All Chapters of ยุทธภพซ่อนกล คนเหนือเมฆ: Chapter 31 - Chapter 40

หลังจากที่แผ่นหลังของ 'เถ้าแก่จู' หายลับไปบนบันไดชั้นสามพร้อมกับชัยชนะในการประมูล บรรยากาศในโถงใหญ่เริ่มกลับมาคึกคักอีกครั้ง แต่สำหรับ คุณชายฉี หรือองค์ชายสี่ฉีเฟิง เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อครู่มลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยความบึ้งตึงและหงุดหงิดงุ่นง่านราวกับเด็กเอาแต่ใจที่ถูกแย่งของเล่นปัง!เขาฟาดพัดเหล็กหุบฉับลงบนโต๊ะเต็มแรง จนจอกสุรากระดอนหกเลอะเทอะ ทำเอาแขกเหรื่อรอบข้างสะดุ้งโหยง"น่าโมโห! น่าโมโหที่สุด!" ฉีเฟิงตะโกนลั่นร้าน หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธเกรี้ยวเกินงาม "ข้าอุตส่าห์เตรียมเงินมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ! แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับตาลุงขี้โรคจากแดนเหนือเนี่ยนะ? เสียหน้า! เสียหน้าคุณชายฉีหมด!"เขาลุกพรวดขึ้นยืน ล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อแล้วกระชากปึกตั๋วเงินออกมาโบกสะบัดไปมา "เงินข้าเหลือ! เหลือเยอะจนหนักอกหนักใจไปหมด! ในเมื่อข้างบนไม่ต้อนรับเงินของข้า... ข้าก็จะเอาเงินไปละลายแม่น้ำทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด!"สายตาของเขาจับจ้องไปที่ประตูไม้หนาหนักบานหนึ่งที่มุมห้อง ซึ่งมีชายฉกรรจ์หน้าบากสองคนยืนเฝ้าอยู่ว่าแล้วเขาก็เดินกระแทกเท้าปึงปังนำหน้าไป ท่ามกลางเสียงซุบซิบของพวกข

"สูง! สูง! สูง!" "ต่ำโว้ย! ออกต่ำซิวะ!" "เปิดถ้วย! ...สิบเอ็ดแต้ม! เจ้ากินเรียบ ฮ่าๆๆ!" เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจสลับกับเสียงสบถด่าทอ ดังขึ้นพร้อมกับเงินกองโตที่ถูกกวาดเข้ากระเป๋าเจ้ามือ"ทายซิว่าเหลือเศษกี่เม็ด? หนึ่ง สอง สาม หรือสี่!" เจ้ามือใช้ไม้เรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเร่งเร้า ขณะใช้ถ้วยครอบกองเม็ดถั่วเอาไว้ "วางเดิมพันเดี๋ยวนี้! ช้าอดหมดรอบนะโว้ย! ...เอ้า! นับ! หนึ่ง... สอง... สาม... เหลือเศษหนึ่ง! ใครแทงหนึ่งมารับเงินไป!""ไม่ต้องคิดเยอะ! หยิบมาใบเดียว เปลี่ยนชีวิตเจ้าได้เลย!" เจ้ามือสาวในชุดนุ่งน้อยห่มน้อย ร้องเรียกแขกด้วยน้ำเสียงยั่วยวน มือของนางสับไพ่ด้วยความเร็วที่มองแทบไม่ทัน "กล้าเสี่ยงไหมพี่ชาย? ใบเดียวรู้เรื่อง ล้มละลายหรือเป็นเศรษฐี อยู่ที่ปลายนิ้วท่าน!"บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งนี้ทำให้เสี่ยวหลิงหน้าซีดเผือด นางเดินตัวลีบเกาะแขนเสื้อเหลียงเหว่ยแน่นราวกับลูกนกพลัดถิ่น "ท่านพี่เหลียง... เสียงดังน่ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ" ตรงกันข้ามกับเงาเหล็กที่หน้าแดงก่ำราวกับตำลึงสุก ยืดตัวตรงแข็งทื่อ พยายามทำหน้าที่องครักษ์ผู้เคร่งขรึมอย่างยากลำบากส่วนเสี่ยวอวิ๋นแม้จะไม่ได้แสดงอ

"สิบตาพนันย่อมมีเก้าตาโกง ยิ่งดิ้นรนเอาคืน ยิ่งเหมือนคนจมน้ำที่พยายามไขว่คว้าฟางเส้นสุดท้าย แต่กลับยิ่งจมดิ่งสู่หุบเหวไร้ก้นบึ้งหนักกว่าเดิม"คำกล่าวนั้นดูจะศักดิ์สิทธิ์และเป็นจริงเสมอในบ่อนพนัน แต่ดูเหมือนจะใช้ไม่ได้กับบุรุษที่กำลังบ้าคลั่งผู้นี้"ข้ายังไม่แพ้! ใครบอกว่าข้าหมดตัว!" ฉีเฟิงสะบัดข้อมือเสี่ยวอวิ๋นออก แล้วหันขวับไปสั่งเสียงเฉียบขาด "เล่าเหลียง! เอา 'ของ' ลงมา!"เหลียงเหว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าดูลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด เขาเหลือบมองนายเหนือหัวสลับกับห่อผ้าสีดำใบเขื่องที่สะพายอยู่บนหลัง "แต่นายท่าน... นั่นมันเป็นทุนรอนทั้งหมดของ...""ข้าสั่งให้เอาลงมา!" ฉีเฟิงตวาดลั่น "หรือเจ้าจะปล่อยให้ข้าเสียหน้ากลับไปเยี่ยงสุนัขจนตรอก!"เหลียงเหว่ยกัดฟันกรอด ก่อนจะปลดห่อผ้าใบใหญ่นั้นลงมาวางกระแทกบนโต๊ะพนันเสียงดังสนั่น ตึง! น้ำหนักของมันทำให้โต๊ะไม้สักถึงกับสั่นสะเทือน มือหนาค่อยๆ แก้ปมผ้าออก...ทันทีที่ผ้าสีดำถูกเปิดออก แสงสีทองอร่ามก็พุ่งออกมาแยงตาคนทั้งบ่อนจนต้องหรี่ตา ภายในห่อผ้านั้น อัดแน่นไปด้วย ตั๋วแลกเงินฉบับละหนึ่งพันตำลึงทอง ปึกใหญ่ และ ก้อนทองคำบริสุทธิ์ ที่เรียงรายกันเป็นตับ

"เถ้าแก่! ข้าต้องการห้องพัก!" เสียงตะโกนของฉีเฟิงเรียกสายตาของแขกเหรื่อในโรงเตี๊ยมให้หันมามอง แต่เถ้าแก่เจ้าของร้านที่กำลังง่วนอยู่กับการดีดลูกคิดกลับเงยหน้าขึ้นมองเพียงแวบเดียว แล้วทำท่าจะไล่ตะเพิดเมื่อเห็นสภาพของกลุ่มคนที่ดูเหมือนเพิ่งจะหมดตัวมาจากบ่อนทว่า... ทันทีที่ฉีเฟิงเคาะนิ้วลงบนเคาน์เตอร์เป็นจังหวะประหลาด 3 ครั้ง"โอ้! คุณชาย เชิญขอรับๆ ข้าน้อยเตรียมไว้ให้แล้ว!" เถ้าแก่ยิ้มจนตาหยี "ห้อง 'มังกรเล่นน้ำ' ที่ดีที่สุดในร้าน ตามที่ท่านส่งม้าเร็วมาจองล่วงหน้าไว้เมื่อเช้านี้ขอรับ!"เสี่ยวอวิ๋นที่กำลังทำใจว่าจะต้องไปนอนเบียดในห้องเก็บฟืนถึงกับหันขวับ "จองล่วงหน้า?" นางเลิกคิ้วสูง "นี่ท่าน...""แน่นอนสิ!" ฉีเฟิงยืดอกอย่างภูมิใจ "คนเราจะอดตายไม่ว่า แต่เรื่องนอนเรื่องใหญ่! ข้าเป็นคนหลับยาก หากเตียงไม่นุ่ม หมอนไม่สูง ข้าจะฝันร้าย... ต่อให้ข้าต้องขายพัดกิน ข้าก็ต้องจองห้องที่ดีที่สุดไว้ก่อน!"เขาหันไปสั่งงานราวกับแม่ทัพสั่งการในสนามรบ "จัดห้องตามนี้! ข้านอนห้อง 'มังกรเล่นน้ำ' คนเดียว... ข้าต้องการสมาธิในการ... เอ่อ... ทำใจเรื่องเงินที่หายไป" "แม่นางทั้งสอง เชิญพักที่ห้อง 'หงส์เหิน' ข้างๆ

"ปลอกข้อมือเหล็กดำ... ลวดลายอักขระมาร..." เหลียงเหว่ยพึมพำเสียงต่ำ สายตาจับจ้องไปที่ท่อนแขนแกร่งของฝ่ายตรงข้าม เขารู้จักอาวุธชนิดนี้ดี มันคืออาวุธสังหารระยะประชิดที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายศาสตราวุธและบดขยี้กระดูกของคู่ต่อสู้โดยเฉพาะ"ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงของคนผู้หนึ่งในวังหลวงมานาน.." เหลียงเหว่ยเอ่ยต่อ น้ำเสียงเรียบเย็น "ยอดฝีมือผู้สังหารศัตรูด้วยมือเปล่า ฉีกกระชากบดกระดูกเหยื่อราวกับกระดาษ... 'หัตถ์อสูรทวงวิญญาณ' จ้าวเหมิง... เป็นท่านนี่เอง""มิกล้า มิกล้า..." จ้าวเหมิงแสยะยิ้มที่มุมปาก แววตาที่จ้องมองมานั้นไม่ได้มีความเกรงอกเกรงใจดังคำพูด รังสีสังหารเริ่มแผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวเย็นยะเยือก "ข้าแค่หวังเพียงขอได้ต่อยตีแลกเปลี่ยนวรยุทธ์กับพี่เหลียงให้สมใจสักครั้ง... แต่ดูท่าทางดาบของท่านจะหนักน่าดู งั้นข้าคงไม่ต้องยั้งมือกระมัง?เหลียงเหว่ยขยับมือข้างถนัดไปจับที่ด้ามดาบขนาดมหึมาที่สะพายอยู่กลางหลัง มันคือดาบตัดหัวม้า ดาบยาวทรงพลังที่มีด้ามจับยาวกว่าดาบทั่วไปเกือบเท่าตัว ใบดาบหนาหนัก เหมาะสำหรับใช้ฟันขาทำลายกองทหารม้าในสนามรบ แม้จะยังไม่ได้ชักออกจากฝัก แต่เพียงแค่เขากระชับมันมาถือไว้ในม