All Chapters of ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ: Chapter 11 - Chapter 20

เขาคือ "จ้าวเหมิง" องครักษ์คนสนิทขององค์ชายห้า!"นึกว่าใคร..." จ้าวเหมิงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ สายตาของเขาจับจ้องมาที่นางแอ่นสาวในชุดดำราวกับพยัคฆ์จ้องเหยื่อ "ที่แท้ก็พวกแมวขโมยกระจอก... แต่มีวิชาตัวเบาที่ไม่เลวเลยนี่ หลบหินของข้าพ้น"เสี่ยวอวิ๋นกำหมัดแน่น เหงื่อเย็นซึมชื้นกลางฝ่ามือ พัวพันต่อไปไม่ดีแน่ อย่าว่านางมีบรรทัดเหล็กที่ชาวมิจฉาชีพใช้สะเดาะกลอนตอนนี้ ต่อให้มีกระบี่คู่กายอยู่ในมือก็ไม่แน่จะเอาชัยได่้ นางต้องรีบหนี!แต่จ้าวเหมิงไม่เปิดโอกาสให้หายใจ "คิดจะหนีงั้นรึ? สายไปแล้ว!"ร่างยักษ์ของจ้าวเหมิงพุ่งทะยานลงมาจากกำแพงสูงราวกับก้อนหินยักษ์ถล่มทลาย ความเร็วของเขาขัดกับขนาดตัวอย่างสิ้นเชิง ในพริบตาเดียวเขาก็ประชิดตัวเสี่ยวอวิ๋น! ฝ่ามือขวาของเขาเกร็งพลังจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน วูบ! เสี่ยวอวิ๋นย่อตัวหลบฝ่ามือนั้นได้อย่างฉิวเฉียด ลมจากฝ่ามือพัดผ้าคลุมหน้าของนางจนสะบัดไหว นางใช้ท่าเท้า "เงาจันทร์เคลื่อนคล้อย" สไลด์ตัวอ้อมไปด้านหลังเขา นางไม่มีทางเลือก... นางชักบรรทัดเหล็กที่เหน็บเอวออกมา ตวัดสวนกลับไปเพื่อสกัดกั้นเคร้ง! เสียงโลหะปะทะกันดังสนั่น แต่สิ่งที่ปะทะกับบรรทัดเหล็กของนางไม่ใ

เพลิงไหม้ที่โคมไฟหน้าหอเทียนลู่ถูกดับลงแล้ว เหลือเพียงควันสีเทาจางๆ ลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ และกลิ่นไหม้ของเนื้อไม้ที่ยังคงฉุนจมูก เหล่าทหารองครักษ์วิ่งวุ่นตรวจตราความเสียหายและค้นหาตัวคนร้ายกันจ้าละหวั่น แต่ไม่มีใครพบร่องรอยใดๆ เพิ่มเติม ราวกับผู้บุกรุกได้ระเหยกลายเป็นไอไปพร้อมกับเปลวเพลิงจ้าวเหมิง ยืนนิ่งอยู่บนกำแพงสูง จุดเดียวกับที่เขาประมือกับคนร้ายเมื่อครู่ เขายกแขนขวาที่ยังคงสั่นระริกขึ้นมาดู สายตาอันแหลมคมดุจพญาเหยี่ยวของเขากวาดมองไปในความมืด เขาไม่ได้มองไปทางสระบัวที่ทหารกำลังงมหากันอยู่... เพราะเขารู้ดีว่านั่นเป็นเพียงกลลวง เขามองย้อนกลับไป... ตามทิศทางที่ "นางกำนัลตกใจไฟไหม้" ผู้นั้นวิ่งหายไป รอยเท้าที่เปื้อนโคลนเล็กน้อยบนทางเดินหิน... แม้จะดูสะเปะสะปะเหมือนคนวิ่งหนีตาย แต่ทิศทางโดยรวมกลับมุ่งตรงไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้ และที่นั่น... คือที่ตั้งของ ตำหนักชิงเฟิง ขององค์ชายสี่มุมปากของจ้าวเหมิงกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่น่าขนลุก "หึ... วิ่งหนีกลับรังงั้นรึ? องค์ชายสี่... ดูเหมือนตำหนักของท่านจะเลี้ยง 'ของดี' เอาไว้เสียแล้ว"จ้าวเหมิงสะบัดแขนเสื้อ หันหลังกลับเข้าสู่ตำหนักของเจ้าน

ณ ตำหนักพยัคฆ์คำราม (ตำหนักองค์ชายห้า) บรรยากาศภายในห้องหนังสือส่วนพระองค์ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อแข็งสีเข้ม ประดับดาบและอาวุธโบราณแสดงถึงความดุดันของผู้เป็นเจ้าของ แสงเทียนสว่างไสวขับไล่ความมืดมิดของราตรียามโฉ่วองค์ชายห้า จูฉางฮ่าว นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้บุขนสัตว์ ท่าทางผ่อนคลายราวกับเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นข้างบ้านเมื่อครู่เป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่ไม่เกี่ยวกับตน บนโต๊ะเบื้องหน้า มีจานกระเบื้องเคลือบวางอยู่ ภายในบรรจุ "ขนมกุ้ยฮวา" (ขนมดอกหอมหมื่นลี้) สีเหลืองทองส่งกลิ่นหอมหวานละมุน ซึ่งเป็นของว่างขึ้นชื่อประจำตำหนักของเขาองค์ชายห้าหยิบขนมขึ้นมากัดคำเล็กๆ เคี้ยวอย่างละเมียดละไม ก่อนจะยกน้ำชาขึ้นจิบตาม "เป็นอย่างไรบ้าง จ้าวเหมิง?" เขาเอ่ยถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง "จับหนูสกปรกตัวนั้นได้หรือไม่?"เบื้องหน้าโต๊ะทำงาน จ้าวเหมิงยืนสงบนิ่งประสานมือคารวะ ภายนอกของเขาดูปกติทุกอย่าง ไม่มีร่องรอยความเจ็บปวด สีหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ แม้ว่าภายในแขนขวาจะยังชาอยู่บ้างจากพิษสงของฝ่ามือเหมันต์ แต่เขาก็ใช้ลมปราณข่มมันไว้อย่างมิดชิด เขาเลือกที่จะ "ไม่รายงาน" เรื่องที่ศัตรูใช้วิชาของสำนักเทียนซ

ภายในห้องโถงของเรือนไผ่เมฆา บรรยากาศในนี้เงียบสงบและอบอุ่น กลิ่นหอมของสมุนไพรจีนจางๆ ลอยอบอวลไปทั่ว ซึ่งเป็นกลิ่นประจำตัวของพระสนมหลี่ที่มักจะปรุงยาบำรุงด้วยตัวเองเสมอพระสนมหลี่เดินนำบุตรชายเข้ามานั่งที่โต๊ะน้ำชาไม้แดง นางรินชาร้อนๆ ที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นใส่จอกกระเบื้องเคลือบ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าฉีเฟิง "ดื่มสิ... ชาดอกท้อหมักน้ำผึ้ง ช่วยให้สมองโล่ง ผ่อนคลายความเครียด"ฉีเฟิงยกจอกชาขึ้นจิบ สีหน้าเคลิบเคลิ้ม "ฝีมือชงชาของเสด็จแม่ยังยอดเยี่ยมที่สุดในใต้หล้า... กินที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าที่นี่"พระสนมหลี่นั่งลงตรงข้าม มองดูลูกชายวางจอกชาลง ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงแววหยอกเย้า "ว่าแต่... เฟิงเอ๋อ รสนิยมของเจ้าเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่?"ฉีเฟิงเลิกคิ้ว "รสนิยม? เรื่องอะไรหรือพะยะค่ะ?""ก็เรื่องแม่หนูคนนั้น... เสี่ยวอวิ๋น" พระสนมหลี่พยักพหน้าไปทางประตูเรือนที่เพิ่งเดินเข้ามา "ปกติเจ้าชอบสาวงามล่มเมือง กิริยาอ่อนหวานชดช้อยมิใช่หรือ? แต่นางกำนัลคนนี้... หน้าตาก็ธรรมดาจืดชืด ผิวพรรณก็ดูซีดเซียว แถมแววตายังดูแข็งกระด้างไร้อารมณ์... เจ้าติดใจอะไรนางนักหนา ถึงได้เลือกเก็บนางไว้ข้างกายเ

ล้อรถม้าบดไปบนถนนดินอัดแน่นที่ทอดยาวออกจากประตูเมืองมุ่งสู่ชานเมือง เสียงกุบกับของกีบม้าประสานกับเสียงล้อหมุนเป็นจังหวะสม่ำเสมอภายในรถม้าคันใหญ่ที่บุด้วยผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม บรรยากาศดูเหมือนจะ... อึดอัดเล็กน้อยสำหรับเจ้าของรถม้าองค์ชายสี่ ฉีเฟิง นั่งเอกเขนกอยู่บนเบาะนุ่มฝั่งประธานเพียงลำพัง เขากางแขนกางขาเต็มที่ พยายามทำท่าทางสบายใจเฉิบ แต่สายตากลับชำเลืองมองไปที่เบาะฝั่งตรงข้ามเป็นระยะที่ฝั่งตรงข้ามนั้น... เสี่ยวอวิ๋น นางกำนัลที่จำต้องมา และ เสี่ยวหลิง นางกำนัลผู้โชคดีจับสลากได้ นั่งเบียดกันอยู่ เสี่ยวหลิงดูตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ นางเปิดม่านหน้าต่างแอบมองทิวทัศน์ข้างทางแล้วส่งเสียงวิ้ดว้ายเบาๆ ตลอดเวลา ส่วนเสี่ยวอวิ๋น... นั่งกอดอกหลับตาพิงผนังรถนิ่งๆ แต่ในมือขวาของนาง กำวัตถุประหลาดสิ่งหนึ่งเอาไว้แน่นมันคือ "กิ่งไม้ไผ่" ไม้ไผ่สีเขียวสด ยาวประมาณสองศอก (ราว 1 เมตร) ขนาดพอดีมือ ตัดแต่งกิ่งก้านสาขาออกจนเกลี้ยงเกลา ดูเหมือนไม้เรียวครูตีก้นเด็กมากกว่าอาวุธ"นี่... เสี่ยวอวิ๋น" ในที่สุดฉีเฟิงก็ทนความสงสัยไม่ไหว เขาชี้ไปที่ไม้ไผ่ในมือนาง "เจ้าพกไอ้แท่งเขียวนั่นมาทำไม? จะเอามาตีแมลงวั