคือ... รังสีฆ่าฟัน หากพวกเมื่อกี้คือหมาป่าที่หิวกระหาย นักฆ่าผู้นี้คือ "งูพิษ" ที่เลือดเย็นและไร้ความรู้สึก กลิ่นอายความตายที่แผ่ออกมาจากร่างของมันรุนแรงเสียจนอากาศรอบรถม้าเย็นยะเยือกลงทันตาเสี่ยวอวิ๋นกำไม้ไผ่ในมือแน่นจนข้อขาว เหงื่อเย็นซึมกลางฝ่ามือ ‘แผนล่อเสือออกจากถ้ำ... นักฆ่าตัวจริงมาแล้ว’นักฆ่าชุดดำสะบัดข้อมือเบาๆ ตะขอเหล็กในมือส่งเสียงแหวกอากาศหวีดหวิว ปลายตะขอชี้ตรงมาที่ม่านรถม้า เป้าหมายของมันชัดเจน... ชีวิตของคนที่อยู่ข้างใน!บรรยากาศรอบรถม้าเย็นยะเยือกจนแทบหยุดหายใจ นักฆ่าชุดดำผู้นั้นไม่เอื้อนเอ่ยวาจาใด ไม่มีการเจรจาข่มขู่ มีเพีย

ห่างออกไปหลายลี้ ท่ามกลางป่าสนที่เงียบสงัดและปกคลุมด้วยไอเย็น เงาร่างสีดำที่เพิ่งหลบหนีจากการปะทะ พลิ้วกายลงสัมผัสพื้นหญ้าอย่างแผ่วเบาไร้เสียง เขาหยุดยืนอยู่ริมลำธารเล็กๆ เพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยและร่องรอยการติดตาม เมื่อมั่นใจว่าไม่มี "เงาเหล็ก" ของเหลียงเหว่ยตามมา เขาก็ผ่อนลมหายใจยาวมือภายใต้ถุงมือหนังสีดำเอื้อมขึ้นปลดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าคร้ามแดดที่มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้ว... เขาคือ จ้าวเหมิง องครักษ์คนสนิทขององค์ชายห้า!จ้าวเหมิงก้มลงมองที่ไหล่ซ้ายของตน บนเนื้อผ้าสีดำหนา มีวัตถุสีเงินเล็กๆ ปักคาอยู่สามสี่เล่ม เขาดึงมันออกมาทีละเล่มอย่างไม่ยี่หระ... มันคือ "เข็มเย็บผ้า" ธรรมดาๆ ปลายเข็มไม่มีสีคล้ำ ไม่มีการอาบยาพิษ เป็นเพียงเข็มราคาถูกที่หาซื้อได้ตามตลาดทั่วไป"หึ... เข็มเย็บผ้า?" จ้าวเหมิงแค่นหัวเราะในลำคอ พลางดีดเข็มทิ้งลงพื้นอย่างดูแคลน "ของเล่นเด็กน้อย... คิดว่าจะทำอันตรายข้าได้งั้นรึ?"แรงดีดจากกลไกพัดนั้น แม้จะรวดเร็วและแม่นยำ แต่มันเบาเกินกว่าจะทะลวงลมปราณคุ้มกันของยอดฝีมือระดับเขาได้ อย่างมากก็แค่ทำให้ระคายเคืองผิว หรือสร้างความรำคาญใจแต่ทว่า... แววตาของจ้าวเหมิงก

ถนนสายนี้มิใช่ทางเกวียนทุรกันดารเยี่ยงชาวบ้านร้านตลาดใช้สัญจร หากแต่เป็นเส้นทางอัสดงบูรพาถนนโบราณสายเก่าแก่ที่ถูกตัดขึ้นตั้งแต่ยุคปฐมกษัตริย์ทรงสถาปนาราชวงศ์ แผ่นหินสีเขียวคล้ำที่ปูเรียงรายทอดยาวตลอดสายนั้น ผ่านการบดอัดจากล้อรถม้าและกีบม้าศึกมานับร้อยหนาวจนผิวหน้าเรียบเนียนราวกับกระจก หินทุกก้อนล้วนเก็บงำเรื่องราวการผลัดเปลี่ยนแผ่นดินมานับไม่ถ้วนยามปกติแล้ว ระยะทางจากประตูวังหลวงมุ่งหน้าสู่เขตตัวเมืองชั้นนอกนั้น มิได้ไกลเกินกว่ากำลังม้าจะวิ่งถึง เพียงใช้เวลาควบขับราวสามถึงสี่ชั่วยาม ก็สมควรจะได้เห็นแสงไฟระยิบระยับของย่านการค้าและโรงเตี๊ยมที่คึกคัก ทว่า... ในความเป็นจริง ระยะทางที่ดูเหมือนใกล้เพียงเอื้อมมือคว้านั้น กลับถูกขวางกั้นด้วยอาณาเขตอันกว้างใหญ่ไพศาลของเขตพระราชฐานชั้นนอกวังหลวงแห่งนี้มิได้มีเพียงกำแพงสูงเสียดฟ้าเป็นขอบเขต หากแต่กินพื้นที่ครอบคลุมภูเขาลูกย่อมๆ และป่าสนทึบสลับซับซ้อนนับสิบลี้ เพื่อใช้เป็นทั้งฉากบังหน้า อุทยานล่าสัตว์ และป้อมปราการธรรมชาติ ความยิ่งใหญ่ของมันทำให้ผู้เดินทางบนถนนสายนี้รู้สึกต้อยต่ำราวกับมดปลวกที่กำลังไต่ไปบนสันหลังของมังกรนิทรา ต้นสนสูงใหญ่สองข้า

บรรยากาศที่เคยเต็มไปด้วยตัณหาราคะ กลับกลายเป็นความคาดหวังที่กดดันและศักดิ์สิทธิ์ เสียงระฆังใบเล็กกังวานใสขึ้นสามครั้ง กริ๊ง... กริ๊ง... กริ๊ง..."ดูเหมือนข้าจะมาได้จังหวะพอดีสินะ" ฉีเฟิงกระซิบ มุมปากยกยิ้มอย่างมีความนัย "คืนนี้ 'นาง' จะขึ้นแสดง..."เสี่ยวอวิ๋นขมวดคิ้ว "นาง?"แม่เล้าจินยิ้มกว้างจนตาหยี กระซิบเสียงกระเส่า "คุณชายฉีช่างมีวาสนา... วันนี้เป็นวันเพ็ญ พอดีกับรอบการแสดงของ 'ฮวาขุย' (ยอดบุปผา) อันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง นางไม่รับแขก ไม่ขายเรือนร่าง ขายเพียงเสียงพิณและรอยยิ้ม... ใครอยากยลโฉม ต้องมีวาสนาและเงินตรามากพอเท่านั้น"ทันใดนั้น ม่านไหมสีแดงสดบนเวทีก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก กลิ่นหอมเย็นๆ คล้ายดอกเหมยลอยอบอวลไปทั่วห้อง ท่ามกลางหมอกควันจางๆ ที่ถูกสร้างขึ้น ร่างอรชรในชุดผ้าแพรสีขาวบริสุทธิ์ราวกับหิมะแรกฤดูปรากฏตัวขึ้น นางนั่งสงบนิ่งอยู่หลังกู่เจิง (พิณจีน) ตัวยาว"ไป๋มู่ตาน" (โบตั๋นขาว) ฉายา "เทพธิดาหิมะหยก"ใบหน้าของนางงดงามหมดจดราวกับหยกสลัก ผิวขาวผ่องตัดกับเรือนผมสีดำสนิทที่เกล้าขึ้นอย่างประณีต ปักปิ่นเงินรูปผีเสื้อที่ดูเหมือนจะขยับปีกได้ยามนางขยับตัว ดวงตาคู่สวยหวานหยาดเยิ้ม