All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า: Chapter 21 - Chapter 30

“หืม ท่านน้ากับบุตรสาวถูกขับไล่ออกจากจวนเช่นนั้นหรือเจ้าคะ” “ใช่เจ้าค่ะ น้าเป็นเพียงชาวบ้านที่ถูกบิดานำมาขายให้คหบดีของเมืองเสิ่นหนานผู้หนึ่ง เลยได้เป็นอนุภรรยาของคหบดี ทว่าภรรยาเอกที่มาจากตระกูลใหญ่ของนายท่านที่พึ่งแต่งเข้าจวนมาเพียง 1 ปี ไม่อยากให้นายท่านมีอนุภรรยา เลยขอให้นายท่านขับไล่อนุภรรยาทุกคนออกจากจวน ซึ่งน้าก็ไม่ได้ขัดข้องเพราะมิได้มีใจให้สามีตั้งแต่แรก ในทางกลับกันน้าดีใจที่ได้เป็นอิสระและคาดหวังว่าจะได้รับทรัพย์สินและตำลึงติดตัว พอให้มีตำลึงเลี้ยงดูบุตรสาวตามลำพัง แต่เรื่องก็ไม่ได้เป็นดังตั้งใจเมื่ออนุภรรยาทั้ง 4 คนของนายท่าน มิมีผู้ใดได้รับตำลึงหรือทรัพย์สินติดกายจากอดีตสามีเลยสักคน เพราะภรรยาเอกไม่อนุญาตและนายท่านก็ไม่ได้ใส่ใจที่จะรับผิดชอบสิ่งใดเช่นกัน น้ากับลูกจำต้องยอมย้ายออกมาแต่ตัวดังเช่นที่คุณหนูพบเห็น คุณหนูให้น้าได้ทำงานตอบแทนคุณหนูนะเจ้าคะ น้ารับรองว่าน้ากับลูกจะไม่สร้างปัญหาอย่างแน่นอน” มารดาของเด็กหญิงเอ่ยอธิบายถึงที่มาที่ไปของตนเอง ให้คุณหนูที่นางรู้สึกถูกชะตาด้วยตั้งแต่แรกพบฟัง เพราะอยากอยู่ทำงานให้ผู้มีพระคุณด้วยใจจริง เย่วช

“เอ่อ ไม่เหมาะสมเช่นกันเจ้าค่ะ แต่เอาเถิดท่านจะเรียกอันใดก็สุดแล้วแต่ท่าน เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ ข้าพึ่งย้ายมาใหม่ยังต้องจัดเก็บสิ่งของอีกหลายอย่าง” เย่วชิงเห็นใบหน้าหล่อเหลาเศร้าสลดลง จึงรู้สึกผิดไปชั่วครู่ นางจึงยอมให้เขาเรียกขานอย่างที่ต้องการ เอาเถอะมีคนเรียกด้วยความเอ็นดูแบบน้องสาว ก็น่าจะดีกว่ามีคนคิดร้ายเฉกเช่นที่ผ่านมา “ตามสบายเถิดเย่วเอ๋อร์ ประเดี๋ยวข้าจะให้คนนำผักสด ไข่ไก่ เนื้อไก่ มาให้เจ้าปรุงอาหาร เป็นการต้อนรับเพื่อนบ้านในรอบหลายปี อย่าได้ปฏิเสธเชียวล่ะ” หยางหนิงเฉิงรีบพูดดักเอาไว้ เพราะเกรงว่านางจะไม่รับของจากเขา ใบหน้าหล่อเหลายิ้มแย้มจนปากจะฉีกถึงใบหู ที่นางอนุญาตให้เขาเรียกขานด้วยความสนิทสนม ช่างเป็นภาพที่หาดูได้ยากจนกระทั่งเจียงหยวนอยากจะวาดภาพเก็บเอาไว้ดู “ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้ายินดีรับไว้” เย่วชิงก้มหัวลงขอบคุณเพื่อนบ้านผู้มีน้ำใจ เมื่อเห็นแววตาจริงใจในดวงตาคมกริบคู่นั้น นางจึงไม่คิดปฏิเสธไมตรีที่เขาหยิบยื่นให้ อีกทั้งเสบียงที่นางเลือกซื้อมาจากในตลาด ล้วนแต่เป็นของแห้งที่ไร้กลิ่น เพราะเกรงใจรถม้าคันงามที่นางว่

สองวันแล้ว ที่ม้าเหงื่อโลหิตสีขาวทั้งสองตัว ต้องเร่งฝีเท้าให้เต็มกำลังตามอาการร้อนใจของเจ้านายพวกมัน เสียงฝีเท้าของม้าที่ถือได้ว่าวิ่งเร็วที่สุด ดังกระทบกับพื้นดินพื้นหญ้า จนฝุ่นละอองปลิวว่อนไปทั่วบริเวณที่เคลื่อนตัวผ่าน แทบมองไม่เห็นว่าผู้ใดอยู่บนหลังอาชาสีขาวสุดแสนสง่างาม ยามบ่ายของวันที่สามของการเดินทาง ชินอ๋องหยางหนิงหลงกับองครักษ์ข้างกายก็เดินทางมาถึงเมืองเสิ่นหนาน วรกายสูงใหญ่ควบขี่ม้าในจังหวะความเร็วที่เป็นปกติ เมื่อต้องขี่ม้าผ่านย่านชุมชนกลางเมืองเสิ่นหนาน ชาวเมืองที่ออกมาซื้อของกินของใช้ในย่านการค้า ต่างก็จ้องมองม้าสีขาวตัวใหญ่ที่งดงามยิ่งกว่าที่เคยพบเห็นมาก่อน เพราะเคยเห็นแต่อาชาสีดำสนิทของจวิ้นอ๋องบุรุษสูงศักดิ์ประจำเมือง ทั้งยังมีบุรุษท่าทางองอาจสง่างามควบขี่อยู่บนหลังอาชาสีขาวสะอาด ใบหน้าคมสันของชินอ๋องหยางหนิงหลง สะกดสายตาของเหล่าบรรดาคุณหนูทั้งหลาย ที่ออกมาเดินเล่นชมเมืองและแวะจิบน้ำชากับสหาย “รูปงามยิ่ง บุรุษผู้นี้คงมาจากต่างเมืองสินะ เพราะข้าไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน อาชาสีขาวตัวนั้นก็สง่างามยิ่ง” เฉินจื่อรั่วที่ออกมานั่งจิบชา

“พี่เฉิง!! ข้ามิใช่นางโจรเจ้าค่ะ ไว้ว่าง ๆ และโอกาสเหมาะสมกว่านี้ ข้าจะเล่าให้ท่านฟังทุกเรื่องเกี่ยวกับที่มาที่ไปของข้า แต่ยามนี้ข้าต้องรีบไปสะสางเรื่องราวกับพี่ชายของท่านเสียก่อน” เย่วชิงแทบจะยกมือขึ้นมากุมขมับทั้งสองข้าง เมื่อบุรุษข้างกายคิดว่านางทำอาชีพสีเทามาก่อน นางเป็นถึงศาสตราจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิ ถึงจะถนัดงานสายลับและย่องเบามากที่สุดก็เถอะ “หึหึ เห็นเก่งกาจในเรื่องย่องเบา เอาล่ะไปกันเถิดจะได้เสร็จเรื่องเสียที ข้าเริ่มจะหิวข้าวแล้ว เห็นสำรับที่เจ้าถือมา ท้องของข้าก็ร้องเรียกไม่เกรงใจผู้ใดเลย” หยางหนิงเฉิงแอบสูดดมซอกคอหอมกรุ่นเพียงชั่วครู่ แล้วจึงรีบปล่อยร่างบอบบางให้เป็นอิสระก่อนที่เขาจะห้ามใจไม่ไหว ทั้งความนุ่มนิ่มของเนื้อตัวสาว ทั้งกลิ่นหอมอ่อน ๆ ตามธรรมชาติทำเขาแทบคลั่งหนักกว่าเดิม เห็นทีว่าคืนนี้คงจะต้องแอบมาเป็นโจรเด็ดบุปผาดูสักครั้ง “เจ้าค่ะ แต่ข้าขอเข้าไปบอกกล่าวคนในจวนให้กินมื้อกลางวันก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวแม่หนูน้อยจะท้องร้องแบบท่าน เสร็จเรื่องชินอ๋องข้าถึงจะกินมื้อกลางวันพร้อมท่าน” เย่วชิงที่ถูกปล่อยจากอ้อมกอดของคนตัวให

“อื้อ” ความรู้สึกอุ่นร้อนฉกวูบลงตรงริมฝีปากแสนเย้ายวน ที่บุรุษตัวโตจ้องมองด้วยแววตาสิเน่หามาสักพักแล้ว เมื่อจบเรื่องราวที่ค้างคาในหัวใจ หยางหนิงเฉิงจึงตัดสินใจเดินหน้าแบบรุกเร็วไม่อ่อนข้อ เพราะใบหน้างดงามหวานซึ้งเพียงนี้ หากได้ออกไปเผยโฉมย่านกลางเมืองบ่อยครั้ง รังแต่จะนำปัญหาเรื่องศัตรูหัวใจมาสู่เขา ตั้งแต่หวางเย่วชิงย้ายเข้ามาอยู่ในจวนข้าง ๆ หยางหนิงเฉิงก็บอกกล่าวกับนางว่าจะให้พ่อบ้านจง เป็นคนออกไปซื้อของที่ตลาดทุก ๆ สองวัน สามารถให้จูลี่ติดรถม้าไปตลาดด้วย จะได้ไม่ลำบากเรื่องการหาซื้อเสบียงอาหาร ซึ่งนางก็รับไมตรีไว้แต่โดยดี เพราะเขาอ้างว่าเป็นเพื่อนบ้านกันย่อมต้องช่วยเหลือกัน นับจากวันนั้นมาโฉมสะคราญของเขา จึงยังไม่มีโอกาสเข้าไปในเมืองเสิ่นหนานอีกเลย หากไม่นับการลักลอบเข้าไปเพื่อสืบหาข่าวที่นางสนใจ ซึ่งยามนั้นนางมักจะปกปิดใบหน้าและออกไปยามวิกาลเสียมากกว่า ซึ่งแน่นอนว่าหยางหนิงเฉิงแอบตามไปไม่ให้เย่วชิงรู้ตัวทุกครั้ง ตามไปเพื่อกันบุรุษทุกคนที่เข้าใกล้นาง และตามไปเพื่อช่วยเหลือนางทุกเรื่อง แม่นางโจรของเขาอยากทำอะไร เขาจะสนับสนุนเต็มที่ เพราะรู้