สกุนาขับขาน

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมหอเมามายหน่ายโลกา ราวกับโลกภายนอกถูกตัดขาดไปชั่วขณะ ไป๋มู่ตานกรีดนิ้วลงบนสายกู่เจิงเบาๆ เสียงโน้ตตัวแรกดังกังวานใสแต่แฝงความโศกเศร้าลึกล้ำ ราวกับหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนพื้นหิน ริมฝีปากสีชาดขยับเอื้อนเอ่ยบทเพลง เสียงของนางมิได้แหลมสูงจนบาดหู แต่ทุ้มนุ่มนวลและเยือกเย็น ราวกับสายลมหนาวที่พัดผ่านยอดเขาหิมะ

"ที่นี่มีเพียง ความเมามาย เรื่องวุ่นวาย ทั้งหลาย ทิ้งไปสิ้น เสพสุรา เคล้านารี มิยลยิน เรื่องแผ่นดิน ฟ้าดินไซร้ ไม่นำพา"

ช่วงแรกของบทเพลง ท่วงทำนองยังคงราบเรียบฟังสบาย เหล่าขุนนางและพ่อค้าเศรษฐีต่างพากันโยกศีรษะตามจังหวะ ยิ้มอย่างพึงพอใจ เพราะเนื้อหาช่างตรงกับใจของพวกเขาที่หนีความจริงเข้ามาหาความสุขสำราญ

ฉีเฟิงเองก็เคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ ตามจังหวะ ใบหน้าประดับรอยยิ้มเจ้าสำราญ "ร้องได้ดี... เข้ากับบรรยากาศยิ่งนัก"

ทว่า... เมื่อนิ้วเรียวของนางสะบัดพลิกแพลง ท่วงทำนองที่เคยรื่นรมย์พลันเปลี่ยนเป็นวังเวงและหดหู่

"จอกหนึ่งเท ให้ลมพัดเลือนลาง ดาบเก่าห้อยข้าง ไร้ทางหวนคืนหา เคยลั่นสัตย์ ใต้เงาจันทร์อันว่างเปล่า บัดนี้กลับ หลงเงา แห่งสุรา"

จังหวะพิณเริ่มกระชั้นขึ้น เลียนเสียงล