All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า: Chapter 141 - Chapter 150

ในยามค่ำคืน ณ ห้องนอนส่วนตัวห้องหนึ่ง ในบ้านตระกูลชาง“ฮือ ฮือ พี่ซูหลิงอย่าตายนะ ถ้าพี่ตายผมจะอยู่กับใคร”เสียงเด็กชายร้องไห้สะอึกสะอื้นที่พี่สาวหมดสติไป พี่สาวของเขาเป็นไข้ไม่สบายมาตั้งแต่เช้า แต่ไม่ยอมไปหาหมอเพราะกลัวไม่มีเงินจ่ายค่ายา ซูอี้จึงไปขอยาแก้ไข้จากแม่บ้านมาให้ซูหลิงกิน“แค่ก แค่ก” เสียงแหบแห้งไอออกมา เพราะขาดน้ำมานานหลายชั่วโมง“ฮึก ฮึก พี่ฟื้นแล้ว ฮือ ฮือ พี่ซูหลิงอย่าทิ้งผมไปไหนนะ” ซูอี้ร้องไห้เสียงดังออกมา เพราะดีใจที่พี่สาวยังไม่ตายซูหลิงนักฆ่าฝึกหัดสาว ที่จำได้ว่าตนเองถูกศัตรูของบิดาใช้มีดแทงที่หน้าอกข้างซ้าย เมื่อได้ลองขยับร่างกายก็ไม่พบบาดแผลที่หน้าอกเลย จึงพยายามสำรวจร่างกายก็พบว่าปกติดีทุกส่วน จึงค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมามองดูเหตุการณ์ตรงหน้า ว่ามีใครช่วยเหลือเธอเอาไว้หรืออย่างไรพอลืมตาขึ้นก็พบเห็นห้องนอนที่มีหน้าตาแปลกไป เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ไม่คุ้นเคย ทั้งยังมีเด็กผู้ชายแต่งกายประหลาด ยืนร้องไห้อยู่ข้าง ๆ เตียงนอน และเรียกตนเองว่าพี่สาว ทั้ง ๆ ที่ซูหลิงนั้นเป็นลูกสาวคนเดียวของบิดามารดาจะมีพี่น้องได้อย่างไรซูหลิงหลับตาลงเพื่อตั้งสติ และทบทวนว่าเกิดอะไร

วันนี้ซูหลิงออกจากบ้านตั้งแต่เช้า หลังจากที่ยืนส่งน้องชายขึ้นรถโรงเรียนแล้ว เพราะต้องการนำสมุนไพรในมิติไปฝากขายในร้านขายยาแผนโบราณ ที่ได้สืบค้นข้อมูลของร้านมาจากอินเทอร์เน็ตตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว หญิงสาวพยายามทบทวนความทรงจำของร่างเดิม ในการใช้ชีวิตประจำวัน แล้วเรียนรู้การใช้เทคโนโลยีในยุคนี้ให้คุ้นชิน ร่างบางเดินออกไปหน้าปากซอยของหมู่บ้าน เพื่อขึ้นรถประจำทางตามเส้นทางที่หาข้อมูลมาอย่างละเอียด วันนี้ซูหลิงแต่งกายด้วยชุดเดรสลายดอกไม้สีชมพู เพราะในตู้เสื้อผ้ามีแต่เสื้อผ้าสีหวาน ๆ แบบนี้ทั้งนั้น จึงตั้งใจว่าถ้าขายสมุนไพรได้เงินแล้ว จึงจะไปหาซื้อเสื้อผ้าแบบเรียบ ๆ ที่ตนเองชื่นชอบมาไว้ใส่บ้าง แต่ถึงจะเป็นร่างกายเดิม แต่พอจิตวิญญาณไม่ใช่คนเดิม บรรยากาศรอบ ๆ ตัวหญิงสาวจึงเปลี่ยนไป จากหญิงสาวแสนสวยที่ดูซูบซีดบอบบางและอ่อนหวาน กลับกลายเป็นหญิงสาวที่มีความมั่นใจในตนเองเต็มเปี่ยม และมีบุคลิกภาพที่สุขุม อีกทั้งแววตายังเย็นชา จนมองไม่ออกว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ซูหลิงในภพก่อนอยู่ในตระกูลนักฆ่า ทั้งตัวเธอเองก็ยังเป็นนักฆ่าฝึกหัด ถึงแม้จะยังไม่เคยลงมือฆ่าใคร แต

ชางอี้เหวินค้นพบเพียงความว่างเปล่า ในแววตาของหลานสาวบุญธรรม ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงดีใจมากที่ซูหลิงเลิกคิดกับเขาเชิงชู้สาว แต่ในเวลานี้จิตใจของชางอี้เหวินรู้สึกแปลก ๆ แต่ชายหนุ่มก็ปัดความคิดออกไปได้สำเร็จ และพยายามเป็นอาบุญธรรมที่น่าเคารพของหลาน ๆ “แล้วจะซื้อบ้านทำเลแถวไหน” “ฉันอยากได้ทำเลแถวโรงเรียนของซูอี้ค่ะ” “เดี๋ยวอาจะลองสอบถามเพื่อน ๆ ดูว่า ใครมีบ้านแถวนั้นปล่อยขายหรือไม่” “ขอบคุณค่ะ” “กลับไปพักผ่อนเถอะ วันนี้ไม่มีอะไรแล้ว เดี๋ยวซูอี้กลับมาจากโรงเรียนแล้วไม่เจอ” “ค่ะ” ซูหลิง รีบเดินออกไปจากห้องทำงานของอาบุญธรรม เพราะอยากกลับห้องไปอาบน้ำเต็มที ทั้งยังอยากรีบไปค้นหาข้อมูลราคาของบ้าน ทำเลแถว ๆ โรงเรียนของน้องชายด้วย เวลาประมาณ 5 โมงเย็น ซูอี้ก็กลับมาจากโรงเรียน พอรู้ว่าอาบุญธรรมกลับมาจากต่างประเทศแล้ว จึงไปทักทายที่ห้องพักส่วนตัว เพราะซูอี้จะสนิทสนมกับชางอี้เหวินมากกว่าซูหลิง ที่ชายหนุ่มพยายามเว้นระยะห่างมาโดยตลอด... เช้าวันใหม่ ซูหลิงลงมาทานอาหารเช้าที่ห้องครัวพร้อมกับน้องชาย ชางอี้เหว

“เอ่อ ถ้าคุณอาจะมานอนค้าง เดี๋ยวฉันจะเตรียมห้องไว้ให้ค่ะ” “อืม อาจะมาค้างบ้างเรื่อย ๆ เพราะเคยชินที่มีหลาน ๆ อยู่ร่วมบ้าน พออยู่คนเดียวก็รู้สึกเหงา” เวลานี้ห้องนอนห้องที่ 3 จึงเป็นห้องของอาบุญธรรม โดยมีหลาน ๆ ทั้งสองคนช่วยกันตกแต่งห้อง เพื่อให้คุณอามีห้องนอนที่น่าอยู่ เป็นการตอบแทนบุญคุณอาหนุ่ม ที่เคยดูแลสองคนพี่น้องมาเป็นอย่างดี เวลานี้หญิงสาวอยู่ในห้องของอาบุญธรรมคนเดียว เพราะจัดเตียงนอนยังไม่เสร็จ ส่วนน้องชายเข้าห้องนอนของตนเองไปแล้ว “คืนนี้อานอนที่บ้านนี้ได้หรือเปล่า อาเป็นห่วงและอยากรู้ว่าที่บ้านหลังนี้เวลากลางคืนเป็นอย่างไรบ้าง” ชางอี้เหวินเดินเข้ามาในห้องนอนที่หลาน ๆ จัดเตรียมไว้ให้เขา ก็เห็นหลานสาวคนสวยกำลังจัดเตรียมที่นอนให้ จิตใจที่เคยเฉยชากลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด “ได้ค่ะ” หญิงสาวหันหน้ากลับมาพูดคุยกับอาหนุ่ม พร้อมส่งรอยยิ้มหวาน ๆ มอบให้ด้วยความยินดี “อืม เดี๋ยวอาออกไปรอข้างนอกก่อนละกัน” ชายหนุ่มที่ได้รับรอยยิ้มหวาน ๆ กระแทกใจ ก็รีบหลุบตาต่ำมองลงพื้น และเดินออกจากห้องไปทันที “เป็

ซูหลิงสะกดรอยตามเหมยจิน จนเข้ามาในลิฟต์ตัวเดียวกัน เหมยจินที่มัวแต่กดโทรศัพท์ส่งข้อความหาไห่เทา บอดีการ์ดคนสนิทของบิดา เพื่อสอบถามในเรื่องที่ตนเอง ให้ไปจัดการผู้หญิงที่หลิวจงเสียนให้ความสนใจ จึงไม่ทันได้สังเกตว่าในลิฟต์โดยสารนั้น มีหญิงสาวที่ตนเองเกลียดชังยืนอยู่ด้วย พอหญิงสาวออกจากลิฟต์ และเดินไปยังห้องพักส่วนตัว ในจังหวะที่เปิดประตูห้องนั้น เหมยจินก็ถูกมือปริศนาผลักร่างให้เข้าไปในห้องพักอย่างแรง จากนั้นประตูห้องก็ปิดลง “อ๊ะ แกเป็นใคร เข้ามาในห้องของฉันทำไม” เหมยจินตะโกนถามออกไปอย่างตื่นกลัว เพราะมองไม่เห็นใครอยู่ในห้อง แค่รู้สึกได้ว่ามีคนผลักตนเองอย่างแรง หญิงสาวถามออกไปเสียงสั่นด้วยความกลัว เนื่องจากห้องนี้เธอพักอาศัยอยู่คนเดียว เหล่าบอดีการ์ดของบิดาไม่ได้อยู่ในคอนโดนี้ด้วย “จำไม่ได้แล้วหรือ วันนี้เธอสั่งคนให้ไปข่มขืนฉันมาเลยนะ” น้ำเสียงหวาน ๆ เอ่ยออกมาแผ่วเบา แต่น้ำเสียงเรียบเฉยนั้นกลับทำให้คนฟังรู้สึกขนลุก หญิงสาวเผยตัวออกมาจากมุมมืด มือเรียวสวยก็ถอดหน้ากากอนามัยออก เวลานี้ได้เปิดเผยใบหน้าสวยหวานที่เหมยจินเกิดความอิจฉา จนกล